Şehrin hafta sonu protestolarından önce Art Basel Paris‘nin erken kapanacağı fikri, ilk tam VIP günü olan Çarşamba günü, söylenti yayılmaya başlayınca çoğu kişi için akla gelmezdi.
Sanat satılıyordu. Grand Palais‘deki stantlar dolup taşıyordu. Sanat galericileri heyecandan coşkuluydu. Paris, bir önceki hafta sonunun isyan ve yağma şokunu atmaya çalışırken, kemerli cam kubbenin altında ticaret akıp gidiyordu. Bir önceki gün düzenlenen son derece kapalı “Avant-Première” etkinliği hareketliydi.
“Burada bir kabarcık gibi hissettiriyor,” dedi bir fuarcı bana. “Büyük bir cam kabarcık.”
Galeriler, fuarın derlediği rakamlara göre, ilk iki önizleme gününde yaklaşık 147 milyon dolar değerinde 300’den fazla eser sattığını bildirdi. White Cube, iki Julie Mehretu tabloyu her biri 7,85 milyon dolar karşılığında alıcı buldu ve Pace, 5 milyondan fazla dolar karşılığında bir Jean Dubuffet tablosu sattı. Gagosian, 10 milyondan fazla dolar karşılığında geç bir Willem de Kooning eseri ve 4,3 milyon dolar fiyatlı şarap mantarlarından oluşan 3 metre boyunda bir bronz heykeli Jeff Koons‘un yerleştirdiğini belirtti.
Bu kaotik ortamda bu coşkulu alım nasıl açıklanabilir?
Art Basel Paris’de Gagosian’ın stantındaki Francis Bacon ve Jeff Koons eserleri. Fotoğraf: Luc Castel/Getty Images
“İnsanlar, beyninin diğer tarafından alım yapar,” dedi Hauser & Wirth‘in ortaklarından Iwan Wirth; satışları arasında yaklaşık 10 milyon dolar değerinde, biri Gerhard Richter‘den, diğeri Georg Baselitz‘den olmak üzere iki tablo vardı.
Wirth, borsa çöküşleriyle aynı güne denk gelen fuarlarda iyi sonuçlar aldığını söyledi. “Buradaki ilk deneyimim değil,” diye ekledi. “Ticaret üzerinde çok az etkisi var. Protestoların uzun vadeli etkisini bilmiyoruz. Paris’i nasıl etkileyeceğini? Fransa’yı nasıl etkileyeceğini?”
Yaklaşık iki aydır Paris’de yaşayan New Yorklu sanatçı Rose Marcus, fuarın erken sona ereceğine dair konuşmalar daha da güçlenince başka bir teori sundu.
“Erken kapanmanın gölgede tehdidi, erotik bir heyecan yaratıyor, bu yüzden insanların daha fazlasını almak için acele etme ihtimali var,” dedi. “Yıkım genellikle kâr sağlar.”
Fransız yetkililer, okul koşulları ve zenginlik eşitsizliği üzerine Pazar günü yapılacak protestoları kontrol etme planlarını açıkladıkça, koridorlardaki kaygı arttı. Özellikle rahatsız edici olan, Documentations Media Instagram hesabının pazar öğleden sonra insanların Grand Palais önünde toplanıp “onu geri almasını” çağırmasıydı. Bunun üzerine sorulan Art Basel temsilcisi Artnet’e, organizatörlerin yetkili makamlarla iletişimde olduğunu ve durumu değerlendirdiğini söyledi.
Art Basel’de Gladstone’ın stantında sergilenen bir Jean Dubuffet heykeli. Fotoğraf: Art Basel
“Ne olduğunu kimse bilmiyor,” dedi büyük bir galeri sahibi bana. “Gelişmekte olan bir hikaye. Tablolar ve çalışanlarımız için en iyisini yapacağız. Fuar Pazar günü kapanırsa, muhtemelen bitmiş demektir.”
