Devrimi Beslemek

“Çocukken burrito’yu öngörülebilir, doyurucu ve güvenilir bir şey olarak görürdüm. Onu siyasi bir inanç kaynağı olarak görmem için yıllar geçecekti; burrito bir zamanlar ailemin bağlılığını aç çocukları ile devrimci dava arasında bölmüştü.” Orion’da yayımlanan bu denemede Victoria Blanco, ailesinin Meksika Devrimi sırasında Juárez şehir merkezindeki bir burrería’nın sahibi olduğu Abuelita’sini ve onun çocukluğu boyunca orada çok çalışıp Pancho Villa‘nın askerleri için burrito hazırlamasını anlatıyor—bu ordu, gelecek neslin daha iyi bir yaşam sürmesi için savaşıyordu. “Yediğimiz yemekler yolda yenmeye uygun hazırlanmıştı,” diye yazıyor, “tıpkı bizim gibi.” Blanco, burrito’yu direnişin, sınır bölgesinin ve aidiyetin bir simgesi olarak değerlendiriyor.

Abuelita’mın çocukluğuna dair dile getirilmeyenleri, öğrenciyken bir üniversite arşivinde çalışıp ailemden kimsenin daha önce görmediği fotoğrafları incelerken keşfettim. Bir görüntü beni derinden sarstı: Paso del Norte Oteli’nin çatı terasında, şık giyimli Amerikalılar ellerinde kokteyller ve dürbünlerle nehrin karşı kıyısındaki savaşı sanki bir eğlenceymiş gibi izliyordu. Aynı nehrin—bir yakasında Río Bravo, diğer yakasında Rio Grande adıyla anılan nehrin—öte yakasında, devrimcilerin savaşmaya devam edebilmek için ihtiyaç duyduğu besini alabilmesi uğruna çocuklar yiyeceksiz kalırken erkekler silah ateşiyle vurulup düşüyordu. O fotoğrafı uzun süre düşündüm; Amerikalılar kokteyllerini yudumlayıp onun dünyasını otelin çatısından izlerken, abuelita’mın bu şehirde bir yerde bulunan küçük bir kız olduğunu düşündüm.

Abuelita’mın çocukluğuna dair dile getirilmeyenleri, öğrenciyken bir üniversite arşivinde çalışıp ailemden kimsenin daha önce görmediği fotoğrafları incelerken keşfettim. Bir görüntü beni derinden sarstı: Paso del Norte Oteli’nin çatı terasında, şık giyimli Amerikalılar ellerinde kokteyller ve dürbünlerle nehrin karşı kıyısındaki savaşı sanki bir eğlenceymiş gibi izliyordu. Aynı nehrin—bir yakasında Río Bravo, diğer yakasında Rio Grande adıyla anılan nehrin—öte yakasında, devrimcilerin savaşmaya devam edebilmek için ihtiyaç duyduğu besini alabilmesi uğruna çocuklar yiyeceksiz kalırken erkekler silah ateşiyle vurulup düşüyordu. O fotoğrafı uzun süre düşündüm; Amerikalılar kokteyllerini yudumlayıp onun dünyasını otelin çatısından izlerken, abuelita’mın bu şehirde bir yerde bulunan küçük bir kız olduğunu düşündüm.

Orion’da daha fazla yazı

“Karanlık çökmeden tamamlanan küçük işlerin sakinleştirici etkisi.”

“Suda topluluk bulma üzerine bir konuşma.”

“Evrimin yaşlanan kadınlara borçlu olduğu şey.”

“Fildişi gagalı ağaçkakan hâlâ var mı?”

“The Blackbyrds’in DC’ye övgüsü, yeni bir sanatçı kuşağına ilham verdi.”

“Coğrafya, kapitalizm ve otobüsle Amerika.”