İş arkadaşlarımdan bazıları, [redacted non-entertainment PMC brand] markasının çalışanları, bazen ofis ortamında film üzerine konuşuyorlar. Ben Travers, Ryan Lattanzio, IndieWire video yapımcısı Trevor Wallace ve ben de genellikle bu sohbetleri duyuyoruz. Bizim gibi “nerdy” (ilgi alanlarına yoğunlaşmış) yazarların beklendiği gibi sessiz, garip ve utangaç davranıyoruz. Ancak endüstri konsolidasyonunun ve dağıtım modellerinin nasıl birçok senaryoyu doğrudan filmler yerine mini dizilere yönelttiği (“Yılda sadece üç iyi film olduğuna inanıyorum ve hepsini zaten izledim”) veya 70mm IMAX’in ne anlama geldiği (“Peki, daha fazla ağaç mı görüyorsunuz?”) gibi konularda tartışırken genellikle müdahale etmiyoruz.
Geçen gün ise “Star Wars” ön sekelleri hakkında konuşuyorlardı ve birisi çok yerinde bir yorum yaptı: “The Phantom Menace”, Nintendo 64 oyununda yer alan yarış sahneleri sayesinde değerlidir. Çünkü 1999 yapımı “Star Wars Episode I: Racer” oyunu harika.
Bana biraz sabır gösterin.
Sekeller, birçok açıdan açık dünya konseptine sahip olma lüksüne sahiptir. Tanıdık mekanlarda ve sevdiğimiz karakterlerle dolu olsalar da, hikayelerinin gidişatı belirsizdir. Karakterler farklı kasabalara, farklı evrenlere veya hapishanelere bile gidebilir. Belki dünyayı kurtarmışlardır, ancak dünya her zaman kurtarılmayı bekliyordur – belki de aynı kişiden değil, ancak “Star Wars” bunu hatırlamalıdır. Belki ilk filmde karmaşık duygusal sorunları çözmüşlerdir, ancak hayat böyle değildir. Geçmişten gelen biri her zaman geri dönebilir, o dengeli hayatı altüst edebilir ve onları havaalanına geç kalmalarına neden olabilir.
Açık dünyaların getirdiği bazı avantajlar vardır, ancak kötü sekeller bu fırsatları kaçırarak franchise’ların zayıflamasına neden olabilir. Hikaye her şey olabileceği ve nereye gidebileceği için, karakterlerin gelişimleri önceki filmlerin yansımaları haline gelebilir. Tony Stark veya John McClane gibi karakterler, sevdikleri insanları hayatlarına daha fazla dahil etmeleri gerektiği konusunda aynı dersi öğrenirler. Chris Pratt’ın belki de daha fazla dinozoru “evcilleştirmesi” gerekebilir. İstisna kuralı kanıtlayan örnek, Dom Toretto’nun “La Familia” kavramının ve her şeyi bir araya getirdiğinin farkında olmasına rağmen, neden sürekli olarak arabaları yüksek hızlarda ve imkansız yüksekliklerden uçurduğu konusudur.
Bununla birlikte, çok fazla duygusal tekrar, aynı karakter dinamiklerini kullanmaya çalışmak ve Rick Dalton Pointing Meme gibi referansları zorla eklemek, hikayenin açık dünya konseptini tamamen ortadan kaldırır. Hikaye o zaman stale (bayat) gelir.
Ön sekellerin ise farklı bir sorunu vardır. Dramatik ironi, karakterlerin nereye gideceklerini ve mücadele ettikleri şeylerin gerçekten önemli olup olmadığını bildiğimiz için hikayenin üzerine bir gölge gibi düşer. Mevcut olay örgüsü, aşılması gereken bir engeldir ve karakterler “Seçilmiş Kişi” hikayesinin parçası olsa bile bu durum geçerlidir. Kötü ön sekeller de kötü sekeller gibi aynı duygusal hataları tekrarlar. Hikayenin derinliklerine o kadar çok girmeye çalışırlar ki, sonunda “lava”ya (magmaya) düşerler.
Başka bir deyişle, Titanic gemisinde iki dedektif olsaydı, onların bir cinayet gizemini çözmeye çalıştıklarını bilmemiz ilginç olurdu. Ancak eğer onlar “Sanırım çok hızlıyız!” veya “Hmm, belki de gövdenin çelik plakaları baskıya dayanamaz!” gibi şeyler söylerse, bu durum inancımızı sarsar. Bir hikaye ne kadar çok orijinaline gönderme yaparsa, karakterleri ve hikayeyi kendi şartlarına göre anlamamız o kadar zorlaşır. Ancak aynı zamanda hikayenin orijinaline göndermeler yapması gerekir ve eğer orijinal karakterleri kullanıyorsa, onların duygusal yolculuğu da önceden belirlenmiştir.
İyi ön sekeller, sekellerin öğrenebileceği bazı yöntemlere sahiptir. Tony Gilroy’un “Mevcut bir kurgusal evrene girmek, bir kum havuzuna atlamak gibidir” sözü çok önemlidir. Bir hayran olarak, mevcut oyuncaklarla oynamak heyecan vericidir. Ancak bir hikaye anlatıcı olarak, başladığınız zamandan daha fazla yeni oyuncak bırakmanız gerekir. Bu, “podracing”dir.
Daha da önemlisi, “Up” filmindeki kısa ön sekeller montajı bize, eğer bu oyuncaklar bizim için önemliyse, karakterlerin değer verdiği şeylerin de önemli olacağını ve gittikleri maceraların da önemli olacağını ve bunun orijinal hikayeyi daha da değerli kılacağını öğretir. Korkunç bir KGB ajanı tanıtmak veya Robert De Niro etrafında en lüks sinematografiyi oluşturmak, ön sekellerin kapalı dünya sorununu aşmasının bir yoludur. Ancak aynı zamanda bu, en iyi sekellerin kendi dünyalarını nasıl açık tuttuğunun da bir yoludur.
Kaynak: indiewire
