ABD’nin önde gelen sivil haklar avukatı Walter Riley’nin oğlu olan Boots, henüz genç bir delikanlıyken, bölgedeki tüm okulları etkileyecek kesintilere karşı 2.000 öğrenciyle birlikte okuldan ayrılma eylemini yönetti. Ancak bu kesintiler, çoğunluğu beyaz öğrencilerden oluşan tek bir okul hariç uygulanacaktı.
Riley’e göre, okul yönetimi kendilerine doğru gelen kalabalığın büyüklüğünü anladığı anda geri adım attı. Bu, Riley’nin kolektif eylemin gücünü ilk kez tattığı anlardan biriydi.
Riley’nin uluslararası üne kavuşması, kapitalizm, işçi sömürüsü, polis şiddeti ve beyaz patriyarkasına yönelik eleştiri ve hicivleri, sürükleyici bas odaklı ritimlerle birleştiren siyasi hip-hop grubu The Coup’un solisti olarak gerçekleşti.

Boots Riley (solda), Tupak Shakur ve The Coup üyeleri DJ Pam The Funkstress (Pam Warren) ile E-Roc (Eric Davis) ile birlikte, 1993. (Getty: Al Pereira/Michael Ochs Archives)
2018’de Riley sinemaya adım attı ve ödüllü Sorry To Bother You filmini sundu. Film, “beyaz sesini” nasıl kullanacağını öğrendikten sonra kurumsal bir komploya çekilen Afrikalı-Amerikalı bir telefon pazarlamacısının distopik hikayesini anlatıyor.
Sonraki ekran projesi olan 2023 yapımı I’m A Virgo dizisinde ise 3,9 metre boyundaki bir gencin (Emmy ödüllü Jharrel Jerome), Marvel benzeri bir süper kahraman kılığına girmiş tiran bir milyardere karşı savaşan bir topluluk için beklenmedik bir halk kahramanına dönüşmesi konu edildi.
Şimdi ise Boots, I Love Boosters ile yeniden büyük ekrana dönüyor.
The Coup’un 2006 tarihli Pick A Bigger Weapon albümündeki bir şarkıdan esinlenen I Love Boosters, acımasız ve materyalist milyarder moda devi Christie Smith’i (Demi Moore) hedef alan profesyonel mağaza hırsızları grubu The Velvet Gang’in çabalarını takip ediyor.

Riley’nin eserlerinin ana teması açık: Güç halkın elindedir; tek yapmaları gereken yükselip onu almak.
The Velvet Gang (soldan Naomi Ackie, Keke Palmer, Poppy Liu ve Taylour Paige) hayırsever mağaza hırsızlarıdır. (Tedarik: Neon)
Çoğu insan sizden absürdizm için ilham alıyor, peki şu an yaşadığımız dünyada en absürt bulduğunuz şey ne?
Buna absürdizm diyorlar ama aslında bu sadece bir analiz. Yani, dünyamızdaki çelişkileri gerçekten ortaya koyarsanız, bu absürt olarak adlandırılır. Çekirdeğinde… çok az sayıda insanın çoğumuzun emeğini sömürdüğü bir dünyadan bahsediyoruz; yönetici sınıfın işçi sınıfını sömürdüğü bir dünyadan.
Hepimiz bunu biliyoruz, ama güce sahip olanların işçi sınıfı olduğunu ve bizlerin bu gücü yönetici sınıfa verdiğimizi ortaya koyduğumuzda, bu absürt bir durum oluyor.
[Bu absürt] bir soykırımın devam ettiğini ve on yıllardır süren bir soykırıma karşı kendilerini savunanların terörist olarak adlandırıldığı gerçeğini ortaya koyduğunuzda oluyor, değil mi?
Yaşadığımız tüm bu ironiler var ve onlarla birlikte yaşıyoruz, ama bence en büyük absürtlük, işçi sınıfının henüz bunu değiştirmek için örgütlenmemiş olmasıdır.
The Velvet Gang’in çalışması, büyük bir moda zincirine karşı tam ölçekli bir işçi isyanını teşvik ediyor. (Tedarik: Neon)

2026’da kolektif eylemin önündeki en büyük engel ne sizce?
Kolektif eyleme ihtiyacımız olmadığını, bunun işe yaramayacağını ve yapabileceğimiz hiçbir şey olmadığını söyleyen bir dizi rakip anlatı var.
“Belki de işimi kaybederim” gibi bir düşünce var. Bu bir [korku].
Ama bir sonraki korku ise, belki de bunun zaten hiçbir şey değiştirmeyeceği fikri.
En büyük engel nihilizm ve bununla nasıl mücadele ettiğimizdir: Her mücadelede kazanmayacağımızı göstermek. Birçok kez kaybedeceğiz, değil mi? Çünkü biliyorsunuz, “savaştığımızda kazanırız” diye bir slogan var. Bu doğru değil, ama sadece savaştığımızda kazanabiliriz.

