designboom Dinler: Paola Pivi Müziğin Ardında Bıraktıkları Anlatıyor

İtalyan sanatçı için müzik, ilham aracı olmaktan çok, bir şarkı bittikten sonra bile uzun süre ayakta kalan anlara, yerlere ve duygulara geri taşıyan bir anı kabıdır.

Paola Pivi için yaratıcılık nasıl bir sese sahip?

Paola Pivi nadiren ilham veya odaklanma için müziğe yönelir; takıldığında verdiği yanıt basittir: ‘Eyleme geçerim. Harekete geçerim. Ararım. Çaresizliğe düşerim.’ Müzik, hayatına başka yollarla girer: geç saatlerdeki İtalyan televizyonlarına dair anılar, onu 1990’lara geri götüren şarkılar ve eşi, bestekar Karma Culture Brothers’ın canlı performansları. Bu hafta designboom listens programında İtalyan sanatçı, yanında kalan şarkılar, artık ancak zorlukla dinleyebildiği şarkılar ve müzik ile görsel sanatın farklı temeller üzerinde işlediğine neden inandığı hakkında düşünür.

Haftalık dizimizde, yaratıcı pratiğin ardındaki müziği inceliyor; farklı alanlardan insanlara, ilham ihtiyaçları olduğunda, bir projede takıldıklarında veya kendilerini belirli bir anıya çekilmiş bulunduklarında ne dinlediklerini soruyoruz. Pivi bu sorulara kendi şartları üzerinde yaklaşır. Geleneksel şarkı yapılarını sınırlayıcı bulur, müzikal müziğin öngörülemezliğini tercih eder ve bir şarkının, onu nasıl ve nerede dinlediğine bağlı olarak tamamen farklı çılabileceğini fark eder. Triennale Milano’da 24 kanallık hoparlör sistemi üzerinden çalan Franco Battiato’ya ait Summer on a Solitary Beach adlı son performans, ona onlarca yıl öncesine ait bir araba yolculuğu anısını geri getirdi. Ancak daha sonra aynı parçayı çevrimiçi çaldığında, onu ‘sinir bozucu ve rahatsız edici’ buldu. Bir deneyimin koşullarına yönelik bu duyarlılık, aynı zamanda sanatı hakkındaki düşünceyi de biçimlendiriyor. Leoni, 68.000 Watt Işık adlı, izleyicilerin algısını değiştirmek için büyük on iki ışık kullanan bir kurulumdan bahsederken, Pivi görsel sanatı bir müzikal soundtrack ile eşleştirme fikrini sorgular. Söylediği gibi, ‘Çünkü müziğe zaman gerekir ve görsel sanat andır.’ Pivi’nin yanıtlarını okumaya devam edin ve dinleme alışkanlıklarının ardındaki şarkıları ve anıları keşfedin.

Paola Pivi, Laura S. Fuchs tarafından

İtalyan sanatçı müzik, anı ve sanat deneyimi hakkında

Yaratıcı çalışmalarınızı en iyi hangi şarkı yansıtır?
Paola Pivi (PP): Sex Pistols, God Save the Queen.

Yeni bir projeye başarken havayı açmak ve ilham almak için çaldığınız ilk parça nedir?
PP: Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır; ilham ve yeni bir proje dünyanın tüm alanına ihtiyaç duyar, o anlarda müzik için bir yer yoktur. Rahatsız ederdi.

Paola Pivi, Laura S. Fuchs tarafından

Geçmişinizden belirli bir anıya veya yere sizi anında geri götüren bir şarkı var mı?
PP: Tabii ki, çoook. Son olarak 2 gün önce Instagram’da gördüğüm Gianluca Grignani’ye ait La mia storia tra le dita şarkısıydı. Çok duygusal. Burada bahsetmek oldukça modası geçmiş. Onun o şarkıyı söylediği bir klibi, 90’larda İtalya‘da yayımlanan ve her öğleden sonra büyük bir genç kız grubunun bir araya geldiği Non è la Rai adlı programda, son derece gençken izlemiştim. Kızlar geldiğinde ve seslendiklerinde, bükük bir şekilde tuhaf derecede rahat ve ilginç görünüyorlardı, bu da oldukça büyüleyiciydi. Aslında becerileri manipüle ediliyordu; otantik masumiyetleriyle improvizasyon yaparlarken, aynı zamanda yetişkin yazarlar tarafından kulaklıklardan gizlice yönlendiriliyorlardı.

Büyük ihtimalle o zamanlar görmüş olduğum şeyi yeniden görmek ve şarkının duyguları sayesinde o kesin ana geri döndürmek, araya giren yıllarıysa bir nevi time lapse (hızlandırılmış zaman) hissiyle hissetmek güzeldi.