Hafta sonları fuar organizatörleri için büyük önem taşır. Çok sayıda VIP ayrıldıktan sonra kalabalıklar iner, bu da markayı ve bilet satışlarını artırır. Standart gün bileti 47 euroyu (yaklaşık 53 dolar) tutuyor; geçen yıl 45 euroydu ve bazı ziyaretçiler için 30 euro indirimli giriş var. 2025 yılında, 73.000’den fazla kişi Art Basel Paris’e hem VIP hem de halk günlerinde katıldı, according to the fair. (Birkaç basit hesap: Fuar, hafta sonu için 10.000 tam ücret ödeyen ziyaretçi bekleseydi, bu, Aralık ayında yeni kazandığı Miami Beach Convention Center‘deki kira indiriminin yaklaşık yarısı kadar, yani 500.000 dolara yakın bir gelire anlamına gelir.)
Müze kalitesinde eserleri olan galeriler için, örneğin Acquavella, 45 milyon dolar fiyatlı Marie-Thérèse Walter‘in bir Pablo Picasso portresini getirmesi, risk yüksekti.
Köşeden, Pace Di Donna Schrader, fuarın en pahalı eserini sergiledi: 1917 tarihli, 100 milyondan fazla dolar fiyatlı Amedeo Modigliani‘nin Nu étendu (Lolotte) adlı çıplak tablosu.
“Bu tabloyu burada bakımsız bırakmayacağım,” dedi ortağı Emmanuel Di Donna, Çarşamba günü kendisiyle görüştüğümde.
Gallerilerin stantları ana girişe baktığı için, genellikle çok iyi bir konumda olmalarına rağmen, aniden avlarını bekleyen avlar gibi görünüyorlardı.
“İşte tam buradan giriyorlar,” dedi Paula Cooper Gallery‘nin ortaklarından Steve Henry, girişe birkaç adım mesafeye işaret ederek. “Biliyor musunuz, ‘Nasılsınız?’ diyorlar.”
Çarşamba günü Art Basel Miami Beach’te Perrotin’in stantında sergilenen Takashi Murakami’ye ait iki eser. Fotoğraf: Luc Castel/Getty Images
Ancak Paris, Paris’tir ve sanat dünyası bu eğlenceden mahrum kalmayacaktı. Perrotin galerisi, Eiffel Kulesi‘nin gölgesinde Sen ne nehrindeki bir tekede büyük bir parti verdi. David Zwirner ve Hauser & Wirth, New York müze direktörleri Max Hollein ve Scott Rothkopf gibi üst düzey katılımcıların da bulunduğu, şampanya ve istiridye ile dolu, talebin çok üstünde olduğu Grand Palais’in Grand Café‘sinde bir araya gelerek bir parti düzenledi. Sydney Bienali, sponsor Fondation Cartier‘den temsilciler ve festivalin yeni sanat yönetmeni, Singapur’lu sanatçı Low Kee Hong‘ın da aralarında bulunduğu misafirlerin önünde bir arpist çalarken, Musée Carnavalet‘teki restoran Joli‘de bir resepsiyon düzenledi.
Öğleden sonraki kalınlık seyrekti—ancak Paris’te, anladığım kadarıyla, insanlar öğle yemeklerini ciddiye alıyor. Gün ilerledikçe koridorlar doldu.
Henry’ye bir önceki gün herkesin bu kadar iyi ruh halinde olmasının sebebi sorulduğunda, şunları söyledi: “Belki de Cumartesi biraz daha uzaktaymış gibi geldiği için? Güzel bir gündü. Güneş açıktı. Koleksiyoncular oradaydı. İşlemler yapılıyordu. Yani insanlar iyi hissediyordu. Ve sonra bugün, ‘Ne yapacağız?’ dedim.”
Fair, kamuya açık bir duyuru yapmasa da, bazı fuar katılımcılarına gizli bir şekilde bunun öğleden sonra geleceğini işaretledi. O zamana kadar, tüccarlar kendi planlarını yapmaya başlamışlardı.
“Fari toplama birkaç sür sürer,” dedi Eleanor Acquavella. “Gece yarında olmaz.”
