ATLANTA — Başka biri olmaya yönelik tüm çabalarıma rağmen ben bir yazarım ve ne Bard Okulu’nun Deniz Piyadeleri gibi çılgın disiplinlerarası MFA programı ne de kütüphanedeki asıl işim bu gerçeği benden silebilirdi. Her nesne anında zihnimde bembeyaz bir sayfada görünen bir söze dönüşüyor: “bisiklet” (beni evimden Yüksek Sanat Müzesi’ne taşıyan nesne) ya da “basın kartı” (Yüksek Sanat Müzesi’ne girişimi sağlayan nesne) gibi çeşitli şekillerden oluşan bir sembol. Bu zorunluluk, özellikle müzenin sayfa-beyaz mezarında heykel eserlerini incelerken en şiddetli halini alıyor.
Yine de Martin Puryear’ın Nexus eserini incelerken bu zorunluluğa minnettar kaldım. Yazmak, yüzeyinin altında son derece şiddetli, olağanüstü kanlı ve yıkıcı bir nitelik taşıyor. Bu gerçeği sayfada betimlemek neredeyse imkansız; hatta bunu diğer yazarlara, hatta diğer yazarlara bile sesli olarak aktarmakta daha da zorlandım. Bu yüzden Nexus sergisine adım attığımda ve “Bask” (1976) adlı eser, beyaz kaide üzerinde bir bıçak gibi hareketsiz ve ölümcül bir şekilde orada dururken, şaşırtıcı bir rahatlamayla gülümsedim ve bedenim fiziksel olarak gevşedi. Puryear, ahşap, ham deri ve lif gibi doğal malzemeleri kullanmasıyla tanınıyor. Aynı zamanda dünyanın dört bir yanındaki halkların sepet örme, tekne yapımı, deri işleme ve yapı kurma gibi geleneksel tekniklerine olan ilgisi, heykellerinin şiddetini “doğal” gibi aldatıcı bir kelimenin arkasına gizliyor.

Martin Puryear: Nexus sergisinin kurulum görünümü; ön planda boyalı çam ağacından yapılmış “Bask” (1976) eseri yer alıyor.

Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔



Yanıt yok