Cennete Dokuz Tapınak’ta İnanç Ve Çelişkileri

İster Donald Trump‘ın yapay zekâ ile üretilmiş “resimlerini” İsa olarak kaydırırken görün, ister bir avlu içindeki bir alışveriş merkezinde caminin videolarını izlerken görün, günümüzde manevi ve kutsal olan, sıradan ticari olana eşlik ediyor. Ancak hayatımızın anlamını çözmek her zamanki kadar çekici ve zor olmaya devam ediyor. New York Film Festivali‘nde yeni yeni gösterilen Sompot Chidgasornpongse’ye ait Göğe Dokuz Tapınak (2026), bu çelişkileri nasıl yönettiğimiz yolları keşfetmeye düşünceli bir yaklaşım benimsiyor.

Film, orta yaşlı Sakol (Surachai Ningsanond) önderliğinde Tayland’daki bir ailenin, yaşlı annesi Sakuay’in — “Nine” olarak da anılan Amara Ramnarong’un — yaşamını uzatma umuduyla malzeme hediyeleri ve dualarla dokuz Budist tapınakta “günah” biriktirmeye gitmelerini takip ediyor. Yolculuk, Sakol’ün işvereni tarafından öngörülen bir rüya ile başlar; bu kişi geçmişte kehanetlerle bilinen biridir ve mübarek sayıdaki ziyaretleri tek günde tamamlamasını gerektirir ki böylece en fazla bereket elde edilsin.

Film, Chidgasornpongse’nin ilk uzun metrajlı kurgu filmi olsa da sabırla gözlemeye yönelik bir yetenek sergiliyordur: Daha önce Tren Rayları adlı belgeseli yönetmiş ve Apichatpong Weerasethakul‘e asistanlık etmiştir. Genellikle Bangkok’un içindeki ve çevresindeki ikili mimari üzerinde uzun süre duran uzun planları ve geniş açılarıyla Göğe Dokuz Tapınak, Budizmin Tayland’da kapitalizm, ataerkil düzen ve günlük hayatın sıradan yönleri arasında nasıl işlediğini adeta tarafsız bir biçimde belgeyor gibi görünüyor. Ancak bu duruluk mutlaka tarafsızlık anlamına gelmiyor.

Film, karanlık bir odada mumlarla aydınlatılan küçük, altın bir sunakla başlar. Daha fazla ışık yanarken, sunağın tapınaktaki daha büyük bir altın yapının parçası olduğunu ve içinde ışıltılı heykeller bulunduğunu görürüz. Dışarıda işçiler sandalye kuruyor, konuşmacı ise Sakuay’in adını telaffuz etmeyi alıştırıyor. Bir cenaze için hazırlanıyorlar.