Avustralya Başbakanı Anthony Albanese, Türkiye’nin Antalya kentinde düzenlenen BM İklim Değişikliği Konferansı’nda (COP31) konuşma yapıyor. (Reuters: Murad Sezer)
Avustralya, COP31’e küresel iklim diplomasisinde ciddi bir oyuncu olarak kendini konumlandırmak ve Pasifik’i diplomatik hedeflerinin merkezine almak amacıyla geldi.
Albanese hükümeti, özellikle fosil yakıtlar konusunda tutamayacağı vaatlerde bulunmadan liderlik sergilemeye çalışıyor.

Bu pragmatizmin destekçileri olsa da Avustralya’yı en zorlu sorulardan kaçındığı suçlamalarına açık bırakıyor.
Bu arada, Koalisyon’un zirvenin maliyetine yönelik saldırıları, yerel siyasi tartışmaların jeopolitik risklerden ne kadar uzak olabildiğini gözler önüne seriyor.
Türkiye’nin Antalya kentindeki liderler zirvesinin açılış konuşmasında Başbakan Anthony Albanese, Tuvalu ve diğer Pasifik ülkeleri gibi iklim değişikliğinin akut ve varoluşsal bir tehdit oluşturduğu devletlere destek çağrısı yapmak istedi.
Genel kurul oturumunda, medyanın gözü önünde odanın arka kısımlarında oturan ülke yetkililerinin tepkisi, nazik olsa da biraz ilgisizdi.

