Politikanın Gösterisi Üzerinde Paul Pfeiffer

Paul Pfeiffer’in portresi (fotoğraf: Claire Dorn, tüm fotoğraflar sanatçı ve Perrotin’in izniyle)

LOS ANGELES — 1990’ların başında Paul Pfeiffer, medyanın ve ünün yalnızca bireyler değil, aynı zamanda daha geniş toplumsal beden üzerindeki etkilerini ortaya çıkarmak amacıyla, çoğu zaman ünlü sporcu figürlerini içeren, bulunan görüntüler üzerine dikkat çare müdahaleler serisi üretmeye başladı. Yenilikçi post-production tekniklerini kullanarak profesyonel boksörlerin ve basketbolcuların sahnelerinden ana öğeleri çıkarıyor, onları çeşitli arenalarda yalnızlaştırıyor ve böyle geç modern çağ gösterilerinin tuhaf alt akımlarını ortaya çıkarıyordu.

Pfeiffer’in çalışmaları, klasik kaynaklardan sanat tarihî figürleri — 2003–4 tarihli kendi adını taşıyan serisindeki karyatidler gibi — ve modern resmi, 1999 tarihli dijital video kurulumu “Fragment of a Crucifixion (after Francis Bacon)” örneğinde görüldüğü gibi — çağırarak bu pop kültürü sahnelrinin riskini daha da yükseltiyor. Çizim ve heykel alanında da geniş kapsamlı bir pratik geliştirmiş; milyon kişilik bir stadyum için hayali planlarıyla birlikte heykelsiz maketlerden oluşan serisi Vitruvian Figure‘in çeşitli bir versiyonuyla adlandırılmış ve haçta İsa stiline benzetilmiş pop şarkıcısı Justin Bieber’ın ahşap oymaları — 2026 tarihli “Justin Bieber Legs Crucified (Seville)” — şu anda Los Angeles’taki Galerie Perrotin’deki güncel sergisinde yer alıyor.

Paul Pfeiffer’in “Justin Bieber Ecce Homo I (Seville)” (2026) eserinin detayı (2026), sedir ağacı, boya ve metal iskelet (fotoğraf: Paul Salveson)

Hyperallergic: Son nesillerde kitlesel kültürün ölçeğinin büyütülmesi hakkında ne düşünüyorsunuz ve bu, çekici olabilecek, ancak aynı zamanda distopik sonuçlara da yol açan kolektif duyguları nasıl yaratıyor? “Bir milyon Elvis hayranı yanlış olamaz” sözü aklıma geliyor — milyarlık bir Swifties kitlesi bir stadyum için çok mu olurdu?

Paul Pfeiffer: Stadyumların çoğu, Dünya Kupası veya Olimpiyatlar gibi döngüsel olaylara bağlı olarak şehirden şehre göç etmekte; böylece mimari bu tür bir ritmi yansıtıyor.

Eğer yumuşak güç ve Dünya Kupası üzerinden yürütülen politikanın miktarı, ayrıca Birleşmiş Milletler’in günümüzdeki çaresizliği ve şüpheli etkinliği hakkında düşünürsek, belki de stadyum, dünya politikasını yürütmek için sembolik bir toplanma noktası olarak Birleşmiş Milletler’in yerini alan şeydir. Açığa çıkardığından daha fazlasını gizler, ancak politika açıklamalarının sahnelendiği bir zemin haline gelmiştir. Bu açıdan sembolik olmanın ötesindedir — sporcuların bedenleri stadyumdaki rekabet dolu karşılaşmaların ötesine taşınır.

H: Amerika Birleşik Devletleri hükümetinin onları bir gece konuklamaya isteksiz olması nedeniyle Dünya Kupası sırasında ABD sınırları dışında eğiten İranlı sporcular hakkında düşünüyorum ve işlerine varmanın bile bu kadar büyük zorlukla karşılaştığından söz ediyorum. Ayrıca Netanyahu’nun konuşması sırasında Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’ndan yürüyerek ayrılan, bedenleriyle oy kullanan o insanlar hakkında da düşünüyorum.

PP: Benim için bu, görünür ile görünmez’in, ya da façadenin ardındaki gayriresmî üretim düzeninin oyunudur. Bu, politikanın artık kültür üzerinden yürütülme biçimlerinde mevcuttur; belli bir ağırlık taşıyan resmî, sembolik bir yön. Netanyahu önünden yürüyerek ayrılan bu kadar çok delegenin gösterdiği manzaranın umut verici olduğu konusunda hemfikirim — ihtiyaç duyduğumuzda biraz özgünlük.

Paul Pfeiffer, “Vitruvian Figure (Los Angeles Memorial Coliseum)” (2026), dijital video (renkli, sessiz) ve özel LED ekran