Kostüm Sanatı” Met İçin Yakışiksir Görünüm

Bu kadar sade bir başlığa sahip olmasına rağmen, Metropolitan Sanat Müzesi’ndeki Costume Art sergisi oldukça kafa karıştırıcı. Ayrıca oldukça sorunlu da olsa, önce kafa karıştırıcı kısımlardan başlayalım. Sergi, web sitesinin özgeçmiş biçiminde açıkladığı gibi, giysi ile beden arasındaki radikal göreve—“giysi ve beden arasındaki içsel ilişkini ortaya çıkarmaya”—ulaşmak için kıyafetleri ve sanat eserlerini eşleştiriyor. Sanat eserleri, giyili bedenin Met’in koleksiyonu boyunca varlığını kanıtlamayı, açıkça Costume Enstitüsü’nü müzenin atan kalbi olarak kurmayı amaçlıyor.

Yani giysi ve beden ilişkilidir ve Met’in sanat eserleri buna tanıklık eder. Bu absürt derecede geniş bildirim, “Naked and Nude Body” ile başlayan beden tiplerine göre düzenleniyor. Diğer bölümler arasında “Anatomical Body”, “Abstract Body”, “Aging Body”, “Mortal Body” ve “Epidermal Body” yer alıyor.

Costume Enstitüsü’nün neredeyse 12.000 metrekarelik, Grand Hall’a komşu yeni Condé M. Nast Galleries’sini dolduran yaklaşık 200 kıyafetle, bazı eşleştirmeler ziyaretçilerin nesneleri “moda üzerinden deneyimlemesini sağlıyor, böylece sanat bedenleniyor”, como Costume Enstitüsü’nün Sorumlu Küratörü Andrew Bolton, Art Newspaper‘e söyledi—örneğin, antik Yunan kaplarıyla birlikte diaphanous Yunan tarzı elbiseler.

Soldan sağa: Chet Lo, “‘Spiky Boatneck’ gown” (bahar/yaz 2025); Pablo Picasso, “The Blind Man’s Meal” (1903); Chet Lo, “‘Mini Spike Checked’ gown” (bahar/yaz 2025)

Çok sayıda diğer karşılıklı uyarlama zorlama, yüzeysel veya şüpheli görünüyor. Örneğin, Bahar 2025 koleksiyonu için körlük ve görme engelli kişilere kumaş örnekleri ve sesli açıklamalar sunan Chet Lo’nun kıyafetleri, Picasso’nun “The Blind Man’s Meal” (1903) tablosuyla karşılaştırılırken, “I belong to a deaf person” yazısı içeren kireç taşı adak kulağı (MÖ 4.–3. yüzyıl), sağır olan tasarımcı Justin Dougan-Leblanc’ın “Deaf Dysmorphia” takımı (2023)’ni eşlik ediyor. Eğer kapsayıcılık öncelikliyse, körlük ve sağırlık yaşayan sanatçıları—örneğin Emilie Louise Gossiaux ve Christine Sun Kim’i—neden öne çıkarmıyorlar? Lo-Picasso sergisindeki sürekli selfieler bunun cevabı olabilir mi? Bu alan bir zamanlar bir hediye mağazasıydı.

Aynı şekilde, “Pregnant Body” başlıklı bir bölümde (cis) erkeklerin birkaç eseri yer alırken, “Reclaimed Body” için de böyle. Sonuncusu, Michaela Stark’ın beden bağlayan kıyafeti “Twisted” (2026)’yi, yüzü ve kolları olmayan bir poupée (bebek) heykelinin fotoğrafıyla eşleştiriyor.

Xander Zhou, “Ensemble” (bahar/yaz 2019, sol); Hiroko Okada, “Future Plan #2” (2003, sağ)