İs Sexy Art Back, or Is It Just Me?” → “Cinsel Sanat Tekrar mı Geri Döndü, Yoksa Sadece Bende mi?

CHICAGO — Chicago’da pek çok sergi görüyorum ve son zamanlarda neredeyse inandırıcı derecede erotik hissettiren birkaç tanesine dikkatimi çekiyor. Yani, anlıyorum; sanatta her zaman bolca eros olagelmiştir, ancak son dönemde bunu öğrettiğim okulda ya da izlediğim sergilerde pek gözlemiyorum. Cinsellik mi geri döndü? Yoksa mesele bende mi? Geçen yıl 50’ye girdim ve popüler kültür, bu yaşta yaşanan bir şey olabilir diye işaret ediyor; tıpkı Sharon Horgan’ın Youth‘ı ve Olivia Colman’ın Wicker‘ı gibi, ikisi de yakın zamanda ekranlara taşınan, olgun orta yaş kadınlığının tutkulu yönünü araştıran yapımlar.

Kendisi hiç yaşamamış ya da belki hiç yaşamayacaklar için, kadınlarda orta yaş cinsel istegi, bir ile yüz arasında bir ölçekle ya sıfırdır ya da bin. Kolay bir yolculuk değil. Bir durumdan diğerine geçmek hem sürücüyü hem de yolcuları sert bir şekilde sarsar. Bu, itiraf etmek gerekirse son derece küçük bir anket temeline dayanıyor; ama endişelenmeyin, bu benim kendi cinselliğim ya da tanıdıklarımınkini anlatan kişisel bir deneme olmayacak. Tanrı yok öyle şey. Belki de herkes öldükten sonra. Bunun yerine, burada, benim için belirgin bir ortak ipe sahip olan, açıkça kırmızı renkli ve çeşitli ilgili metinlerde ne varsa o kadar da tartışılmayan sergilerin bir özetini sunuyorum.

Art Institute of Chicago’daki Willem de Kooning Drawing sergisinden görünüm (fotoğraf: Jonathan Mathias, Art Institute of Chicago’nun izniyle)

Hangileri? Geçen bahar, DePaul Art Museum’daki Alice Tippit’in hırsızca ustaca, titizle çizilmiş tabloları, muhtemelen tekrar bir terapeute gitmem gerektiğini düşündürdü; çünkü kafamda olanlar, aksi takdirde son derece hoş kataloğun hiçbir yerinde ifade edilmiyordu. Ona bile yakın değil. Yazın ise, Shannon Stratton’un sivri dilli küçük bir küratörlük projesi olan tête-à-tête-à-tête’daki SHADOW, giriş yapmaya değer taş bir geçitteki Holly Murkerson’ın duyusal fotoğrafları ile üstüne çömelmek ve içine dikilmek zorunda bırakılan David Sprecher ve Neiva Mulhearn’a ait iki koyu deri-ahşap tabureyi içeriyordu.

İlgi çekici olmayan taraf ise Chicago Sanat Enstitüsü’nün yaz blockbüsterydi, Willem de Kooning Çizim. Parlayan eleştirler ya da müzenin kibarca yazdığı metinlerden anlaşılması zor ki, duvarları üzücü çıplak kadınlarla doldurmuştu. Ben de herkes kadar iyi bir çıplak figürden hoşlanırım, ancak bir noktada — belki üçüncü salondan itibaren, kesinlikle 60’ların ortasındaki dev kayık kömür çizimlerine geldiğimde — de Kooning’in konuları suç kurbanlarına benzer hale geldi.

Sol: Lee Miller, “Başı Elinde Kadın” (ayrıca “Saç Bakımı” olarak da bilinir) (1931), fotoğraf; sağ: Lee Miller, “Avizeyle Charlie Chaplin” (1932), fotoğraf (her iki fotoğraf da Art Institute of Chicago’nun izniyle)