frank kunert’in minyatür dünyaları tanıdık mimarinin mantığını büküyor

Frank Kunert, mimarinin minyatürde yaramazlık yapmasına neden oluyor

Bir koşu parkuru stadyumun etrafında kıvrılıyor ancak bir şerit merdivene düşüp yerin altında kayboluyor. Başka bir yerde, otoyol üst geçidinin altında dar bir daire bulunurken, bir otel misafirlerinin dış tarafa sabitlenmiş merdivenlerden odalarına ulaşmalarını istiyor. Frank Kunert’in minyatür Dünyalar yeterince sıradan hissettiren yerlerle başlar. Sonra bir mimari karar yana kayar.

Alman fotoğrafçı 1990’lı yıllardan bu yana bu küçük ortamları inşa ediyor ve fotoğraflıyor. Evleri, iç mekanları, yolları ve kamusal alanları kabaca 1:12 ile 1:43 arasında değişmektedir. şakacı bir şekilde hafif köpük levhadan ve sahnenin gerektirdiği diğer malzemelerden elle yapılmıştır. Zeminler döşenir, pencereler takılır, mobilyalar yapılır, yüzeyler boyanır ve çatılar kiremitlerle kaplanır. Kunert daha sonra seti aydınlatıyor ve fotoğrafını çekiyor. Bunu yaparken, bir masa üstü konstrüksiyonunu gerçek boyutuna ihanet etmesi birkaç saniye sürebilecek bir yere dönüştürüyor.

Altgeçit, Frank Kunert

mimari biraz tuhaflaşıyor

Frank Kunert fotoğrafçı olarak eğitim aldı ve stüdyo çalışması onu minyatür sahnelere çekmeden önce manzara fotoğrafçılığıyla başladı. İlk setlerinde kil figürler vardı. Mimari giderek daha gerçekçi hale geldikçe, küçük sakinlerin yoluna çıkmaya başladığını fark etti. Bunları kaldırdı ve geride, oradan geçen kişiyi akla getirecek binalar ve iç mekanlar bıraktı. Terk edilmiş bir cam veya aşınmış bir duvar yeterli olabilir.

The fotoğrafçı sahneleri izleyicilerin kendi düşüncelerini ve fantezilerini yansıtabilecekleri sahne dekorları olarak tanımladı. İşgal saçma olsa bile alanlar işgale hazır görünüyor. Bir oda inanılmaz derecede dar olabilir, giriş ise mantıksız bir tırmanış gerektirebilir. Şaka mimarinin içinde yer alıyor ve minyatür Kunert’e gerçeklikten bunun gerçekleşmesine yetecek kadar mesafe veriyor.

Yuvarlak Masa, Frank Kunert

dünyayı küçültmek kuralları açar

Frank Kunert’e göre ölçek bu özgürlüğün merkezinde yer alıyor. Tam boyutlu bir binanın yer çekimi, erişim, inşaat ve kullanım açısından müzakere edilmesi gerekir. Binaları hala bu kurallara uymaları gerekiyormuş gibi görünüyor, bu da tam da bu yüzden küçük sapmaların bu kadar iyi sonuç vermesine neden oluyor. Tanıdık mimari düzenlenebilir hale gelinceye kadar dünya küçültüldü. Bir metro platformu bulutların üzerine çıkabilir ve yapısal bir rahatsızlık tüm sorun haline gelebilir.

Gerçeğin küçülmesinin onu büyülediğini çünkü başka türlü asla var olamayacak sahneler yaratmasına olanak tanıdığını söyledi. Fiziksel model onun sürecinin merkezinde yer alıyor. Bir fikir, inşa etmeye başlamadan önce eskiz defterinde aylarca veya yıllarca kalabilir ve set ve ışıkla çalışırken son kompozisyon gelişir. Ayrıca, bir sahnenin tam olarak nerede biteceğini bilmeden inşaata başlamayı da tanımladı, böylece atmosfer ve mekansal ilişki yapım yoluyla ortaya çıktı.

i

şaka çift çekimden sonra gelir

Görüntüler gerçekçiliğini korumayı başarıyor. Kunert, eskiyen yüzeylere ve mimari yıpranmaya büyük önem veriyor; cephelere ve iç mekanlara, halihazırda kullanılmış mekanların hafif yorgun dokusunu veriyor. Detay, gözün, tuhaf kısımlar kaydedilmeden önce sahneyi kabul etmesine yardımcı olur. Bir an için izleyici sadece bir binaya bakıyor. Daha sonra mantık devreye giriyor.

Mizahi olsa da sahneler genellikle daha karanlık bir yön taşıyor. Kunert, insanın umutlarına, korkularına, başarısızlıklarına ve insanların kendi sorunları için tasarladıkları tuhaf çözümlere geri dönüyor. Mimarlık bu uzlaşmaların vekili haline gelir. Boş odaları ve binaları hala hayali sakinlerin izlerini taşıyor ve sistemleri biraz gülünç görünse bile bir şekilde çalışmaya devam ediyor gibi görünüyorlar.

Köprünün Altında, Frank Kunert

Kamera Arkası: Wallflower, Frank Kunert