Hyperallergic’in Halloween Partinden En Büyük Sanat Kostümleri

Bir Hollanda natürmortu, birkaç okült Goya karakteri ve tek değil, iki Marina Abramović/Ulay referansı (üstelik en bariz olanları bile değil!) bir bara girer … İşte bu, bir Hyperallergic Cadılar Bayramı, canlar!

Çarşamba akşamı, 28 Ekim’de, neredeyse 200 üyemiz, okuyucumuz, sanatçımız, destekçimiz ve coşkulu dostlarımız, yıllık sanat kostüm partimize Brooklyn‘de Oberon’a doldu. “En İyi”den “Florida’da Sansürlenme İhtimali En Yüksek”e kadar uzanan birkaç kategoride kazananlar, içlerindeki sanat tarihinden haberdar çılgını ortaya çıkardı; hem anında tanınır simgeler — Roy Lichtenstein’in “Boğulan Kızlar”ı ve Johannes Vermeer’in “İnci Küçüklü Kız”ı — hem de takdir edilesi derecesinde gizli referanslar (oh, o bir Eva Hesse ip heykeli miydi?!).

Aşırı zeki, yaratıcı ve becerikli topluluğumuzun bu konudaki adanmışlığı için çok müteşekkiriz. Ve bu akşamı uzun uzun hatırlamamıza yardımcı olacak, ya da en azından gelecek yılı sabırsızlıkla beklerken muhteşem fotoğrafları için Zac Thompson’a büyük bir teşekkür.

En İyi

En İyi kategorisi kazananları Emilio Rojas ve Chico Raro, Pedro Lemebel ve Francisco Casa Silva’nın Las Yeguas del Apocalipsis grubundan “Las Dos Fridas” (1989) olarak kostümlenmişti. Paneli ikna etmek için herhangi bir yemin gerekmedi.

En Okült

Zoë Lescaze ve Michael Rossi, kostümlerinin her parçasını — evet, sandalyeyi de dahil — sıfırdan kendileri ürettiler ve Francisco Goya’nın Los caprichos (1797–98) serisinin daha az bilinen karakterlerini canlandırdılar. Tabii ki bu çift, “En Okült” ödülünün kazananları arasındaydı.

Florida’da Sansürlenme İhtimali En Yüksek

Sanatçının, kapaklarında hemşirelerin cinselleştirilmesini eleştirdiği ucuz kurgu roman kapaklarından oluşan serisinin parçası olan Richard Prince’in “Yolunu Şaşıran Hemşire”si (2005), 2026’da Güneş Eyaleti’nde hiçbir şekilde geçmezdi!

Müze Tarafından Samimiyetsizce Satın Alınma İhtimali En Yüksek

New York’un Huntington şehrindeki Heckscher Sanat Müzesi’nden küratörler ve çalışanlar, müzenin kendi koleksiyonundan bir tabloyu canlandırdı: George Grosz’ın faşist karşıtı “Güneş Tutulması” (1926).

İnsanların Tercihi

Melissa Brown ve Marie Lorenz, efsanevi şekilde berbat edilen “Ecce Homo” yani “Canavar Jesus” ve onun restoratörü Cecilia Giménez Zueco olarak kalabalığı kendine hayran bıraktı!

Hyperallergic Kurucu Ortağı Veken Gueyikian ve Hrag Vartanian, bu yılın kostüm yarışması jürilerinden biri, Swann Auction Galleries Başkanı Nicholas D. Lowry ile birlikte. Veken, Kazimir Malevich’in “Siyah Kare” (1915)’sini; Vartanian ise 17. yüzyıldan bir Hollandalı natürmort tablosunu canlandırıyor — kafatasına bir bakın! (Memento mori, tam bir Halloween kodlaması.)

Müthiş kostüm yarışması jürimiz! Soldan sağa: New York Demokratik Kongre adayı Claire Valdez, Spirit Airlines’ın Ruhu olarak sanatçı Jia Sung (yani eskiden Art Basel Miami Beach’e giderken herkesin bindiği), şık siyah tüylerle Aruna D’Souza ve ekmeğinde kareli deseniyle modaya uygun bir balkabağı olarak Nicholas D. Lowry.

