Japonya’nın Tokyo banliyösünde yer alan “Slur House”, eski ve yeni yaşam alanlarını bir araya getiren, dikkat çekici bir konut projesi. Farklı mimarlar tarafından tasarlanan mevcut ev ile eklenen yapı, ortak tasarım öğeleriyle uyum içinde birleşiyor.
Projenin en belirgin özelliklerinden biri, aile üyelerinin artan ihtiyaçlarına cevap vermek amacıyla iki yapı arasındaki dikkatli hesaplanmış boşluk. Bu boşluk, çocukların büyüdükçe daha fazla bağımsızlığa sahip olmalarını sağlarken, görsel ve fiziksel yakınlığı da koruyor. Aynı zamanda, Tokyo’nun banliyölerindeki küçük ölçekli konut gelişimlerinin oluşturduğu parçalanmış peyzaj sorununa çözüm sunarak, mevcut bir konut alanının aile ihtiyaçları değiştikçe nasıl yeniden düzenlenebileceğine dair bir yaklaşım ortaya koyuyor.
Ek binanın çatısının hafif kaydırılması, daha yüksek bir tavan oluştururken, mekansal odak noktasını mevcut konuta yöneltiyor. Yüksekten yerleştirilen bir pencere, mevcut evin büyük beyaz duvarından yansıyan güneş ışığını yakalayarak, eski arka cephenin artık ışık yansıtan bir yüzey haline gelmesini sağlıyor. Sabahları, güneş ışığı beyaz duvardan yansıyarak ek binadaki yüksek pencereden içeri giriyor ve dolaylı aydınlatma kaynağı oluşturuyor. Bu sayede, binalar arasındaki boşluk hem mekansal ayrım yaratıyor hem de doğal ışıltıyı evin içine taşıyor.
Ek binanın iç mekanında, iki adet loft alanı, serbest duran kolonlar ve dolaşım yolları bulunuyor. Bu unsurlar, kompakt iç mekanı düzenlerken aynı zamanda farklı seviyeler ve mekansal ilişkiler yaratıyor. Güney bahçesine bakan pencereler, sakinlerin aktivitelerine göre konumlandırılmış ve mevcut eve bakan yüksek pencereye doğru sıralanmış. Mimar Yohei Ikai /icai architects, tekstil tasarımcısı some/to ile işbirliği yaparak, farklı boyutlara ve yüksekliklere sahip pencereleri birbirine bağlayan gradyanlı perdeler tasarladı. Kumaş ve pileler, her bir açıklığın özelliklerine göre ayarlanarak, iç mekanı bahçeyle ve evin ahşap yüzeyleriyle ilişkilendiriyor. Gün boyunca değişen gün ışığına göre, perdelerin tonu ve geçirgenliği değişerek, iç mekanlar ile bahçe arasındaki ilişkiyi etkiliyor.
Masa ve çalışma alanı, mimar ve müşteri tarafından ortaklaşa geliştirildi. Aile üyeleri, mobilyaların montajını ve boyanmasını kendileri yaparak, projeye dahil oldu. Mobilyalarda, tavan kaplamasında kullanılan aynı lauan kontrplak kullanılarak, yapısal elemanlar ile iç mekan arasında malzeme bütünlüğü sağlandı. Atık miktarını ve üretim maliyetlerini azaltmak için, tüm parçalar üç adet 21 mm kalınlığında 3×6 levhadan kesildi. Dijital üretim teknikleri sayesinde, parçaların hassas bir şekilde üretilmesi mümkün olurken aynı zamanda malzeme verimliliği de en üst düzeye çıkarıldı. Bu sayede, mekansal ve malzemesel sisteme entegre edilmiş özel tasarım mobilyalar ortaya çıktı.
Kaynak: designboom
