İçeriğe geç
KÜLTÜRÜN, SANATIN VE İNSANIN HAFIZASI
RSS
İNSANATLASIKÜLTÜR · SANAT · İNSAN
Forum
Toplum & Sosyoloji / 20.11.2026

İşçi Partisi’nin Göç Planı Sadece Kontrol Edebileceği Şeye Dayanıyor: Evrak İşlemlerini Tamamlamak

Yayın:

Avustralya’nın göç politikası sık sık “çetrefilli”, “çatışmalı”, “gergin” veya “can sıkıcı” gibi klişe ifadelerle tanımlanır. Ancak başka bir kelime daha…

· 8 dk okuma
İşçi Partisi’nin Göç Planı Sadece Kontrol Edebileceği Şeye Dayanıyor: Evrak İşlemlerini Tamamlamak

Avustralya’nın göç politikası sık sık “çetrefilli”, “çatışmalı”, “gergin” veya “can sıkıcı” gibi klişe ifadelerle tanımlanır. Ancak başka bir kelime daha iyi iş çıkarabilir: “garip”.

1901’deki ilk federal parlamentonun bazı ülkelerden gelen göçmenleri İngilizce değil, rastgele seçilen bir Avrupa dilinde (İskoç Galcesi dahil) yapılan bir dikte sınavıyla dışlaması da garip bir durumdu.

On yıllar önce ise Güney Avustralya’nın göçmenleri bir tür piramit şemasıyla çekme fikri de tuhaftı: Yerel halka arazi satılıyor, elde edilen gelir yeni gelenlerin yol masraflarını karşılıyor, yeni gelenler daha fazla arazi alıyor ve bu döngü devam ediyordu.

İnsan Atlası sitesini Google’da tercih edilen kaynak olarak seç

Daha yakın zamanda ise tekneyle gelenleri caydırmak için Avustralya’nın göçmenlik açısından aslında Avustralya toprağı olmadığına dair bir yasa çıkarıldı. Ya da göçmenleri “bölgelere” çekmek için tasarlanan vize programında Melbourne’un da yer aldığı bir liste oluşturuldu.

Burke, bu programı veya herhangi bir programı sınırlamak yerine, halka göçmenlik hedefine başvuru süreçlerini son derece yavaş işleterek ulaşabileceğini garanti etti.

Tony Burke gestures at the lectern at the National Press Club in Canberra

Amaclar zaman içinde değişse de hükümetler ister daha fazla ister daha az göçmen istesin, ister “doğru” türü “yanlış” türden ayırmak istesin, ortak nokta her zaman hedefe ulaşmak için dolambaçlı yollar kullanmaları oldu.

Bunun bir nedeni var. Politikacılar göçten sanki istedikleri gibi açıp kapayabilecekleri musluklar veya kolayca yönlendirebilecekleri vize kanallarıymış gibi bahsederler. Ancak istatistiklerin ve rakamların arkasında, niyetlerini sık sık boşa çıkaran öngörülemez insanlar var.

Burke’in de öğrendiği gibi, bu “garip” yaklaşımlar genellikle son çaredir; çünkü “buraya kimin geleceğine karar vermek” göründüğünden çok daha zordur.

İşçi Partisi’nin şu anki çetrefilli, çatışmalı, gergin ve can sıkıcı durumunu ele alalım.

One Nation ve Koalisyon’a göçmenliğin çok yüksek olduğunu kabul ettikten sonra, partiler arası bir ters teklif savaşına girerek alım sayısını daha düşük bir rakama indirmeye çalışıyor. İktidardaki parti olarak, bu hedefin sorumluluğunu üstlenebilecek tek taraf kendisi.

İdeal olarak bu hedef ilkeli bir şekilde belirlenmeliydi: Kaç uluslararası öğrenci, kaç sırt çantalı işçi, kaç aile vizesi, nitelikli işçi ve mülteci olması gerektiğine karar verilip bu sayılar toplanarak bir hedef oluşturulmalıydı.

Kendini siyasi bir “sorun çözücü” olarak tanımlayan Burke ise tam tersini yaptı. Hazine’nin bu yıl için 245.000 ve gelecek yıl için 225.000 olarak öngördüğü net göçmenlik rakamından yola çıkarak bu hedefe ulaşmak için bir politika tasarladı.