Zander Gallery’nin stantı, 1968’den 1979’a kadar On Kawara’nın “Date Paintings” eserlerinden bir seçki sundu. Fotoğraf: Luc Castel/Getty Images
Yaklaşık 15.30’da, nihayet duyuru geldi: Art Basel Paris Cuma günü saat 19.00’da kapanacak ve Cumartesi ile Pazar günü kapalı kalacak. Düzenleyiciler, potansiyel gösteriler ve ziyaretçileri, fuar katılımcılarını, ortakları, personeli ve sanat eserlerini korumanın gerekliliğini belirtti.
“Bu dünyanın sonu değil,” dedi, geçen günlerde yoğun bir ticaret yapan ve 1,3 milyon dolarlık bir Victor Man tablosu, 1,5 milyon dolarlık bir Cecily Brown tablosu ve 350.000 dolarlık bir Elizabeth Peyton suluboyu satan Gladstone Gallery‘nin ortaklarından Max Falkenstein. “Ana konu, insanların güvende olması ve sanatın güvende olması.”
“İdeal değil, ama ne seçeneğimiz var?” dedi, henüz Modigliani satamayan Di Donna. “Muhtemelen güvende ve akıllıca bir şey bu.”
Bazı tüccarlar, hafta sonlarının en iyi satış günleri olmadığını belirtti. David Zwirner, Çarşamba günü “Satışlarımız açısından yaptıklarımızın %80’i ilk iki günde,” dedi.
Bazı koleksiyoncular son dakikada yolculuklarını iptal etmelerine rağmen, Paris genelinde sanata büyük para harcanıyordu. Christie’s, Sotheby’s ve Phillips başarılı müzayedeler düzenledi. Claude Monet‘in 1924-25 tarihli Iris tablosu, müzeler, galleriler ve sanat fuarları hafta sonu kapanışlarını açıklarken, Perşembe akşamı Sotheby’s’te 56,2 milyon dolara satıldı. Dolu bir odada 45 dakika boyunca altı ihaleci tarafından takip edilen eser, nihayet Sotheby’s’in Asya için vekil başkanını Jen Hua‘nın Asya’daki bir müşterisine gitti ve ön satış tahmininin alt sınırının iki katından fazla oldu. Ev, bunun Fransa’da şimdiye kadar yapılan en yüksek müze sonucu olduğunu söyledi.
Claude Monet’in Iris (1924-25), Fransa’da bir müze için 56,2 milyon dolara satıldı, bir müze için rekor fiyat. Fotoğraf: Luc Castel/Getty Images
“Belirsizlik var, ama aynı zamanda muazzam bir zenginlik yaratımı,” dedi sanat danışmanı ve koleksiyoncu Freddy Insinger, bir müşteri için bir Rebecca Warren heykeli aldı. “Çok fazla satın alma arzusu var. Ormandan çıktık. %100 derecede iyimserim.”
Cumartesi günü fuar yeniden kalabalıktı, ancak bazı dikkat ç değişikliklerle. Hauser & Wirth stantını neredeyse tamamen boşaltmıştı. Richter ve Baselitz’e ait milyon dolarlık eserler ortadan kalkmıştı. Yerlerini, Paris merkezli sanatçı Hélène Delprat‘in üç tablosu almıştı.
Bir galeri temsilcisi, bu yeniden düzenlemeyi sanatçının yeni eserlerine yönelik “bir spot ışığı” olarak nitelendirdi.
Silsile, sanat danışmanı ve eski galerici Janis Gardner Cecil‘e değerli eserlerini nereye yerleştireceğini yeniden değerlendirmesi için bir sebep verdi. Protestocuların meşru şikayetlerini kabul ederken, İsviçre’nin bir düzen ve güvenlik hissi sunduğunu söyledi.
“Sade şunu söyleyelim ki, Paris’teki protestolar İsviçre’deki Art Basel için olabilecek en iyi şey,” dedi.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
Yanıt yok