Boots Riley, 2026 Roma Film Festivali’nin kırmızı halısında. (Getty: Vittorio Zunino Celotto)
Dünyanın dört bir yanından gördüğümüz bu zaferleri gösterin… İtalya’yı ele alalım. Başbakan [Giorgia] Meloni, Trump kadar sağcı, hatta belki biraz daha fazla.
İtalya’da olduğu için Papa ile ilgili konularda doğrudan yüzleşmek zorundalar, değil mi? Ama bunun dışında neredeyse her konuda oldukça sağcı. [İtalya] birkaç gün süren genel bir grev yaşadı, deniz taşımacılığını durdurdu ve onu geri adım atmaya zorlayarak Gazze’ye giden filosu korumak için bir deniz gemisi göndermesini sağladı.
Trump’ın bunu yapabileceğini hayal edebiliyor musunuz? Hayır, ve bu onun daha iyi bir insan olmasından kaynaklanmıyor. Sektörleri durdurarak onları buna zorlamadığımızdan kaynaklanıyor.
İnsanlar bunun olduğunu öğrendiklerinde, daha çok şunu merak ederler: “Bunun bir parçası nasıl olabilirim? Buradan oraya ulaşmak için ne gerekir?”
Demi Moore’un canlandırdığı Christie Smith, Boosters’da sizin yazdığınız keskin karakterlerden birini takip ediyor. Onun tehlikeli derecede eğik ofisi, bu insanların zihniyetinin harika bir yansıması; sırf narsisizmini tatmin etmek için saf bir zahmet. Milyarder karakterleri yazarken aklınızda ne oluyor?
Güç ve insanların bu güçle ne yapmaya çalıştıkları, çünkü hiçbiri kendisini kötü adam olarak görmüyor. Çoğu zaman insanlığı ileriye taşıyan bir şey yaptıklarını düşünüyorlar. Dünyada çok az milyarder olduğunu ve kendilerinin seçilmiş olduklarını sanıyorlar. Dolayısıyla, bir kişinin yapabileceği herhangi bir çözüm, diğer herkesin talihsizliği olacaktır.

Christie Smith, ofisini personelinin zorluk çekmesi pahasına tehlikeli bir açıyla eğik tutuyor. (Tedarik: Neon)
Gerçek şu ki, dünya açlığını çözmek için herkesin alabileceği bir hap yapacağım gibi tüm bu sözde çözümler var. Kim bilir ne olduğu; herkes sahip olmamız gereken şeyden, yani sınıf mücadelesinden kaçıyor.
Bu fikir inanılmaz bir görsel temsil. Sorry To Bother You’da atlı insanlar vardı, Boosters’da ise başka bir inanılmaz vücut dönüşümü var. Vücut dönüşümlerinde sizi ne cezbediyor?
İnsanı rahatsız eden birçok tuhaf filmi severim. Aynı anda rahatsız olurken, hikayenin içinde olursunuz ve rahatsızlığınızın nedeni de budur.
Ayrıca, birinin beni buna maruz bırakmaya karar verdiğini de düşünürsünüz, değil mi? İnsanların sanatın içinde olmasını, ama aynı zamanda onunla mücadele etmesini, onunla etkileşime girmesini istiyorum.
İnsanları uzaklaştırmak isterken onları yine de hikayenin içinde tutmak ve hissettirmek istiyorsam, kendime ek bir engel yaratmalıyım. İnsanların tüm bu süreçten geçmek istemesi için bunu harika hale getirmeliyim.
Sorry To Bother You’da bu tek bir nedenden kaynaklanıyordu: Karakterin ölümcül bir korku, ölümcül bir tehlike yaşaması gerekiyordu ve sinemada ölüm yeterli değildir.
Aslında bu neredeyse barışçıl bir son olurdu.
Evet, yani karakterin öleceğinden korkmuyorsunuz. Aslında, ondan önce ne olacağından korkuyorsunuz. Dünyanın beni nasıl değiştirdiği korkusu? Dünyayı nasıl değiştirebilirim? Bu karşılıklı etkileşimle uğraşıyoruz ve bu bizi her zaman değiştirecektir.
Bundan kaçamayız, değil mi? Ama dünya bizi değiştirirken biz de dünyayı değiştirmeye devam edebilecek miyiz?

Gitmeden önce Boosters’ın inanılmaz kostümleri hakkında sormam gerekiyor. Filmden gerçekten sevdiğiniz bir kıyafet var mıydı?
Patlayan ekose desen belki de favorim, ama bu kostüm ve prodüksiyon tasarımının bir birleşimi.
Turkuaz elbise ise sadece rengi ve filmin geri kalanıyla olan tematik bağlantısı nedeniyle değil, aynı zamanda tek bir elbisede kullanılan farklı dokular nedeniyle de öne çıkıyor. Evet, yani Shirley [Kurata, I Love Boosters kostüm tasarımcısı] bu elbiseyle gerçekten harika bir iş çıkardı.
Sadece bir sorum daha var. Ve o da şu: I Love Boosters’dan insanların ne öğrenmesini umuyorsunuz?
Bu cevabın bir kısmı spoiler verebilir.
Bence film yalnızlık ve onu yenmenin yolları hakkında.
I Love Boosters şu anda Avustralya sinemalarında.
Alıntılar açıklık ve özlülük için düzenlenmiştir.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔



1 yanıt
[…] Çekebilir: Boots Riley: İşçi Sınıfının Yükselişine Hazır → Kaynak: The ConversationKaynak yazarı: Caroline Diard 💬 Topluluk Masası & […]