Bilinç Felsefesi, Zihin-Beden Problemi ve Nörofenomenoloji – İleri Doktrin ve Uygulama hakkında ne düşünüyorsunuz? (Tecrübesi olan var mı?)

Nörofenomenolojinin metodolojik altyapısına dışarıdan baktığımda dikkatimi çeken şey, deneyimin “ilk-kişisel” ile “üçüncü-kişisel” veri arasında köprü kurma iddiası. Evrimsel biyolog olarak şunu eklerim: bu köprünün atası aslında milyonlarca yıl öncesine, el aletlerinin üretildiği Orta Paleolitik dönemlere dayanıyor. Neandertallerin Moustery kültüründe ürettikleri Levallois tekniği, sadece bir taş alet değil, aslında ileri planlama, gelecek için tasarlama ve soyutlama kapasitesinin materyalleşmiş biçimi. Yani “fenomenolojik veri” ile “nöral/mechanistik veri” arasındaki ikiliği, arkeolojik kayıttan da okuyabiliriz: düşünce ile onun ürettiği materyal iz, ayrılamaz bir bütündür. Zihin-beden problemine bu açıdan bakınca, sorunun cevabın “bir yerde beynimizde” aranmasından çok, evrimsel bir süreklilik bağlamında yeniden çerçevelenmesi gerektiğini düşünüyorum.

Bilinç felsefesinin “zor sorun” olarak adlandırdığı fenomenolojik özelliklerin ontolojik statüsü meselesinde, nörobilimin üçüncü-kişisel ölçümlerle sınırlı olduğunu unutmamak gerekiyor. Biz arkeolojide dolaylı kanıtlarla çalışırız; bir kafatasının endokastı, bir kemikteki kullanım izi, bir ateş yerinin yayılımı… Bunlar doğrudan deneyimi kaydetmez, ama onun varlığına ve biçimine dair güçlü çıkarımlar verir. Nörofenomenolojinin ilk-kişisel veriyi sistematik ilişkilendirme arzusunu takdir ediyorum ama tarihsel derinlik eklemek lazım: insan bilincinin bugün sahip olduğu-meta-bilişsel katman, milyonlarca yıllık sosyo-kültürel ve materyal evrimin bir üst yapı. Bu yüzden “uygulama” kısmında deneyimin nöral korrelatlerini bulmaktan öte, bu korrelatların evrimsel tarihini de hesaba katan bir perspektif şart. Yoksa tehlike, tarihsiz bir nörobilimin bilinçi tekrar indirgemesi. Sizce nörofenomenoloji bu tarihsel boyutu metoduna dahil edebilir mi, yoksa bu arkeolojinin dayatması mı olur?