İnsanı derinden üzen bir sahne… Merkezde Alex De La Bastide, BalletBoyz’un Sadler’s Wells’de sahnelediği “Six Lethargies” eserinde. Fotoğraf: Tristram Kenton/The Guardian
İnsanı derinden üzen bir sahne… Merkezde Alex De La Bastide, BalletBoyz’un Sadler’s Wells’de sahnelediği “Six Lethargies” eserinde. Fotoğraf: Tristram Kenton/The Guardian
Sadler’s Wells, Londra
“Six Lethargies” eserinde Iván Pérez ve Seirian Griffiths, dokunaklı ve ruhani bir hüzünle dolu devasa bir prodüksiyon yarattı.

“Eğer hissettiklerimi yazarsam, siz de hisseder misiniz?” Şarkıcı-şarkı yazarından besteciye dönüşen Keaton Henson’ın “Six Lethargies” eserinin ardındaki soru buydu. Belki de bu, her sanatçının misyonudur; ancak Henson için bu eser, özellikle anksiyete ve depresyon deneyimlerini müziğe dökmek amacıyla yaratılmıştı. Şimdi ise BalletBoyz tarafından dansa dönüştürüldü. Peki, onlar dans ettiğinde, biz de bunu hissedecek miyiz?

“Six Lethargies”, BalletBoyz’un 25 yıllık tarihinde bugüne kadarki en büyük prodüksiyon. Eskiden sadece Royal Ballet’ten iki eski dansçıdan oluşan Michael Nunn ve William Trevitt’in ekibi, şimdi 44 dansçıdan (erkek ve kadın), 37 kişilik bir yaylı orkestradan ve birlikte çalışan iki koreografdan oluşuyor: Dance Theatre Heidelberg’in eski sanat yönetmeni Iván Pérez ve yetenekli yeni isim Seirian Griffiths.
Eser, sınırlı bir sepya ton paletine sahip; çamur rengi kostümler sisli bir ışıkla aydınlatılmış ve müzikal olarak tamamen minör akorlar (çoğunlukla aynı akor) üzerine kurulu. Atmosfer dokunaklı derecede hüzünlü, kederli, ruhani ve tatlı; adeta güzel bir acı sesi gibi. Henson (geçmişte balerin Marguerite Porter’ın oğlu olan) müzik okuyamıyor ya da yazamıyor; eseri önce bir grafik skor olarak tasarladı, ardından orkestrasyoncu Ben Foskett ile iş birliği yaptı. Bu, yavaş hareket eden bir minimalizm türü; bazen duraksayan, bazen de boşlukta süzülen – evet, depresyon tam olarak böyle olabilir. Ardından kemanın tiz notalarında aniden ortaya çıkan, rahatsız edici bir uyumsuz sesler silsilesi yükseliyor.
“Six Lethargies” eserinde kaybolmak son derece kolay… BalletBoyz. Fotoğraf: Tristram Kenton/The Guardian

Hareket açısından, stüdyoda birlikte çalışan iki koreografinin eserleri arasında bir ayrım görmek zor; uzun hareket dizileri de dairesel nefes alıp verme gibi kusursuz bir şekilde birbirine bağlanıyor, tekrarlanan motiflere geri dönüyor, dalgalanıyor, akıyor, salınıyor ve yürüyor. Övgüye değer bir şekilde, hiçbir şey aşırıya kaçmıyor. Ve eserde kaybolmak gerçekten de çok kolay.
Sekiz baş dansçı, Rambert okulundan gelen öğrencilerle bir araya geliyor. Crystal Pite ve onun takipçilerinin eserlerinde sıkça gördüğümüz bu toplu dansı, yani birden fazla bedenin birbiriyle bütünleşmesini, bu grup daha incelikli yaklaşımlarla sunuyor. Örneğin, Kai Tomioka’nın etrafında dönen hızlı bir kalabalığın içinde kayboluşu (son derece sinematik); ya da arkasındaki bedenler topluluğuna liderlik ederek onların hareketlerini dalga dalga yansıtması. Bu, adeta görünür bir yankıyı veya bir mıknatısı takip eden demir tozlarını izlemek gibi.
En etkileyici anlar solo performanslarda yaşanıyor: Tomioka’nın hafif ve lirik dokunuşu, kendisinden daha büyük güçler tarafından sürükleniyor; Dan Baines ise ayakları, elleri ve sırtı üzerinde dönüp süzülerek B-boy yeteneklerini ve Griffiths’in etkisini birleştiriyor. Griffiths, dövüş sanatları ve breaking’den esinlenen bir koreograf. Burada, sade ama güçlü bir fiziksel güç sergileniyor.
Hepsi akışın bir parçası… Elisabet Liisu Cerenius, “Six Lethargies” eserinde. Fotoğraf: Tristram Kenton/The Guardian
Nunn ve Trevitt ilk başladıklarında, birbirleriyle partnerlik yaparak iki erkek arasındaki enerji dengesini oynamalarıyla dikkat çekiyorlardı. O zamanlar bu durum biraz zorlama gibi hissedilebilirdi; ancak şimdiki genç dansçılar o kadar ustaca ki, kimin kimi kaldırdığı neredeyse fark edilmiyor. Bir kadının bir erkeği kaldırıp ağırlığını yerden alarak vücudunu kendi etrafında döndürdüğü anlar bile bu akışın doğal bir parçası haline geliyor.
Henson’ın sorusuna cevap vermek gerekirse: Hayır, tam olarak onun hissettiklerini hissetmiyorsunuz. Etki daha uzak, daha genel ve daha estetik; ancak bunaltı, sürekli düşünme ve melankoli hissi eserde açıkça var. Sanatçının ruhunu ve içsel çatışmalarını eserine dökmek bir şeydir; izleyicinin bunu nasıl algılaması ise başka bir konu. Fakat bu durumda, sonuç kesinlikle olumlu bir “başka bir şey” oluyor.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔



1 yanıt
[…] Çekebilir: Depresyon Gerçekten de Göz Kamaştırıcı Bir Dansa Dönüşebilir mi? BalletBoyz’un Tarihin En… Kaynak: StraitstimesKaynak yazarı: The Straits Times 💬 Topluluk Masası & […]