İran asıllı sanatçılar, terk edilmiş bir lisbon okulunda ‘Toprağın Ağırlığı’ adlı heykel kurdu

İran asıllı, Brooklyn merkezli sanatçıları Saman ve Sasan Oskouei ikilisi, Lizbon’da yıllardır kullanılmayan bir okulun içinde “Toprağın Ağırlığı” adlı büyük ölçekli bir heykeli kurdu. Toprak, saman, kum, su ve odundan inşa edilen eser, patlama bulutunun gözle görülür çok kısa sürede kaybolan görüntüsüne fiziksel bir biçim vererek yıkım anını yavaşlatmayı ve ona somut bir ağırlık kazandırmayı amaçlıyor.

Esere sahada doğrudan biçim verilen sanatçılar, minimal bir odun iskeletinin üzerine toprak, kum, saman ve sudan hazırladıkları adobe (pislitak) harcı katmanlarını sırayla uygulamış. Toprak malzemenin elle örüldüğü eser, düzensiz ve bulutumsu kütleler oluştururken, yüzeyde toprağın doku ve karakteri açıkça okunabiliyor. Patlamanın kendisini betimlemek yerine kurulum, patlamanın ardından gelen süreci öne çıkarıyor: tozun çökmesi, malzemenin katılaşması ve yıkımın bir manzaraya dönüşmesi.

Tüm görüntüler ©Oskouei Studio

Toprakla kurulan temel çelişki

Toprak malzemenin seçimi, eserin merkezinde belirgin bir çelişki yaratıyor. Barınak, ev ve kalıcılıkla özdeşleştirilen bir malzeme, yıkım görüntüsüne biçimlendiriliyor. Kurulumun toprak yapısı aynı zamanda patlama bulutunu fiziksel zemine bağlayarak, genellikle yalnızca birkaç saniyelik görüntülerle, fotoğraflarla, videolarla ve ekranlarla karşılaştığımız bir görüntüyü kalıcı bir mekân varlığına dönüştürüyor.

Sanatçıların eser hakkındaki bu yaklaşım şu şekilde özetlenebiliyor:

Toprak, eserde temel bir çelişkiyi ortaya koyar. Geleneksel olarak barınak, ev ve kalıcılıkla ilişkilendirilen bir malzeme, yıkım görüntüsüne biçimlendirilir. Kurulumun toprak yapısı aynı zamanda patlama bulutunu fiziksel zemine bağlar; yalnızca birkaç saniyeliğine fotoğraflarda, videolarda ve ekranlarda karşılaştığımız bir görüntüyü kalıcı bir mekân varlığına çevirir.

Saman & Sasan Oskouei

Öğrenme ve gelecekle özdeşleşen bina

Sanatçıların eserinin konumu da dikkat çekiyor. Yaklaşık 15 yıldır kullanılmayan bir okulda yer alan kurulum, eskimiş mimarisi, fayanslı duvarları, hasarlı tavanı ve eski kullanım izleriyle binanın kendisi de eserin bir parçası haline geliyor. Öğrenme ve gelecekle ilişkilendirilen bir binaya, yıkım ve ardından gelen durumla ilişkilendirilen bir biçime sahne oluyor.

Toz çökerken ve adobe katılaşırken patlama bulutu bir manzaraya dönüşüyor. Eser, şiddetin çarpış anının ötesinde nasıl uzadığını, nasıl belleğe, mimariye, manzaraya ve kendisi zemine yerleştiğini sorguluyor.

Toprağın Ağırlığı, Lizbon’da terk edilmiş bir okulda konumlanan büyük ölçekli kurulum, toprak, saman, kum, su ve odundan inşa edilmiş ve yüzeyde toprağın doku ve karakteri hâlâ okunabilir halde korunmuş durumda.