MSCHF Kurucusundan Solo Karar: Ortaklıktan Ayrılıp Tek Başına İlerliyor

Artnet Bulletin, sanat dünyasından bilmeniz gereken beş konuyu içeren günlük özetimizdir. Her sabah farklı bir yazar yazıyı üstlenir.

MSCHF’de Sarsıntı

MSCHF, 2022’deki Art Basel Miami Beach‘teki ATM Leaderboard projesi ve 2023’ün moda fenomeni Big Red Boots gibi projelerle viral medya/sanat kesişim alanında işi başaran az sayıdaki topluluktan biri. Lukas Bentel, kolektifi Daniel Greenberg, Stephen Tetreault, Gabriel Whaley ve Kevin Wiesner ile kurdu—dünse tek başına ilerleyeceğini açıkladı. Grubun “muazzam kolektif çabalarını” öven Bentel, yayımladığı açıklamada biraz olsun kırgın bir tonda: “MSCHF’de atletik hareket ettik ama kalıcı hikâyeler kurduk. İstediğim yere geri dönmek istiyorum: An geçtikten sonra da insanlarda kalan sanat üretmek.” Tek başına sanat, ticari çalışmalar ve kardeşi Nik Bentel ile işbirliklerini sürdürecek.

Dijital Sanata Destek

Los Angeles County Museum of Art, dijital sanata yayılmaya devam ediyor. LACMA Digital Leaders adlı dijital sanatçılar ve girişimciler grubunun, önümüzdeki birkaç yıl içinde kişisel koleksiyonlarından 200’den fazla dijital eser müzeye bağışlamaya oy verdiğini açıkladı. Bu birikim arasında Harold Cohen ve Vera Molnár‘ın tarihsel çalışmaları, Refik Anadol ve Nancy Baker Cahill‘ın güncel çalışmaları (ikisi de LACMA Digital Leaders’ın “Ziyaretçi Sanatçıları” olarak listeleniyor) ve hatta Yuga Labs‘ın (CEO’su Michael Figge aynı zamanda bir LACMA Digital Leaders) soluklaşmış NFT projesi Bored Ape Yacht Club‘dan eserler yer alıyor.

Yaratıcılığın Tuzakları Üzerine

Çok okunır ve her zaman siyasete yön veren yazılarıyla tanınan Thomas Frank‘ın yeni bir kitabı var: The Creativity Con: How Innovation Became America’s Biggest Racket. Alıntıdan bir satır, kitabın temel savını özetliyor ve ’60’lı yıllarda özgürleştirilen bireysel ifadenin kutlanmasının bugünün sınırsız ekonomisine nasıl yol açtığının uzun tarihini göz önüne seriyor: “Aşırılıkla sonuçlanan plutokratik eşitsizliğin bugünkü durumuna giden uzun yürüyüşün her adımında, yaratıcılığın kutsal adı anıldı.” İzlemeye değer!

Gary Tyler, Hope (2023). Fotoğraf: sanatçı ve Library Street Collective’in izniyle.

Inanılmaz Bir Hikâyesiolan Sergi

Gary Tyler‘ın yorganlarından oluşan ilk solo sergi şu anda Michigan’daki Grand Rapids Museum of Art‘ta sergileniyor. İsmi tanıdık geliyorsa, bunun sebebi bir zamanlar ölüm cezası hücrelerindeki en genç kişi olması olabilir. Olayı, Gil Scott-Heron‘ın “Angola, Louisiana” şarkısını ilhamlandıran bir adaletsizlik trajedisi olarak geniş çapta değerlendirildi. 1974’te 17 yaşında yargılanan Tyler, sonunda 2016’da 57 yaşında serbest bırakıldı. İçerdeki onca yıl boyunca bir ipek sanatçısına dönüştü ve ilk başta yorganlarını satarak, Louisiana’nin meşhur Angola hapishanesinde ölmek üzere olan diğer erkekler için tabut satın almak amacıyla para topladı; NPR’ın aktardığına göre. Geçen yıl ayrıca Stitching Freedom adlı bir anı kitabı yayımladı.

Bir Düşünürün Ödülü

Geçmiş olan Fredric Jameson‘a (1934–2024), Postmodernizm: Geç Kapitalizmin Kültüsel Mantığı ve kültel kuramına dair birçok değerli eserin yazarı olduğundan, akademisyen Toril Moi‘un Jameson’un düşüncesini neyin büyüleyici kıldığını London Review of Books podcast’inde anlatmasını duymak gerçekten bir zevk (ayrıca kendisi hakkında “Jameson Okuyucu Olarak” başlıklı bir LRB makalesi de var). Benim hoşuma giden şeylerden biri, Moi’un Jameson’un “kuram hakkında kuram” yazmadığına dair vurgusu; büyük felsefi iddiaları, siberpunktan video sanatına kadar son derece açık fikirli bir zevkle yönlendirilen belirli sanat eserlerine dayanıyordu. Görünüşe göre öğrencilerine sorduğu “Arşiviniz nedir?” ifadesi, “Bu iddiayı hangi eserlere dayanarak kuruyorsunuz?” anlamında bir mantra niteliği taşıyordu.

Yarın meslektaşım Min Chen Bülten’i yazacak.