Bir tahmini hedef olarak kullanmak alışılmadık bir seçimdir. Bu, ne olması gerektiğine dair bir reçete değil, ne olacağına dair bir öngörüdür. Üstelik net göçmenlik, ülkedeki toplam göçmen sayısıyla sadece dolaylı bir ilişki içindedir; çünkü yerel halkın ve yabancıların giriş-çıkışlarını takip eder.

One Nation ve Koalisyon bunu geç de olsa fark etti ve net göçmenlik hedeflerinden uzaklaşarak geçici vizelerin sayısını tam olarak ne kadar azaltmak istediklerini, hangi vize türlerinin kesileceğini ve ne ölçüde azaltılacağını belirlemeye yöneldiler.

Bu, muhalefet veya bağımsız milletvekilleri için daha kolay bir görevdir; özellikle de daha dar bir siyasi tabana sahip olan ve bu hafta tüm ebeveyn vizelerini sona erdirme önerisiyle halkın büyük bir kısmını yabancılaştırmaktan çekinmeyen One Nation için.

İşçi Partisi ise bu kadar kayıtsız davranamaz. Ancak büyük sorumlulukla birlikte büyük bir güç de gelir. Eğer Burke göçmenlik programının doğru bileşimi için bir vizyon ortaya koysaydı, bir sonraki seçimlere kadar bu vizyonu politika yapısına dahil edip İşçi Partisi’nin yeniden şekillendirdiği alanda mücadele edebilirdi.

Ancak keyfi bir hedef benimseyerek muhakeme yetkisini elinden verdi.

Bu muhtemelen kolay seçenek gibi görünüyordu: Belirli bir alanda tartışma yaratmak yerine, tüm programlarda küçük kesintiler yapılacaktı.

Plan A, bildiğimiz kadarıyla, öğrenci ve sırt çantalı işçi sayısını sınırlamayı, mezuniyet sonrası vizeleri ve aile birleşimlerini kısıtlamayı ve insani yardım alımını azaltmayı içeriyordu. Bunların bazıları duyuruldu, bazıları ise hiç duyurulmadı. Ancak hiçbirisi kalıcı olmadı; bu hafta son olarak sırt çantalı işçiler de programdan çıkarıldı.

Bunun yerine Burke’in elinde sadece kontrol edebileceği tek şey kaldı: evrak işlemleri. Bir dizi bakanlık talimatıyla, denizaşırı vize başvuru sahiplerinin neredeyse tamamı dosya yığınının en altına itildi; umut, bunun onların gelişini yavaşlatıp net göçmenliği düşürmesiydi.

Bu, bir politika çözümünden ziyade, bir politikanın eksikliğini telafi etmek için geçici bir önlemdir. Bir noktada, bu hükümet veya başka bir hükümet, dosya yığınının alt kısmı tüm yığına dönüştüğünde çeşitli programları yeniden gözden geçirmek zorunda kalacaktır.

Onlar hangi koşullar altında geliyor?

Burke, son çare olarak “garip” yöntemlere başvuran ilk bakan değil. Yukarıda bahsedilen örnekler, bu yılın başlarında yayımlanan Mark Cully’nin Waves of Plenty kitabında anlatılan Avustralya göçmenlik tarihinin tuhaf dönüm noktalarından sadece birkaçı.

Göçmenlik Bakanlığı’nın eski baş ekonomisti olan Cully, göçmenlik sistemi için en iyi planları bile başarısızlıkla sonuçlanan pek çok bakan ve başbakanın hikayesini anlatıyor.

Çoğu zaman, bu “garip” veya beceriksiz katmanları soyulduğunda, öngörülemezliğin nedeni aslında dünyanın ekonomik ve demografik yapısındaki daha büyük değişimlerdir; göçmenlik ise bu değişimlerin sadece bir yansımasıdır.

İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra İşçi Partisi’nin göçmenlik bakanı Arthur Calwell, programın genişletilmesinin çoğunlukla Britanyalıları çekmesini umuyordu. Ancak bunun yerine kıta Avrupası’ndan gelen büyük bir göç dalgası ülkeyi yeniden şekillendirdi.

Cully’ye göre, Beyaz Avustralya politikasının sonu pozitif bir karardan ziyade, Avustralya’nın Asya ile artan ekonomik bağlarının kaçınılmaz bir sonucu oldu. Ve bu politikanın etkileri ancak beklenmedik bir Vietnamlı mülteci dalgasıyla tam olarak görüldü.

