Kurulum görünümü: Brancusi: Sanatçı ve Atölyesi (© The Museum of Modern Art, New York; fotoğraf Jonathan Dorado, MoMA‘nın izniyle; diğer tüm fotoğraflar Aruna D’Souza/Hyperallergic)
Önce bir konuyu netleştirelim: Ölü beyaz erkeklerin müze sergilerinde HÂLÂ. SÜREKLİLİKLE. merkezde tutulmasına dair tüm yorgunluğuma rağmen — söz konusu müzeler koleksiyonlarını genişletmek, geniş uzmanlık ve ilgi alanına sahip küratörler işe almak ve yeni izleyicileri alanlarına davet etmek için kamuya açık çaba gösterdikten sonra bile — Constantin Brancusi sergisine dair SIFIR şikayetim var. Hatta şehrin üç büyük müzesinin aynı anda kendilerini Brancusi’ye, Lichtenstein’e ve Pollock’a teslim ettiği 2026 sonbaharında bile. Mezarıma kadar bunun bir Krasner sergisi olması gerektiğinde ısrar edeceğime ant içebilirim.
Bu arada, bu özel ölü beyaz erkeğin eserleri görkemli ve çağdaş sanatçılarla güncelliğini koruyor: Geçtiğimiz yıl sözlü röportajlarda heykeltıraşlarla yaptığım görüşmelerde adı sürekli geçiyor; ister Rodney McMillian olsun, ister Martin Puryear, ister konuştuğum başka pek çok isim. Museum of Modern Art’taki Brancusi: Sanatçı ve Atölyesi, bunun nedenini hatırlatan büyük bir anıtsal nitelikte. Bir genel değerlendirmenin ötesinde, bu sanatçının atölyesinin bir yaratım, bir sergi ve bir sosyal hayat mekânı olarak önemini ortaya koyuyor ve çizimlerini, fotoğraflarını, filmlerini, aletlerini ve sahip olduğu plakların bile bazılarını içeriyor; efsanevi akşam yemeklerini orada düzenlediğine dair anımsatıcılar.
Kurulum görünümü: Brancusi: Sanatçı ve Atölyesi
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
Yanıt yok