İçeriğe geç
KÜLTÜRÜN, SANATIN VE İNSANIN HAFIZASI
RSS
İNSANATLASIKÜLTÜR · SANAT · İNSAN
Forum
Psikoloji & İnsan Doğası / 17.11.2026

Beş yaşındaki çocuğumuzun işitme kaybı var ve bir gün kör de olabilir. İşte umudumun kaynağı burada

Yayın:

Ali Stevens’in kızı, işitme ve görme yetisini kaybetmeye neden olan bir sendroma sahip olduğunu öğrendiklerinde henüz bir bebekti. Değişim için net bir…

· 8 dk okuma
Beş yaşındaki çocuğumuzun işitme kaybı var ve bir gün kör de olabilir. İşte umudumun kaynağı burada

Poppy Stevens ve annesi Ali. Fotoğraf: Ben Jones

Poppy Stevens ve annesi Ali. Fotoğraf: Ben Jones

Ali Stevens

İnsan Atlası sitesini Google’da tercih edilen kaynak olarak seç

Ali Stevens’in kızı, işitme ve görme yetisini kaybetmeye neden olan bir sendroma sahip olduğunu öğrendiklerinde henüz bir bebekti. Değişim için net bir yol haritası yok – ama onu ayakta tutan şey, diğer tüm ebeveynler için geçerli olan aynı şey.

Kızım Poppy beş yaşında. Enerjik ve meraklı; elbiseleri, kitapları ve yeni şeyler yaratmayı seviyor. Büyük ablası Evie ile çok vakit geçirip oynuyor.

Poppy doğduğunda, eşim Ben ve ben yeni bir bebeği karşılamanın getirdiği sıradan sevinçlere odaklanmıştık. Rutin bir işitme taraması bir şeylerin tam olarak yolunda gitmediğini gösterdi, ancak başlangıçta bunun muhtemelen kulaklarında sıvı birikmesinden kaynaklandığı söylendi.

Poppy etrafındaki seslere tepki veriyor ve bir kapı çarparsa irkiliyordu, bu yüzden her şeyin yolunda olduğunu düşünmüştük. Ancak daha ileri testler işitme kaybı olduğunu ve işitme cihazlarına ihtiyacı olacağını gösterdi.

Zor bir haberdi ama uyum sağladık. İşitme engelli topluluğundaki insanlarla, bizden daha ileride olan ailelerle tanışmak, durumu zihnimdeki korkutucu tablodan çok daha az korkutucu kıldı. İşitme kaybı hakkında bilgi edindik, doğru desteği bulduk ve kendimizi bulmaya başladık.

Poppy yedi aylıkken genetik test yaptırmaya karar verdik. Üçüncü bir çocuk düşünüyorduk ve Poppy’nin işitme kaybının nedenini ve tekrar yaşanma olasılığını anlamak istiyorduk. Sonrasında geleni asla beklemiyorduk.

Test sonuçları Covid döneminde geldiği için telefonla bildirildi. Yatağımın üzerinde oturmuş, unutmamak için her şeyi not almaya çalışıyordum. Sanırım yazmayı başardığım tek kelime “Usher sendromu” idi.

Usher sendromu tip 2A, işitme kaybına ve ilerleyici görme kaybına neden olan nadir bir kalıtsal durumdur. Avustralya’da işitme ve görme yetisini birlikte kaybetmenin en yaygın nedenidir ve yaklaşık her 6.000 çocuktan birini etkiler. Çocuklar genellikle işitme kaybıyla doğar ve ergenlik ile erken yetişkinlik dönemlerinde görme yetilerini giderek kaybederler. Şu anda görme kaybı için bir tedavi bulunmamaktadır.

Poppy Stevens and her sister Evie.

Tanı, ikinci bir keder dalgası gibi üzerimize çöktü.

Aynı zamanda ailemizi genişletme konusundaki soruyu da çözdü: Üçüncü bir çocuk yapmaktan vazgeçtik, böylece zamanımızı, dikkatimizi ve kaynaklarımızı Poppy ve Evie’ye odaklayabilir ve bilinmeyenin getireceği her şeye hazırlıklı olabilirdik.

Poppy Stevens ve ablası Evie. Fotoğraf: Ben Jones

Alınan yönlendirmeler çok geneldi ve detaylar biraz belirsiz kalmıştı. Özünde, “İşte tanı, çok üzgünüz, ihtiyacınız olursa buradayız” şeklindeydi. Gece görüşü sorunlarının genellikle ergenlik döneminde başlayacağı ve çevresel görüşünün 30’lu yaşları civarında önemli ölçüde daralabileceği, ancak bunun kişiden kişiye değiştiği söylendi.