1980’ler ve 1990’larda Hawke, Keating ve Howard hükümetleri, küreselleşen bir dünyada Avustralya için yeni ekonomik fırsatlar yaratma arayışı içinde neredeyse tesadüfen devasa yeni göçmenlik akımlarını başlattılar.

Bu “tesadüflerin” birçoğu bugünkü tartışmaları şekillendiriyor.

Bunlardan biri, 1980’lerde yabancı öğrenciler için üniversite kontenjanlarının sınırının kaldırılmasıydı. Cully’ye göre, o dönemdeki İşçi Partisi Eğitim Bakanı Susan Ryan, “talebin çok fazla olmayacağını düşünüyordu… çünkü ücretler aşırı yüksek olacaktı. Pazar dinamiklerini açıkça anlamamıştı.”

Bir diğeri ise kalıcı göçmenlik programında nitelikli göçmenliğe yönelimdi. Bu, nitelikli işçilerin daha yüksek maaşlı işler bulup daha fazla vergi ödemesi nedeniyle ekonomik bir fayda olarak sunulsa da, günümüzde hala devam eden büyük aile birleşimi birikimlerinin pahasına gerçekleşti.

Bir başka örnek ise geçici nitelikli vizelerin genişletilmesiydi. Bu, belirli iş gücü açıklarını kapatmak için tasarlanmıştı ancak sonunda “kalıcı olarak geçici” işçilerden oluşan devasa bir gruba dönüştü. Bu belirsiz statü, 2023’teki son göçmenlik incelemesinin odak noktası oldu.

Cully, 2006 yılında Hazine Bakanı Peter Costello’nun “Avustralya’nın hiçbir zaman bir misafir işçi ülkesi olmadığını, insanların getirilip sonra gönderildiği bir ülke olmadığını” “kaba bir şekilde” ilan ettiğini belirtiyor. O sırada ise ülkede zaten yarım milyon bu tür işçi vardı.

Bu üç programın hepsi —uluslararası öğrenciler, aile birleşimleri ve geçici işçiler— şimdi One Nation’ın hedefinde. Her bir programdaki beklenmedik artışa verdiği yanıt, bunların bir hata olduğu ve drastik bir şekilde kısıtlanması gerektiği yönünde.

Ne İşçi Partisi ne de Koalisyon bu kadar ileri gidecek; çünkü bu programlardaki herhangi bir kesintiyi, bakım ve inşaat sektörlerindeki iş gücü açıklarıyla ve aile birleşimi programının yurt dışında yakın bağları olan birçok Avustralyalı için taşıdığı önemle tartmak zorundalar.

Bunlar zor kararlar. Cully’nin son sözleri, bu kararları verenler için hem rahatlatıcı hem de endişe verici olabilir: “Geleceği hayal etme çabalarının hepsi yanılır, genellikle de fena şekilde. Gelecek görülemez; eğriler bizi her zaman sürprizlerle yakalar.”

Yüksek enflasyon, artan işsizlik, durgun bir ekonomi, resesyon spekülasyonları ve istikrarsız bir dünyanın yaşandığı bir dönemde, mantıklı politika yapımı daha da önemli, ama aynı zamanda daha da zordur.

İlginizi Çekebilir: Avrupa genelinde öğrenciler yaşam maliyeti, savaş ve eğitim kesintilerine karşı protesto ediyor →
Kaynak: ABCKaynak yazarı: Tom Crowley
💬 Topluluk Masası & Tartışma

Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.

Foruma Katıl & Yanıtla ➔
Forumda sor / tartış
EDİTORYAL NOT

İnsan Atlası içerikleri kültürel bağlam, erişilebilir anlatım ve kaynak şeffaflığı gözetilerek yayımlanır.

1 yanıt

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

HIZLI KEŞİF

Atlas içinde ara

ESC
HIZLI ROTALAR

Aramak için en az 3 karakter yazın.

İNSANATLASI KEŞİF MENÜSÜ
GÖRÜNÜM

Atlas rengini seçin

Seçiminiz bu cihazda korunur ve bütün sayfalara uygulanır.

Ağ Bağlantıları:E-Kitap Okuyucu • Tarih • Doğa & Gezi • Uzay & Astronomi • Soru Cevap
\n\n