The Shout: [Ülke] Parlamentosında Gürltü ve Kargaşa

Ses, Robert Graves’ın 1927 yılında yazdığı “The Shout” adlı kısa hikayesindeki kahramanın deyimiyle, “tuhaf bir şeydir.” Hem ölücü hem de somut olan ses, insanlardan ve nesnelerden doğar ancak özgürce yolculuk etme, odalarda yankılanma ve manzaralar boyunca yayılma serbestisine sahiptir. Sinemada ise; müzik, konuşma, ses efektleri ve ortam sesinden oluşan her zaman karmaşık bir Frankenstein canavarı niteliğini taşıyan ses, oldukça tuhaf bir etki yaratabilir. Bir filmin ses tasarımının oluşturduğu bu son derece yapay bütünleşim, işitilebilir dünyanın sayısız başıbozuk parçalarını tutarlı ve anlamlı bir bütüne dönüştürürken bilinçaltımızda çalışır.

Polis yönetmen Jerzy Skolimowski’ın Graves’ın hikayesinin 1978’deki uyarlaması, sesin karmaşıklığını daha da artırarak ona ikna etme, yıkama ve hatta öldürme yeteneği kazandırır. The Shout filminde yer alan gürültüler—bir gök gürülmesi, uzaktan gelen kilit çanlarının sesi, bir ayakkabı tokasının cızırtısı—gerçekten de tufaftır; karakterler üzerinde, dolayısıyla da izleyiciler üzerinde eşsiz bir güce sahiptir. Filmin ses kullanım onu, bilinmezin,üstünaturalın ve gecenin karanlığında uğultu yapan diğer şeylerin çağrışımında kritik öneme sahip olan korku sineması geleneğiyle diyalog içine yerleştirir.

Tür unsurlarından mümkün olduğunca kaçınan The Shout, tam anlamıyla bir korku filmi değildir; ancak terör ve belirsizlik temalarını işler. Kuzey Devon’un yeşil otlakları ve pütürlü kıyı şeridi içinde ve çevresinde geçen film, akıl hastanesinde düzenlenen bir kriket maçıyla başlar. Burada gizemli bir hasta olan Charles Crossley (Alan Bates), Robert Graves adlı bir ziyaretçiye (Tim Curry) bir hikaye anlatır. Bu öykü, Crossley’nin yerel evli çift Rachel ve Anthony Fielding’in (Susannah York ve John Hurt) uzak köy evine yaptığı ziyaretle ilgilidir; burada kendisini kabul ettirir ve yavaşça hane halkı üzerindeki fiziksel, psikolojik ve cinsel nüfuzunu sağlar. Karanlık ve ürkütücü bir varlık olan Crossley, Avustralya’nın Kuzey Bölgesi’ndeki yerli halk arasında on sekiz yıl yaşadığı sırada türbübir ritüel yeteneği edinmiş olduğunu iddia eder. Orada edindiği beceriler arasından biri, Rachel’a ayakkabı tokasını kullanarak taktığı gibi insanların kişisel eşyalarını çalarak üzerlerine büyü yapma yeteneğidir. Bundan çok daha korkutucu olan ise, o kadar güçlü bir çığlık olması nedeniyle ciddi yaralanmalara ya da ölüme yol açabilen “korku çığlığı” üzerindeki ustalığını iddia etmesidir.