Bir süre görme kısmını görmezden geldik. Bu, ileride ele alabileceğimiz bir sorun gibi geliyordu ve Poppy’nin işitme kaybıyla ancak yeni başa çıkmaya başlamıştık.

Bu yeni tanıyla birlikte, çocuğumuzun büyüdükçe yapabileceğini varsaydığımız her şeyi yeniden düşünmek zorunda kaldık. Araba kullanabilecek mi, eğitim alabilecek mi, bağımsız olarak çalışıp seyahat edebilecek miydi? Görme yetisini kaybetmesi, yapabileceği seçimler için ne anlama gelecekti? Ailemiz için ne anlama gelecekti?

Çok fazla bilinmeyen vardı.

Ama daha önce de bu durumu yaşamıştık. Poppy’nin işitme teşhisinden sonra zihnimizdeki tüm boşlukları en kötü senaryolarla doldurmuştuk, ta ki işitme engelli topluluğu bizi bu düşüncelerden uzaklaştırene kadar. Bir kez daha ayaklarımızı toparlamıştık. Tekrar yapabileceğimizi biliyorduk.

UsherKids Australia tarafından Melbourne’de düzenlenen bir konferans yardımcı oldu. Usher sendromuyla yaşayan bir grup genç ve genç yetişkin, hayatları hakkında konuştu; bazıları dünyayı dolaşıyordu. Bize neyin yardımcı olduğunu ve neyin olmadığını anlattılar. Orada bilim insanları, bir odyolog ve NDIS’e erişimle ilgili tavsiyeler de vardı.

Bu, Poppy’nin hayatının ablasınınkinden biraz farklı olacağını, ama yine de arkadaşları olabileceğini, seyahat edip eğitim alabileceğini görmemize yardımcı oldu.

Ancak belirsizlik ortadan kalkmadı. Neredeyse beş yıl sonra bile Poppy’nin geleceği hâlâ bizi endişeyle dolduruyor.

Kimse bize Poppy’nin görme yetisinin ne zaman veya ne kadar hızlı kötüleşeceğini tam olarak söyleyemez. Şu anda görme kaybının hiçbir belirtisi yok ve diğer beş yaşındaki çocuklar gibi hayatını yaşıyor. Ama Ben ve ben, onu neyin bekleyebileceğini biliyoruz. Bunu bir tik tak yapan saat gibi tanımladım: Şu an görebiliyor, ama bunun ne zaman değişmeye başlayacağını bilmiyoruz.

Her ebeveyn, kontrol edemediği bir gelecek versiyonuyla yaşar.

Ebeveynler erken planlamaya başlar. “Dördüncü üç ayı” hayal ederiz: Ne tür ebeveynler olacağımızı, ne tür bir çocuğumuz olacağını düşünürüz. Bizim için iki teşhis, tüm bunları yeniden yazmak anlamına geldi. Keder içinde takılıp kalıp “Neden biz?” diye sorabilir veya beklentilerinizi değiştirip elinizdeki kaynaklardan faydalanabilirsiniz. Biz şanslıydık ki, zorluklarla başa çıkacak destek ve dayanıklılığa sahiptik. Bir uyku regresyonu geçip gider, ama bu kalıcı bir durum. Bu yüzden Poppy’nin en iyi şekilde gelişmesi için her gün uyum sağlıyoruz.

Benim başa çıkma yöntemim her zaman daha fazla bilgi aramak, neyle karşı karşıya olduğumuzu anlamak oldu. Bu, endişemin boşlukları doldurmasını engelliyor.

Poppy’ye neyi, ne zaman ve nasıl söyleyeceğimize dair bir yol haritamız yok, bu yüzden olayları geldikleri gibi karşılıyoruz. Bir gün göz doktoruyla bir randevusu olduğunda, gözlerinin nasıl çalıştığını kontrol etmekten bahsedeceğiz, tıpkı kulakları hakkında konuştuğumuz gibi. Bu, kaçındığımız bir konu değil. Sadece beş yaşındaki bir çocuğun taşımak zorunda olmadığı bir bilgi.

Beni ayakta tutan şey, tüm ebeveynleri ayakta tutan şeydir: umut.

Araştırmalar bu umudu somutlaştırıyor.