90’larda belirli bir araba yolculuğuna geri götüren gerçek bir zaman makinesi deneyimi yaşatan başka bir şarkıysa, birkaç hafta önce Triennale Milano’daki yeni mekan Voce’nin 24 kanallık ses sistemi üzerinden muhteşem bir şekilde yeniden dinlediğim Franco Battiato’ya yazılan Summer on a Solitary Beach’ti. Voce, ses ve müzik için ayrılan ve Carlo Antonelli tarafından küratörlüğü yapılan yeni bir alan. Müziğin gerçekten mekanda fiziksel, yoğun bir kütleye dönüştüğü bir yer bu.

Paola Pivi, Biz bebek çeteyiz, Galerie Perrotin, New York, ABD, 2019 Kurulum görünümü Fotoğraf: Attilio Maranzano Perrotin ve sanatçının izniyle

Şu an kafanda takılı duran şarkı hangisi?

PP: Sana gerçeği söyleyeyim, bugün gerçekten hiçbir şarkı yok. Müziğe kendim pek eğilimli değilim, onu aramıyorum, çalmıyorum. Battiato’nun “Yalnız Plajda Yaz” melodisi, 24 hoparlör üzerinden dinlemenin getirdiği icra deneyiminin ardından birkaç gün boyunca aklımda kaldı. İlginçtir ki, az önce bunu internette tekrar arattım, çünkü doğru alıntıladığımdan emin olmak istedim; ancak bu kez müzik bana can sıkıcı ve rahatsız edici geldi. Sık sık ‘sıradan’ müziği, o 8 kere 8 kere 8 kere… köprüsü, yukarı ve aşağı yapısıyla son derece sıkıcı buluyorum. Bu konuda, Popol Vuh’un çılgın müziğini ya da eşimin müziği, Karma Culture Brothers’i çok daha çok seviyorum; çünkü o, böyle yapılandırılmamış ama özgür. Her gün çalıyor, bu yüzden her gün evde canlı bir oda konserinin son derece lüksünü yaşıyorum. Bir bestecyle yaşamak oldukça havalı, tavsiye ederim. Ayrıca, kendin hakkında yazılmış şarkıların olması da gayet güzel. Belleğimin bir köşesinde yer eden ve asla kaybolmayacak belli başlı Arap müziği ve şarkıları da var. Bunlar, 2024 ve 2025 yıllarında Filistinli Instagram içerik üreticilerinin sık sık kullandığı iki ya da üç şarkı.

Son 2.00 stüdyo parçan, kelimelerini gizlice bildiğin o şarkı hangisi?

PP: Tam bir şarkıyı asız ezberlemedim, hatırladığım kadarıyla, ama bazı şarkıların bir kısmını evet, kesinlikle. Saat 02.00’deki şarkım Patti Smith’in Because the Night’i. Erken 90’lı yıllarda İtalyan televizyonunda her gece saat 02.00 civarında çalıyordu. O yıllarda her gece geç saatlere kadar uyanık kalarak TV’de ilginç programlar arardım (İtalyan televizyonu o zamanlar çok şey sunuyordu) ve bu şarkı, gecenin sonunu ya da derin gecenin programının başlangıcını işaret ediyordu: Fuori orario. Cose (mai) viste (Zaman dışında. Görülmemiş şeyler) Enrico Ghezzi’nin, çoğu izlenemez nitelikte filmler sunduğu bir programı. Şarkı, Jean Vigo’nun 1934 yapımı sessiz filmi L’Atalante’dan görüntüler üzerinde her gece aynı şekilde çalıyordu. Bu benim için gecenin sonunu işaret ediyordu; bir ritüele dönüşmüştü. Seslere ve görüntülere tamamen hayrandım, ama şimdi o şarkıyla aynı yerde karşılaştığımda onu oynatıyor ve… birkaç saniyeden fazlasını dinlemekte zorlanıyorum, çünkü düzenli müziği çok sınırlayıcı buluyorum. Geceyi bitirmek için iyi bir şarkı aynı zamanda Nick Cave’in Into My Arms’idir.

Paola Pivi, It’s not my job, it’s your job, [mac] Marseille (Musée d’art contemporain Kurulum görünümü. Fotoğraf: Hugo Glendinning. Sanatçının ve Perrotin’in izniyle)

Sıkıştığında ve bir çözüm bulmana ne gereken anda hangi şarkıyı açarsın?

PP: Sıkıştığımda asla müzik dinlemem. Harekete geçerim. Hareket ederim. Ararım. Umudumu kaybederim. Sıkışıp kalırım, ama müzik olmadan. Bazen çok güçlü bir kaygı hissettiğimde, Karma Culture Brothers’in solo neyinin yarattığı etkiyi arardım; bu derinden etkileyiciydi ve bana şifa verdi.

