Canberra’da yürütülen araştırmalar, düşük seviyedeki metal kirliliğinin, nesli tehlike altındaki bir kurbağa türünün ölümcül bir mantar hastalığından sağ çıkmasına yardımcı olup olamayacağını inceliyor.
Canberra Üniversitesi’ndeki ekip, Captains Flat’taki kapatılmış Lake George Madeni’nden kaynaklanan —özellikle bakır ve çinko içeren— ağır metal kirliliğinin, yeşil ve altın rengi çan kurbağalarının Carwoola sel ovasında varlığını sürdürmesine istemeden de olsa katkıda bulunmuş olabileceğinden şüpheleniyor.
Araştırmacılar, Carwoola sulak alanlarına 38 kurbağanın yeniden salınmasının, eğer mantar tarafından enfekte olurlarsa popülasyonun toparlanmasına bir şans vereceğini umuyor.

Canberra’lı araştırmacılar, terk edilmiş bir madenden kaynaklanan kirliliğin, yeşil ve altın rengi çan kurbağalarının ölümcül bir mantar hastalığından sağ çıkmasına istemeden de olsa yardımcı olup olmadığını araştırıyor.
Dünya genelinde 500’den fazla kurbağa türü, amfibilerin derisine saldırarak nefes alma ve temel vücut fonksiyonlarını düzenleme yeteneklerini bozabilen çıtır mantarından etkilenmiş durumda.
Hastalık, yeşil ve altın rengi çan kurbağaları üzerinde yıkıcı bir etki yarattı; 1970’lerden bu yana popülasyonları yaklaşık yüzde 90 oranında azaldı.

Salı günü, Canberra Üniversitesi (UC) bilim insanları bu türü, NSW Güney Tabanları’ndaki son bilinen sığınağı olan Carwoola’ya yeniden yerleştirdi.
Burada 1999 yılında bir popülasyon yeniden keşfedilmişti, ancak o zamandan beri ciddi bir düşüş yaşandı; son onaylı gözlem 2021’e aitken, daha sonraki araştırmalarda hiç kurbağa tespit edilmedi.
UC doçenti Simon Clulow, türün “diğer her yerden kaybolmasına rağmen burada varlığını sürdürdüğünü” belirtti.
“Bu alanda özel bir şey var; [tür] buradaki varlığını, dağlık bölgelerdeki diğer her yerden 50 yıl daha fazla sürdürdü,”
Doçent Clulow, çıtır mantarıyla enfekte olmuş kurbağalar ve mantarın kendisi üzerinde yapılan laboratuvar testlerinin, çok düşük seviyedeki metal kirliliğinin hastalığa yakalanmış kurbağalara yardımcı olabileceğini gösterdiğini söyledi.
“Bu durum biraz bir mantar öldürücü gibi işliyor,” dedi.
Araştırmacılar, türün Carwoola bölgesinde varlığını sürdürebilmesinin sebebinin, Captains Flat’taki eski Lake George Madeni’nden aşağıya akan bakır ve çinko da dahil olmak üzere yüksek çevresel ağır metal seviyeleri olduğundan şüpheleniyor.
Doktora sonrası araştırmacı Milad Esmaeilbeigi, araştırmanın, çevresel olarak anlamlı konsantrasyonlardaki bu metallerin çıtır mantarının etkisini azaltabildiğini ortaya koyduğunu belirtti.
“Maden terk edildikten sonra bile metal konsantrasyonu nehir boyunca aktığı için Molonglo Nehri… kirlenmiş durumda,” dedi Dr. Esmaeilbeigi.
Kendi testleri, bakır ve çinkonun, kurbağaların tolere edebildiği konsantrasyonlarda çıtır mantarının büyümesini engelleyebildiğini gösterdi.
Su başına bir ila iki mikrogram bakırın, çıtır mantarı zoosporlarının neredeyse yüzde 50’sini öldürebileceğini söyledi.
Doçent Clulow, tespit edilen bakır ve çinko seviyelerinin son derece düşük olduğunu ve kurbağalara fizyolojik zarar verebilecek bilinen seviyelerin çok altında olduğunu belirtti.
“Kurbağalar bunu tolere ediyor gibi görünüyor,” dedi.
Dr. Esmaeilbeigi, araştırmacıların sulak alanların kirlendirilmesini önermediklerini, ancak zaten kirlenmiş ortamların tehdit altındaki türler için potansiyel bir sığınak sağlayıp sağlayamayacağını araştırdıklarını ifade etti.
“Biz sadece zaten ağır şekilde kirlenmiş sulak alanlardan yararlanarak, [kurbağaların hayatta kalması] için bazı sıcak noktalar oluşturmayı umuyoruz,” diye açıkladı.
Doçent Clulow, bunun “aslında oldukça büyük bir koruma paradoksu” olduğunu söyledi.
“Çevreleri kirlendirmeyi önermeyiz, ancak paradoksal olarak bu durum, bu vakada kurbağalara potansiyel olarak bir avantaj sağlamış gibi görünüyor.”
Bulguların, çevresel koşulların dengenin ya hastalığa neden olan bir patojen ya da onun konakçısı lehine değişebileceğini gösterdiğini belirtti.
Yeniden Yerleştirme Sürecinin İzlenmesi
Koruma programının bir parçası olarak, Salı günü 38 kurbağa mikroçip ile donatılarak Carwoola sulak alanlarına salındı.
Bunlar düzenli olarak izlenecek ve araştırmacılar bir tarayıcı kullanarak bireysel hayvanları tanıyabilecek.
Ayrıca, çıtır mantarıyla enfekte olup olmadıklarını ve ne ölçüde enfekte olduklarını belirlemek için örnekleri de alınacak.
“Doğanın akışına izin veriyoruz [ancak] enfekte olacaklar,” dedi Doçent Clulow.
“Burada çıtır mantarı var; her yerde. Çevrede her yerde mevcut.”
Yine de, ağır metal hipotezinin, kurbağa “saunaları” ve tuzlu uydu göletleri gibi ek çıtır mantarı azaltma stratejileriyle birleşerek popülasyona bir şans vermesi umuluyor.
“Bu tür stratejiler ve azaltma önlemleri bize bir avantaj sağlayabilir ve bu türün —aksi takdirde bu bölgede nesli tükenmiş olan— gerçekten de yeniden canlandırılmasına olanak tanıyabilir.”
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔



Yanıt yok