Noktalarla izleyiciyi sersemleten, devasa ahtapotların ve devasa kabakların görkemli enstalasyonlarının yarattığı coşkulu ve yoğun duyusal deneyimden kaçmak zordu.
Bir zamanlar Yayoi Kusama”>Yayoi Kusama’nın eserleri hakkında Peter Gabriel ile bir tartışma yaşadım. Bu, yüz yüze değil; çünkü ben prog rock efsanesini hiç tanımıyorum. Ancak BBC için onun eserleri hakkında eleştirel yorumlar yaptığım bir programı kaydettikten sonra, Gabriel’in onu ne kadar tutkuyla savunduğunu gördüm. Ekranda sergilediğim şüphecilik, onun içten takdirine kıyasla oldukça sert görünüyordu.
Kusama’ya olan şüpheciliğim, ilk kez New York’taki Sanat“>Sanat Müzesi’nde eserlerini gördüğümde başladı. Bağlam önemli çünkü Jackson Pollock’un renkli ve çizgisel ormanları (renk olarak çizgi), Piet Mondrian’ın Broadway Boogie Woogie’si ve diğer büyük soyut sanat eserleri gibi şeylerin ardından, Kusama’nın noktaları bana statik, planlı ve öngörülebilir göründü. Heyecanlanmadım veya etkilenmedim.
Ancak zamanla bazı şeylere alışılır veya bir şeyin her yerde olduğunu kabul ettiğinizde direnmeyi bırakırsınız. Kusama gerçekten her yerde, sadece galerilerde değil, aynı zamanda sosyal medyada da. Onun hareketli yaşam hikayesi, sanatının popülaritesine katkıda bulunuyor ve onun kozmik duyarlılığı, küresel izleyicileri psikedelik bir yolculuğa çıkarıyor.
Manchester’daki Aviva Studios’ta Kusama olgusunu yakaladığımda, devasa enstalasyonlar ve şişirilmiş ahtapot tentakları ve devasa kabaklar, endüstriyel bir mekanı büyülü ve sublime hale getiriyordu.
Ancak hala bir Kusama aynalı odasına girebilir ve sadece sonsuz boşluğu görebilirim. Ve bir sanat fuarındaki veya bienaldeki kabaklarından birini gördüğünüzde, bu çok sayıda eserin arasında sıradanlaşmış, ticari amaçlı bir eser olabilir. Onun sanatı, LA’dan Hong Kong’a kadar uzanan modern sanat galerilerindeki ve yüzdeliklerin sanat gibi takan müşterilerine hitap ediyor. Bu tür eserler, havuz kenarında harika duracaktır. Ancak aynı zamanda çok anlamlıdır!
Gerçek şu ki, Kusama’nın sorunlu yaşamı ve savaş karşıtı aktivizmi ile sanatının yarattığı neşeli atmosfer arasında pek bir bağlantı yok. O canlı yeşil ve turuncu renkler, siyah noktalarla süslenmiş olsa bile, travma izleri veya içten gelen haykırışlar olarak algılanamaz. Bunun yerine, rüya gibi bir utopya yaratırlar.
Bu konuda hiçbir sorun yok. Sanatın amacı rahatlatmak ve keyif vermek. Ancak Kusama’nın sanatı, bazıları için ruhani bir deneyim olsa da, cupcake kadar etkileyicidir. Çok eğlenceli olabilir, ancak Kusama’nın tüm eserlerini görmek gerekir; böylece içindeki eleştirel sesi bastırarak kendinizi dönlendirirsiniz.
Sanatın bazıları için güzel olduğu ve bazılarının ise ruhu derinden etkilediği unutulmamalıdır. Kusama, bazıları tarafından ruhani bir deneyim olarak görülse de, Pollock veya Bridget Riley gibi gerçekten zihni açan soyut sanatçılar kadar etkileyici değildir.
Riley’nin soyut girdaplarından birine baktığınızda, beyniniz etkilenir. Orada olmayan derinlikler ve yükseklikler görürsünüz. Bu, zihni açan bir deneyimdir; böylece sonsuz uzayı hayal ederken aynı zamanda gündelik yaşamın varsayımlarının yanıltıcı olduğunu da fark edersiniz. Kusama’nın eserleri, özellikle Sonsuz Odaları, bu karmaşıklığı sağlayamaz.
Çok fazla şey, sonsuz ekranlarda, her anı dolduran ve düşünceyi bastıran bir dünya. Yayoi Kusama, zamanımızın aynasıydı. Bu tartışılmazdır.