Hyperallergic Staff Writer Anna Lee, Johannes Vermeer’in “İnci Küplü Kız”ı (yaklaşık 1665) — sanat tarihinin bir klasiği, fotoğrafçı Zac Thompson’ın ustaca yaptığı çift pozlama ile sıradışı bir görünüme kavuşturulmuş.

Bu misafirler, Prado Müzesi’ni evinizin önüne getirdi Francisco Goya’nın “Oğlu Yiyen Saturnus”unun (1820–23) oldukça kanlı bir versiyonu olarak. Bedensel korku!

Sanatçı Coco Fusco, Marisol’in giyilebilir ahşap heykeli “Şemsiyeli Üç Kadın”ın (1965–66) görkemli eserlerinden birini üzerinede giydi. Pop sanatının öldüğüne kim söyledi?

Bu yıl “En Sevimli” kategorisi olsaydı, bu pawesome grup altını alırdı! Soldan sağa: Will Swanson, Dwai, Cosette Patterson, Lauren Blaser, Shelby Roller, Sophia Tedesco ve Cassius Marcellus Coolidge’nin “Bir İhtiyaçta Bir Arkadaş”ı (1903) Daniela Alonso.

Alma Communications’dan Emily Dotsikas, Roy Lichtenstein’in “Çizim Kızı” (1963). Brad, kim?

Hyperallergic Başeditörü Hakim Bishara, oldukça rekabetçi bir yarışmanın ardından kalabalığa sesleniyor. Sadece kostümünün ne olduğunu sormayın!

Marina Abramović ve Ulay’ın “Rest Energy” (1980) eseri. Yıllar süren belirsiz bir ilişki bundan daha korkuncu yok; üstelik sevgilinizin kalbinizi gerçekten kendi ellerine emanet etmek gibi bir şey varsa, o da buna yakınlaşır.

Hyperallergic Yazarı Rhea Nayyar, dördüncü kez üst üste Snoopy’ye büründü ve bu kostüme “başyapıtı” diyor.

“Bu Snoopy kostümünü evde zaten bulunan malzemelerle yaptım — kulaklar, leke ve kuyruk eski bir siyah tişörtten geldi; eski bir makyaj süngerini siyah boyayıp Snoopy’nin burnu olarak kullandım,” diye paylaştı Nayyar. “Bu çizgi film köpeğine olan sevgim bilinen ve belgelenmiş bir durum. Zaten çılgın bir kadınım ama Snoopy’in cayır cayır tavrı ve saçma sapan hareketleri, ‘insanın en iyi dostu’ etiketini tersine çeviriyor; bu da bana gerçekten özgürleştirici ve ilham verici geliyor.”

Yazar Clara Maria Apostolatos (sağda) ve ortağı, Marina Abramović ve Ulay’ın “Relation in Time” (1977) eserini canlandırmak için adını koyar gibi gerçekten birleşti.

Her natürmortu, iştah açan bir kelebeği olmadan tamamlanamaz. Houry Geudelekian ve Hyperallergic Kurucu Ortak ve Genel Yayın Yönetmeni Hrag Vartanian mükemmel bir çift oluşturuyor.

Biz: “Sen nesisin?”
Sanatçı Danielle De Jesus: “Paraşsız bir MFA öğrencisiyim!”

Sadece üstün zeka, Whitney Müzesi’ndeki ömür boyu geçerli sanatçı kartına kadar.

Hyperallergic katkı sağlayanlar Julie Schneider (ortada) bir Keith Haring metro çizimi ve Daniela Mayer (sağda) bir yapay zeka sevgilisi olarak; Felix Moody su, Brian Henderson ise Candy Warhol olarak (karede yok: şeker mısır kostümü).

Sanatçılar Jesse Lambert Ray Johnson ve Linda Ganjian ise Eva Hesse’in ip heykeli “No title” (1970) olarak. İki kişilik sergi derken kastedilen bu mu?

Yazar Jennifer Samet, Hyperallergic‘in sevilen “Beer With a Painter” sütunu üzerinden sonradan bir zevk belirleyici olarak geldi: Peggy Guggenheim.

Cheryl Hageman, MTA Sanat ve Tasarım’ın yardımcı müdürü olarak, Georgia O’Keeffe’nin Gökyüzü Bulutların Üstünde (1960–77) serisinden bir tabanla görüntülendi.