David Reed, Lichtenstein’in Gitmeyeceği Yere Gitti

David Reed: Terrible Idea, Rodder’da sanatçının tabloları ile çizimlerinin birlikte sergilendiği nadir örneklerden biri; bu eserler 2013 ile bu yıl arasına tarihleniyor. Reed, opak biçimler içindeki renk etkileşimi, katmanlı saydamlıklar, figür-arka plan etkileşimi ve buna benzer konulardaki araştırmalarının ilham kaynakları olarak Barnett Newman, Piero della Francesca ve Giovanni Battista Tiepolo gibi birbirinden farklı sanatçıları örnek gösteriyor. Bu sanatçıların yanı sıra, stüdyosunda birinin söylediği bir sözden, üzerinde çalıştığı bir tabloya dair bir e-postaya kadar her şeyin kendisini etkilediğini de dile getiriyor.

Kaynak yazının yazarı, 2010’da Reed’le bir röportaj yaptı. Yazar bu sergiyi gördüğünde, Reed’in o röportajda söylediği iki şey aklına geldi:

Tablolarım süreç hakkında, ama süreci gizliyor. [Milton] Resnick, “stüdyo tabloları” dediği şeyden bahsetti…. Kendi içinize yaptığınız, resminizi ilerletmek, resim hakkında bir şeyler öğrenmek, farklı ve yeni bir şey yapmak için yaptığınız belli tablolar var. Ben de yalnızca “stüdyo tabloları” yapmak istediğime karar verdim. Bir tabloyu geri alıp yeniden işlemeyi seviyorum. Aynı zamanda bu, onların belli bir anlamda tuhaf biçimde açık olduğu anlamına geliyor. Neredeyse hiçbir şeyi gerçekten bitiremediğimi hissediyorum.

Bir yatak odası ressamı olmak istiyorum. Tablolarıma uyurken ya da uyanırken bakmayı seviyorum. İnsanların da onları böyle görmesini ve bunları yalnızca analitik düşünceye değil, rüya ile uyanıklık arasındaki o alana yerleştirerek rüyalara, yarı düşüncelere ve düşünülere bağlamasına dair fikri seviyorum. Bence resimler insanın içine gerçekten işte o anda girip onun bir parçası oluyor.

David Reed, “#809” (2025–26), polyester üzerine yağlı boya ve akrilik