Raf Simons, kendisinin ve Miuccia’nın son erkek giyim koleksiyonunu bir tür ‘arkeolojiye’ benzetti. Kuliste “Burada geçmişten gelen çok şey var” dedi. ‘Katmanları kaldırırsanız her zaman bir çeşit güzellik bulursunuz. Hâlâ kutlamak ve kullanmak istediğiniz bilgi var ama aynı zamanda yenilik yapmak da istiyorsunuz.’
Gösteri, Fondazione Prada’nın bu sezon OMA tarafından bir İtalyan sarayının kalıntılarına dönüştürülen hangar benzeri Deposito alanında gerçekleşti. Toz ya da moloz olmamasına rağmen; bunun yerine, sanki çeşitli katlar, içerideki odaların bir kesitini ortaya çıkarmak için düzgün bir şekilde kesilmiş gibiydi (tipik Prada tarzında, pastel tonlarda boyanmışlardı ve ahşap paneller ve odanın etrafında yüksekte asılı mermer şöminelerle donatılmışlardı). Yalnızca tavan kirişlerinin ve döşeme tahtalarının pürüzlü kalıntıları daha önce meydana gelen herhangi bir yıkımın kanıtıydı.
Prada A/W 2026 erkek giyimi: ‘Geçmişten geriye ne kalmalı?’
Belki de bu bir arkeoloji koleksiyonu değil, bir yenileme koleksiyonuydu: Yeni olan bir şey yapmak için neyi saklıyorsunuz ve neyi çıkarıyorsunuz? Ya da Simons’un detaylandırdığı gibi: ‘Geçmişten geriye ne kalması gerektiğini sorguladık – ve öğrendiklerinizden ne inşa edebilirsiniz?’ A/W 2026 koleksiyonu için bu, orantılı olarak çarpık ve ilgi çekici bir şekilde katmanlandırılmış bir dizi arketipsel parça anlamına geliyordu: Resmi gömlek (burada manşetler şişirilmiş ve dar paltoların dar kollarından ortaya çıkmıştı), kruvaze takım elbise (dış giyim gibi, terzilik de önemliydi) yapısı son derece dar) ya da yağmurluk ceket (yağmurluklar omuzlarda canlı katmanlar ve güneybatı tarzı şık şapkalarla geliyordu).
Bayan Prada, gösterinin arka planındaki ‘rahatsız edici’ siyasi iklime dikkat çekerek, ‘Bu gerçekten büyük bir değişim anı’ dedi. ‘Geleceği kim bilebilir? Yani neyi korumak istediğinizi [düşünmelisiniz]. Neyi dönüştürebilirsin?’
Simons, “Şu anda iş adamının veya politikacının gömleğini düşünün” diye ekledi. ‘Bunu iki adımda, üç adımda, dört adımda dönüştürebilirsiniz; şeritleri yatay yapsanız ne olur? Ona tişört yakasını ne verdin? Ya yaşlanırsan? Saygı duyduğunuz ve sevdiğiniz şeyleri dönüştürmekle ilgilidir. Belki de Amerika’nın kurumsal, erkeksi gücünü istemediğimiz belirli bir anda yanlış çağrışıma sahip olabilirler. Peki ya onu gençleştirirseniz, güzel renklerde yaparsanız?’
Diğer öğeler sanki zaten giyilmiş gibi görünecek şekilde işlendi: gömleğin manşetleri hafifçe lekelendi ve kirlendi, deri dış giysi buruştu ve yüzeyi boyunca buruştu, bu arada başka bir kumaş, bir duvar kağıdı katmanını kaldırır gibi altındaki kazayağı desenini ortaya çıkarmak için yamalar halinde soyuldu. Baskılarda da benzer bir his vardı: Simons, “Onlar birçok farklı şeyden oluşan kolajlar; Delft çinileri, manzaralar, Mısır’dan kırık buluntular ve” dedi. Bu arada, daha küçük ayrıntılar (ayakkabılardaki renkli bağcıklar, çok küçük arka ceplere tıkıştırılmış cüzdanlar, kravat bağlamalı kemerler) kişisel ifade ve stil anlarını çağrıştırıyordu.
Ancak burada kolay cevaplar yoktu: Prada düzenli tematikleri veya kolay açıklamaları uzun süredir terk etti; Miuccia Prada’nın kariyeri boyunca, kıyafetlerin kendi adına konuşmasını tercih etti (ve aslında, podyum gösterilerini izleyenleri kendileri için düşünmenin zorluğunu yarattı). ‘Miuccia’nın çalışmalarının meydan okumak, sorgulamak ve araştırmak üzerine olmasını en başından beri hep sevdim. Bu fikir ilham veriyor, Prada geleneğine yapılan atıf,’ dedi Simons.
‘[Tasarımcının rolü] rahatsız olmaktır’ diye ekledi. ‘Dürüst olmak gerekirse işimi ciddiye almak, en iyisini yapmaya çalışmak. İşimizi elimizden gelenin en iyisini yapmamız, yaratıcılık ve anlayış getirmemiz gerektiğini söyleyerek entelektüel açıdan dürüst kalıyorum. Bizim mesleğimiz bu: dışarı çıkmak ve çalışmak, araştırmak, saygı duymak.’ Peki yanıtları bulmak için döşeme tahtalarını kazmak gerekiyorsa? Bu sadece Prada’nın yöntemi.
Kaynak: Duvar kağıdı
