Sadece Yeme Dönemi Değil

Léa Seydoux ve Guslagie Malanda, Bertrand Bonello’nun Yaratık (2023) filminde

Michael Sragow, 2016 yılında yayımlanan Film Comment dergisinin bir sayısında şunları yazmıştı: “Yine tüm Amerika’ya özgü, eskimiş ve ifade dolu bir görünümü var; ayrıca, bir kere toparladığından beri konuşmaktan hoşlanan bir erkeğe özgü, akıcı ancak vurgulu bir konuşma biçimi.” “Halkçı bir şikayeti, inatçı bir mizahle canlandırmayı bilir.” Sragow, dün dokuz yaşında doksan üç yaşında hayatını kaybeden Tom Skerritt’i profilliyordu.

• Çoğu kişi, Karina Longworth’un You Must Remember This‘nin on yıl sonra bile “hala en iyi” film podcastlerinden biri olduğunu yazdığı WBUR için Sean Burns ile aynı görüştedir. Longworth şu anda on beş şehirlik bir turnede; filmleri gösteriyor ve en yeni sezonu—yirminci yıl!—The Bisexuals hakkında konuşuyor; Libby Holman’ın alevli yolunu izliyor. Burns’un tarif ettiği gibi o, “ırk açısından belirsiz bir sahne kişiliğiyle ilk büyük başarısına ulaşan ve cinsiyet sınırlarını aşmaktan çok, onları tamamen görmezden gelen açgözlü bir cinsel iştahı olan bir 1920’ler aşk şarkıcısıydı.” Arkadaşları ve sevgilileri arasında Montgomery Clift, Tallulah Bankhead, Josephine Baker ve Nicholas Ray vardı. Burns, Longworth’a Salı ve Çarşamba günü Cambridge’deki Brattle’de göstereceği filmler hakkında soruyor: Hans Richter’in Parayla Alınabilecek Hayaller (1947), Otto Preminger’in Laura (1944) ve George Stevens’in Güneşin Bir Yeri (1951).

• Bu hafta iki yazı, 1970’ler, 80’ler ve 90’ların başındaki LA İsyanı’nı öne çıkarıyor. Guardian için Adria R. Walker, Charles Burnett ile ikinci uzun metrajlı filmi Kardeşimin Düğünü (1983) hakkında, ayrıca Milestone Films’ten Maya Cade ile konuşuyor; Cade, “restorasyon amacının, tanıdık olabileceğiniz şarkıyı, isterseniz, yeniden çaldırmak için silahtarımızdaki her aleti kullanmak olduğunu” söylüyor. Ve en yeni Film Comment sütununda Melissa Anderson, Haile Gerima’nın Bush Mama (1979) ve Julie Dash’in Tozların Kızları (1991) filmlerinde rol alan Barbara O. Jones hakkında yazıyor. Anderson, “Rol ne olursa olsun,” yazdığı gibi, “tüm performansları, sözsüz ifadeneki olağanüstü yeteneğiyle öne çıkıyor—büyüklük ve kudret duygusunu ya da harap olmuş bir öz-değeri iletmek için ustaca ayarlanmış bir yüz ifadesi, hem yolundakilerin hepsini buharlaştırabilen hem de sınırsız bir hüznü ortaya çıkarabilen bir bakış.”

• Birkaç Gelecek, tek bir kişi tarafından kurulan ve yönetilen bir dağıtımcıdır: Graham L. Carter. Verso Books için Benjamin Crais, Carter ile üzerinde çalıştığı birkaç film hakkında konuşuyor; bunlar arasında Heiny Srour’un Leila ve Kurtlar (1984), Pradip Krishen ve Arundhati Roy’in Annie O Neşeli İşler (1989) ve Axelle Ropert’in Küçük Solange (2021) var. Carter, Ghassan Salhab’ı, “Notre Musique‘nin (2004) yapımı sırasında Jean-Luc Godard ile bir film röportajı yapan bir sinema tutkunu” olarak tanıtarak, onun Hayali Beyrut‘nin (1998)’in, yönetmeninin Godard’ın eserini gerçekten içselleştirip işlediğini gösteren az sayıdaki filmden biri olduğunu düşündüğünü söylüyor; sadece taklit etmediğini. “Ghassan’a bunu söyledim ve o da, ‘Evet, Arapçada, “Yemeğimizi sadece yemiyoruz, sindiriyoruz” gibi bir deyimimiz var’ dedi.”.

• Gençliğinde Andy Warhol’dan etkilenen ve Gregory Markopoulos tarafından yönlendirilen Warren Sonbert, çoğu zaman Nathaniel Dorsky ve Jerome Hiler gibi arkadaşlarını filmlerinde yer veriyordu. Arindam Sen, Texte zur Kunst için yazdığı gibi, “ilk bakışta Sonbert’in kamyonçı filmleri, dekoratif izlenimciliğin hizmetinde ham bir birleştirme eylemi gibi görünebilir; ancak daha yakından incelendiğinde, kompozisyonlarının özenle hazırlandığı—anlatımlarla, yumuşak yankıların kurgusuyla, bilinçli renk farklılıklarıyla ve temel biçimsel ikiliyollerle yönlendirildiği ortaya çıkıyor.”

• Yönetmenlerin kısa bir konuşmasının ardından yeni Senses of Cinema sayısı Proust’tan bir pasajla açılıyor. Buradan yola çıkan Milo Farragher-Hanks, 2023 yapımı iki film olan Andrew Haigh’in All of Us Strangers ve Bertrand Bonello’nun The Beast filmlerinin “intikâlı şehrin sinemasal örf ve adetlerini çağrıştırıp yeniden düzenlediği”ni inceliyor. Yeni sayıda ayrıca 1970’lerdeki “sözde Brazilya Super 8 patlaması” ve Chie Hayakawa’nın Renoir (2025), Shinji Somai’nin Moving (1993) ve Edward Yang’ın Yi Yi (2000) filmlerindeki çocukluk konularına dair makaleler; Karlovy Vary, Locarno ve San Sebastián’dan festival raporları; Marta Mateus, Lisandro Alonso ve Sebastian Brameshuber ile söyleşiler; iki kitap incelemesi ve Great Directors koleksiyonuna yeni bir ek olarak Ko Nakahira dahil. Ko Nakahira’nın Crazed Fruit (1956) filmi, Andy Lauer’ın belirttiği gibi, “nihilistik bir patlamayla Japon sinemasının yeni bir çağının geldiğini duyurmuştu.”

💬 Topluluk Masası & Tartışma

Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.

Foruma Katıl & Yanıtla ➔