Bu hafta hoparlörlerini hangi parça domine ediyor ve şu anda yaptığın şeye etki mi ediyor?
PP: Hoparlör kullanmam, çünkü müzik Karma’nın stüdyosundan merdiven boşluğundan yukarı yükseliyor. Canlı, gerçek. Canlı müzik, kayıtlı müzik çoğu zaman olduğundan farklı olarak bana zamanın zincirlerini hissettirmiyor.

Paola Pivi, You know who I am, 2021. Boyalı bronz ve fiberglas. 484 × 179 × 160 cm. Fotoğraf: Timothy Schenck. High Line’in ve sanatçının komisyonu. High Line ve sanatçının izniyle

Müzik hangi şarkı sizi yavaşlatıp küçük, sakin detaylara odaklanmanızı sağlıyor?
PP: Açıkçası, sanatın detayları sessizlik ister. Tekrarlayan işler yaptığım anda dünyada olanları haberler veya IG üzerinden takip ediyorum. Hayatım zaten müzikle dolu, çünkü onun her gün canlı müzik üreten biriyle yaşıyorum. Evdeki havanın bir parçası bu. İnternet üzerinden ya da hoparlörlerden aramıyorum.

İnsanlar en son çalışmanızı deneyimlerken kulaklık takıyor olsaydı, hangi tek şarkı çalıyordu?

PP: Gösterideki en son çalışmam Leoni, 68.000 Watt Işık; 12 büyük Arri projektöründen oluşan, bir jeneratör kamyonuyla beslenen ve izleyicilerin algı sistemini farklı şekillerde etkileyecek kadar yoğun bir ışıkla odayı dolduran, grup gösterisinde bir ışık duvarı niteliğindeki performansı bir parça. Bu parçanın şarkısı hangisi? Hiçbiri, aslında. Çünkü müziğe zaman gerekirken görsel sanat anlıktır.

Circle — Karma Culture Brothers

En sevdiğiniz albüm kapağı sanatı nedir?
PP: Kesinlikle, Robert Crumb’un Janis Joplin için Big Brother and the Holding Company ile yaptığı Cheap Thrills’in kapağı. Ancak ikinci bir düşünceyle, aynı zamanda Karma Culture Brothers’in albümü Circle’ın kapağını da gerçekten seviyorum; Karma’nın oğlumuzun elini, bir mafya patronuna yakışır bir saygıyla öper gibi resmedildiği, kapağın kendisi tarafından tasarlanıp Hugo Glendinning tarafından çekildiği bir kapak.

Şimdiye kadar çalıştığınız en sevdiğiniz projeyi en iyi hangi parça betimler?
PP: Bugün O Gün, Karma Culture Brothers’tan. Karma bu şarkıyı, Hindistan’da oğlumuzun ve ailemizin haklarını korumak için çok uzun ve tehlikeli bir hukuk savaşı verirken, Tibet Çocuk Köyü’ne karşı, son derece saldırgan ve kötü insanlar karşısında benle birlikte oradayken yazdı. Hint hukukunu da değiştiren bu dava, kesinlikle en sevdiğim projeydi. Hint hukukunu değiştirerek Hindistan’daki Tibet çocuklarının evlat edinilebilmesini ve evlat edinebilmelerini sağladı. Hızlı tempolu ve ‘beni sersemlet ve çıldırt’ diyen bu şarkı, tam olarak yaşadığımız yaşam biçimine uyuyordu. Karma, Hindistan’daki hayatımızın bu zorlu dönemine dair bir albüm ve kitap yaptı; kitabın adı Döngü. Ben kitabın editörüyüm. Müzik çevrimiçi, kitap ise burada okunabilir.

Cheap Thrills, Big Brother and the Holding Company albümü, 1968

Paola Pivi,condsuz (eşek) (2003), çerçeveli fotoğraf baskısı, 180 × 224 cm. Sanatçının ve Perrotin’in izniyle. © Paola Pivi. | görüntü © Ela Bialkowska, OKNO Studio

Nasıl Sürüyorum, 2012 Piper Seneca, çelik destekler ve motor (dakikada 1 devir dönüş) 11,8 × 12,9 × 11,8 m Attilio Maranzano’nun fotoğrafı Kurulum görünümü, Doris C. Freedman Plaza, Central Park, New York, ABD Public Art Fund, 2012 Public Art Fund ve Sanatçının izniyle

Paola Pivi condsuz (Echigo Tsumari için proje), 2015, kumaş çadır ve üfleyici yapılı şişme, 20 × 5 × 2 m Orijinalinde Echigo Tsumari Triennial tarafından sipariş edildi, JP Tanguy Beurdeley’in fotoğrafı Balloon Museum izniyle (Grand Palais, Paris, 2025)