Mitchell F. Chan’ın Yeni Pinball Çalışmaları: Oyun Baştan Sonra Düzenli

Hong Kong’daki De Sarthe galerisindeki beyaz küp, artık bir arcade ya da oyun odasına daha çok benzeyen bir şkle bürüdü. “Workers’ Playtime”, kripto sanat erken dönemdeki katılımıyla tanınan Toronto merkezli sanatçı Mitchell F. Chan‘ın Asya’daki ilk kişisel sergisi.

Unutulmaz bir biçimde, Chan’ın 2017 blockchain eseri Digital Zones of Immaterial Pictorial Sensibility, ilk NFT sanat eserlerinden biri olarak 2024 Venice Biennale‘da Fondazione Prada içinde sergilendi ve ardından Sotheby’s‘te 1,5 milyon dolara satıldı. Chan aynı zamanda Buffalo AKG Art Museum‘da sergiledi ve Artforum‘da sanat ile teknoloji hakkında yazıyor. Şimdi blockchain’den pinball masasına odaklanıp yönünü değiştirdi.

Mitchell F. Chan, Roundtrippin’ (2026). De Sarthe nezaketinde.

“Workers’ Playtime”, her biri tek bir doygun renkle boyanmış bir kutu ve basılı illüstrasyon ile çalışan pinball parçalarının birleşimini içeren, altı duvara monte heykelden oluşan bir dizi üzerine oturtuluyor. İllüstrasyonlu bir sahne önünde, gösterilen sahneler ekonominin farklı köşeleriyle—ofis alanından fabrikaya, evden hisse senedi ticaret salonuna—etkileniyor. Sergi, izleyici katılımı gerektiriyor ve ziyaretçiler makinenin kumandalarını eline almaya davet ediliyor; ancak her oyun hızla bir tuhaflığı ortaya çıkar: Fliperler, rampalar ve çarpışmalar beklediği gibi davranmaz.

Cliff Hangers (2026)’yı alın, arka planda açık planlı bir ofis gösterir: Top, bir kez yönlendirildiğinde, oyuncudan ayarlamaları isteyen, ancak hiçbirinin gerçekten işe yaramayacağı şekilde, her zaman hedefinin tam uzağında durur.

Mitchell F. Chan, Girl Talk (2026). De Sarthe nezaketinde.

İş yerine ait olmayan mekanları betimleyen eserlerde Chan’ın temaları daha keskin bir hal alır. Örneğin Daddy’s Home (2026) eserinde bir anne, kremin penceresinde bir bebeği tutarken yaklaşan bir arabaya bakar. İki pinbıl iki kez fırlatıldığında, birbirine doğru kayar; ancak V biçimli rayın uçları hiçbir zaman birleşmez. Roundtrippin’ (2026) ise finans dünyasında geçer ve temayı sonsuz kaosa dönüştürür: top başıboş bir şekilde her yere seker, puan toplar ve ziyaretçi-oynayıcıyı neredeyse bir izleyici konumuna indirger, tamamen kontrolden uzak bir biçimde.

Bu eserlerin tümünde ortaya çıkan şeyin oyunların baştan sona manipüle edildiği gerçeği olduğu görülür; oyuncu tetiklere ne kadar ustaca basarsa basın, sonuçlar önceden belirlenmiştir.

Mitchell F. Chan, Daddy’s Home (2026). De Sarthe’ın izniyle.

Serginin merkezinde, heykellerin mekanik bileşenlerini dijital alana taşıyan bir video oyun olan Worker’s Playtime: Luxury Edition (2026) yer alır. Canlı animasyonlar ve neşeli sesler, eski tip pinball makinelerini andırır ve oyuncuları bir döngüye çeker. Oyun beceri unsuru içeriyormuş gibi görünse de, kumanda bırakıldığı anda oyun yalnızca devam eder. Uzun süre kalmayı ve izlemeyi davet eden peluş bir koltukla tamamlanan eser, plansız ve akılsız oyunun sıradan yaşamdan alınmış temasına dokunur.

Birlikte, serideki eserler Chan’ın teknolojik ruh haline dair kavramsal sorgulamasının bir sonraki bölümünü oluşturur. Aynı zamanda eser, günlük hayatta teknolojinin rolünü keşfeden yükselen Asyalı sanatçılara odaklanan De Sarthe’ın daha geniş programını da yansıtır. Chan’ın durumunda, hem çalışmaları hem de bu sergi üzerinden, emeğin oyunlaştırılmanın sizi ondan kurtarmadığını, yalnızca o emeği reddetmeyi zorlaştırdığını savunur.

Mitchell F. Chan: Workers’ Playtime, 21 Kasım 2026’ya kadar Hong Kong’daki De Sarthe’da ziyaret edilebilir.