Melbourne’de yaşadığımız için tıbbi araştırmaların neler başarabileceğini görmek zor değil. 1978’de Graeme Clark ve ekibi, çok kanallı koklear implantlarını kullanarak tam işitme kaybı olan bir yetişkinde işitme hissi yarattı. Bu teknoloji daha sonra dünya çapında insanların işitmesini dönüştürdü. Bizim gibi Usher sendromuyla yaşayan aileler için bu tarih büyük bir anlam taşıyor.

Şimdi aynı ilerlemenin görme alanında da gerçekleşmesine ihtiyacımız var.

Yine Melbourne’de bulunan Avustralya Göz Araştırmaları Merkezi’nde (CERA) bilim insanları, Usher sendromundaki görme kaybı için gen ve hücre tedavileri üzerinde çalışıyorlar. Yakın zamana kadar bir tedavi imkansız olarak görülüyordu. Ancak hızlı ilerlemeler artık yeni tedavileri mümkün kılıyor.

Yakın zamanda, CERA’nın genetik mühendisliği başkanı Prof. Rick Liu, Adara Bio adında bir yan kuruluş kurdu. Bu şirket, EDITRA adında yeni bir RNA düzenleme platformu geliştiriyor.

Poppy’nin Usher sendromu tipi, genetik kodundaki küçük bir yazım hatasından kaynaklanıyor. Görme kaybına neden olan hatalı gen, hasarlı geni doğru bir kopyayla değiştiren mevcut gen tedavilerine sığmayacak kadar büyük. Bunun yerine EDITRA, göze tek bir enjeksiyonla uygulanan bir tedaviyle hatayı düzeltmeyi hedefliyor.

Prof. Liu ve ekibi, Usher sendromu 2A ile başlıyor çünkü Poppy gibi çocuklar için şu anda mevcut bir tedavi yok. Henüz laboratuvar aşamasında. Ama işe yararsa, Poppy’nin görme yetisini koruyabileceği anlamına gelebilir. Avustralya’da yaklaşık 19.000 kişi, Usher sendromu gibi kalıtsal retinal hastalıklardan etkileniyor; bu hastalıklar çocuklar ve çalışma çağındaki yetişkinler arasında körlüğün en yaygın nedenidir.

Araştırmalarda hiçbir güvencenin olmadığını biliyoruz ve bir tedavinin Poppy için zamanında mevcut olup olmayacağını da bilmiyoruz. Yeni tedaviler yıllarca çalışma gerektirir ve her fikir başarılı olmaz. Ancak Melbourne’ün koklear implant deneyimi, bu çalışmanın neden değerli olduğunu gösteriyor: Her araştırma, sonunda Usher sendromu için bir tedaviye yol açan zincirin bir parçası olur. Ben hâlâ buna inanıyorum.

Poppy beş yaşında ve önünde tüm bir hayat var. Bir tedavi bugün bizim için pek bir şeyi değiştirmeyecektir, ama onun geleceğini tamamen değiştirecektir. Sürekli orada olan o tik tak yapan saati ortadan kaldıracak ve bu geleceğin neler barındırabileceğine dair olasılıkları genişletecektir.

Bu konular hakkında daha fazlasını keşfedin

  • İşitme engellilik ve işitme kaybı
  • Ebeveynlik ve ebeveynler
  • Körlük ve görme bozukluğu
  • yorum
Beş yaşındaki çocuğumuzun işitme kaybı var ve bir gün kör de olabilir. İşte umudumun kaynağı burada
İlginizi Çekebilir: İngiltere’de Yapay Zeka Destekli İlaç Şirketleri Kurmak İçin Girişim Sermayesi Şirketi Flagship 100 Milyon Sterlin Yatırıyor →
Kaynak: The Guardian ↗Kaynak yazarı: Guardian staff reporter
💬 Topluluk Masası & Tartışma

Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.

Foruma Katıl & Yanıtla ➔
Forumda sor / tartış
EDİTORYAL NOT

İnsan Atlası içerikleri kültürel bağlam, erişilebilir anlatım ve kaynak şeffaflığı gözetilerek yayımlanır.

Yanıt yok

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

    HIZLI KEŞİF

    Atlas içinde ara

    ESC
    HIZLI ROTALAR

    Aramak için en az 3 karakter yazın.

    İNSANATLASI KEŞİF MENÜSÜ
    GÖRÜNÜM

    Atlas rengini seçin

    Seçiminiz bu cihazda korunur ve bütün sayfalara uygulanır.

    Ağ Bağlantıları:E-Kitap Okuyucu • Tarih • Doğa & Gezi • Uzay & Astronomi • Soru Cevap
    \n\n