Raf Simons, Prada ve Miuccia’nın son erkek koleksiyonunu bir tür “arkeolojiye” benzetirken, “Burada geçmişten çok şey var,” dedi. “Katmanları sıyırırsanız, her zaman bir güzellik bulursunuz. Kutlamak ve kullanmak istediğiniz bilgiler vardır, ancak aynı zamanda yenilik yapmak da istersiniz.”
Defile, Fondazione Prada’nın hangar benzeri Deposito alanında gerçekleşti ve bu sezon OMA tarafından İtalyan bir palazzonun kalıntılarına dönüştürülmüştü. Toz veya moloz yoktu; bunun yerine, farklı katmanların düzgünce kesilerek iç odaların bir kesitini ortaya çıkardığı görülüyordu (tipik Prada tarzında, pastel tonlarda boyanmış ve ahşap panellerle, yüksekte asılı mermer şöminelerle donatılmışlardı). Sadece tavandan sarkan kırık kirişler ve zemin tahtaları, bir zamanlar yıkımın izlerini taşıyordu.
Prada 2026 Sonbahar/Kış Erkek: “Geçmişten neler kalmalı?”
Belki de bu koleksiyon, arkeolojiden ziyade bir restorasyon projesiydi: var olanı yenilemek için neyi koruyorsunuz ve neyi kaldırıyorsunuz? Ya da Simons’un daha detaylı açıklamasıyla: “Geçmişten neler korunmalı ve nelerden yeni şeyler inşa edilebilir?” 2026 Sonbahar/Kış koleksiyonu, orantıları değiştirilmiş ve ilginç katmanlarla bir araya getirilmiş temel parçalardan oluşuyordu: klasik gömlek (burada manşetler büyütülmüş ve dar kolların içindeki dar montların dışına çıkıyordu), çift sıra düğmeli ceket (dış giyim gibi, dikim ultra dar kesimliydi) veya mackintosh ceket (yağmurluklar omuzlarda canlı desenlerle ve uyumlu şapkayla tamamlanmıştı).
“Bu, gerçekten büyük bir değişim anı,” dedi Bayan Prada, defileyi gölgede bırakan “rahatsız” siyasi iklimden bahsederek. “Gelecek ne olacak? Bu yüzden [geleceğe dair] neyi korlamak istediğinizi düşünmelisiniz. Neyi dönüştürebilirsiniz?”
“Bir iş adamının veya politikacının gömleğini bu anda düşünün,” diye ekledi Simons. “Bunu iki adımda, üç adımda, dört adımda dönüştürebilirsiniz – şeritleri yatay hale getirirseniz ne olur? Bir T-shirt yakası verirseniz ne olur? Eskitirseniz ne olur? Bu, saygı duyduğunuz ve sevdiğiniz şeyleri dönüştürmekle ilgili. Belki de o anda istenmeyen bir ‘Amerikan kurumsal, maskülen güç’ çağrışımına sahip olabilirler. Ama gençleştirebilir misiniz, güzel renklerle mi?”
Diğer parçalar, zaten kullanılmış gibi görünmek üzere tasarlanmıştı: gömlek manşetleri hafifçe lekelenmiş ve kirlenmişti, deri dış giyim yüzeyinde kırışıklıklar vardı, bir başka kumaş ise houndstooth desenini ortaya çıkarmak için parçalı olarak soyulmuştu, tıpkı duvar kağıdını soymak gibi. Desenler de benzer bir his uyandırıyordu: “Bunlar birçok farklı şeyin birleşimi, Delft çinileri, manzaralar, Mısır’dan elde edilen kırık eserler,” diye ekledi Simons. Aynı zamanda daha küçük detaylar – ayakkabılarda renkli danteller, çok dar arka ceplere sıkıştırılmış cüzdanlar, kravat bağlama kullanılan kemerler – kişisel ifade ve stil anlarını yansıtıyordu.
Ancak burada kolay cevaplar yoktu: Prada uzun zamandır karmaşık temalardan veya basit açıklamalardan kaçınmıştır – Miuccia Prada’nın kariyeri boyunca, kıyafetlerin kendi konuşmasını tercih etmiştir (ve aslında, izleyicilere kendi düşüncelerini oluşturma görevi vermiştir). “Ben her zaman bunu takdir etmişimdir, Miuccia’nın çalışmaları meydan okumak, sorgulamak ve araştırmak üzerineydi. Bu fikir ilham veriyor, Prada geleneğine bir gönderme,” dedi Simons.
“[Tasarımcının rolü] rahatsız edici olmak,” diye ekledi. “Dürüst olmak, işimi ciddiye almak, mümkün olan en iyi şeyi yapmaya çalışmak için entelektüel olarak dürüst olmalıyım. Yaratıcılığı, anlayışı getirmek için elimizden gelenin en iyisini yapmalıyız. Bu bizim mesleğimiz: dışarı çıkıp çalışmak, araştırmak, saygı duymak.” Ve eğer cevapları bulmak için zemindeki tahtaları sökmeniz gerekiyorsa? İşte bu, Prada’nın kendine özgü yoludur.
Kaynak: Wallpaper