Bu, Avustralya’nın Pasifik seslerini bu zirvede daha önce görülmemiş bir seviyeye çıkarma hedefine ulaşmadığı anlamına gelmiyor; ancak evdeki pillerin faydalarını anlatmaya kömür ve gazın tehlikelerinden daha fazla zaman ayrılması konuşmayı biraz sönük kıldı.
“Yanan bir gezegen üzerinde barış inşa edemezsiniz,” dedi António Guterres, BM Genel Sekreteri olarak son basın toplantısında. (Reuters: Eduardo Munoz)
Albanese’nin konuşmasını António Guterres’ten sonra yapması da durumu pek değiştirmedi. Guterres, BM Genel Sekreteri olarak son COP konuşmasında, fosil yakıt projelerini geliştirmeye devam eden ve bunları yeterince vergilendirmeyenlere sert bir eleştiri yöneltti.
Guterres, Avustralya’yı veya COP31’in ev sahibi Türkiye’yi açıkça isimlendirmese de her ikisi de enerji kaynakları sektöründeki devam eden rolleri nedeniyle iklim aktivistlerinin incelemesi altında bulunuyor.
Bu yılki görüşmelere müzakere başkanı olarak liderlik eden İklim Değişikliği ve Enerji Bakanı Chris Bowen, bu sütuna yaptığı açıklamada Guterres’in yorumlarının uzun süredir var olan bir görüşü yansıttığını ve herhangi bir ülkeyi hedef almadığına inandığını belirtti.
Bowen ve Albanese, hükümetin iklim politikasına yönelik ikiyüzlülük suçlamalarına karşı defalarca savunma yaparak, Avustralya’nın sadece sürdürülebilir değil, aynı zamanda güvenilir ve uygun maliyetli enerjiye odaklanarak kendi payına düşeni yaptığını savundu.
Bu yaklaşım daha büyük iklim hedefleri isteyenleri tatmin etmese de İşçi Partisi’nin başka bir uluslararası alanda başarı elde ettiği açık.
İklim diplomasisi artık sadece bir çevre politikası değil; aynı zamanda dış politika, bölgesel etki ve stratejik rekabetin bir parçası.
Albanese, Pasifik’teki mevkidaşlarıyla sürekli olarak aynı sahnede yer aldı ve zirvede Avustralya’nın rolünü savunduklarında bu çabası karşılığını buldu.
“Pasifik için bu soyut bir hedef değil. Bu, gıdamız, ekonomilerimiz ve egemenliğimiz için varoluşsal bir tehdit,” dedi Surangel Whipps Jr. COP31’de. (ABC News: Saeed Khan)
“Küçük adalar tek başlarına bazen duyulmuyor,” dedi Palau Başkanı Surangel Whipps Jr.
COP’un yan etkinliklerinden birinde eski Kaliforniya Valisi Gavin Newsom, ülkelerin “enerji üretim ve tüketim şeklimizi değiştirmesinin” artık bir “stratejik zorunluluk” olduğunu belirtti.
Newsom, Çin’in hala büyük bir emisyon kaynağı olmasına rağmen bu konuda ABD’den çok daha ileride olduğunu söyledi.
“Bizi geride bırakıyorlar,” dedi.
Newsom özellikle çoğu ekonominin fosil yakıt tedarik zincirindeki şoklara ne kadar açık olduğundan bahsetti.
COP31’i barındıran devasa binaları dolduran geçici duvarların labirenti içindeki ofisinden konuşan Bowen da aynı fikirdeydi.
Orta Doğu’daki savaşın ve ardından yaşanan petrol krizinin, iklimle mücadele etmenin öncelikli olmadığı ülkeler arasında bile elektrifikasyon ve yenilenebilir enerjiye geçişin gerekliliğini daha da belirginleştirdiğini söyledi.
Yine de Bowen, zirvede fosil yakıtlardan uzaklaşmak için küresel bir yol haritasını gündeme alma çabalarının başarısı konusunda pragmatik bir yaklaşım sergiledi.
Brezilya geçen yılki COP’ta bu konuda fikir birliği sağlayamadı ve şimdi kendi gönüllü planlarını açıklayan bir düzineden fazla ülkeye katılarak tek başına hareket etme sözü verdi.
Bowen, gelecek haftaki müzakereleri önceden değerlendirmemeye özen gösterse de aşamalı bir geçişi savunmaya odaklandı.
Elektrifikasyonun tamamen yenilenebilir enerjiyle desteklenmemesi bile bir ilerleme temsil edebileceğini savundu.
Savunucular arasındaki öfke anlaşılabilir, özellikle de mevcut yörüngeler ile iklim hedefleri arasındaki boşluk göz önüne alındığında.
Ancak, ülkelerin mevcut taahhütlerini bile yerine getirmekte zorlandığı bir dönemde, bir zirveyi uygulama odaklı olduğu için eleştirmekte bir paradoks var.
Onları gerçekleştirmek için inandırıcı bir yol oluşturmadan sürekli hedefleri yükseltmenin pek bir anlamı yok.
Aynı zamanda, uygulama zorlukları daha güçlü taahhütlerden vazgeçmek için bir bahane olamaz.
Bu uluslararası arka plan karşısında Koalisyon, Avustralya’nın pavyonundaki 32.000 dolarlık bir kahve arabasına saldırıyor.
Bu, iklim değişikliği hakkındaki siyasi tartışmanın ülkeye döndüğünde nasıl değiştiğinin açık bir örneği; burada yaşam maliyeti baskısı, hükümet harcamalarına yönelik saldırıları daha etkili kılıyor.
Evet, Bowen’ın keskin bir şekilde belirttiği gibi, Muhalefet Lideri Angus Taylor’ın ücretsiz kahveleri eleştirmesinde bir ikiyüzlülük var, çünkü bu program o enerji bakanlığındayken başlatılmıştı.
Ancak Taylor, mevcut ekonomik koşulların, daha önce kabul edilebilir olan şeylerin —başbakanın COP’a gitmesi de dahil— artık kabul edilemez olduğu anlamına geldiğini söyledi.
Avustralya’nın kahve istasyonu COP’ta son derece popüler oldu. (ABC News: Ian Cutmore)
Bu tamamen siyaset elbette — Avustralya’nın zirveye katılımına harcanan para, ülkenin diplomatik çabalarının genel bağlamında önemsiz — ancak hoşnutsuz seçmenler arasında ilgi gördü.
Şu anda Antalya’da bulunan Avustralyalılar arasında sıkça duyulan bir ifade, çoğu İşçi Partisi milletvekilinin, hükümetin COP31’i Adelaide’de ev sahipliği yapma girişimini kaybetmesi ne kadar minnettar olması gerektiği yönünde.
Kahve arabası maliyeti, polis ve yetkililerin masrafları, trafik kabusu ve dünya liderlerini kapınıza davet etmenin getirdiği diğer küçük rahatsızlıklarla karşılaştırıldığında önemsiz kalırdı.
Ve eğer Türkiye kazanmasaydı, dünya “Let’s COP” (yani ‘gezegenimizi değiştirelim’) adlı o popüler tema müziğini asla duymayacaktı — belki de her şey olması gerektiği gibi oldu.
İşçi Partisi, iklim savunucularının talepleri ile muhalefetin yerel siyasi saldırıları arasında bir orta yol bulmaya çalıştı.
Hükümetin her iki tarafı da memnun etme umudu yok; bu da pragmatik yaklaşımının, iddia ettiği liderlik rolünü haklı çıkaracak kadar somut ilerleme sağlayıp sağlayamayacağının bir test olduğu anlamına geliyor.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔



Yanıt yok