Trump Ortaya Çıkarıyor: ABD Savaş Makinesinin İç Yüzü
ABD’deki savaş propagandası makinesi, geleneksel medya kuruluşlarından eğitim sistemine ve eğlence sektörüne kadar çok çeşitli unsurları içeren karmaşık bir yapıdır. Bir ülkenin milyonlarca “düşman” siviliyi yok etmeden önce, beyin yıkama için titiz bir temel oluşturulması gerekir.
Çocukluğumda siyah beyaz televizyonun karşısında oturmuş, 1955’te Disney tarafından çekilen Davey Crockett ve Alamo hikayesi gibi propagandaları izlerdim. Davey, kumarbazı alt ediyor, “Hintli” ile dövüşüyor ve onları bağımsız bir ordu için asker olarak yanına alıyordu. Crockett, Alamo’da öldürüldü, ancak ölüm şekli hala tartışmalı.
Disney versiyonunda Davey Crockett, yüzsüz Meksikalı askerlerin amansız saldırısı karşısında tüfeğini çılgınca sallıyor ve arka planda şarkı çalınıyordu:
Hikayelerde herkesin öldürüldüğü söyleniyor, ancak gerçek farklı. Ruhlar yaşamaya devam edecek ve efsaneleri büyüyecek, biz onları unutmadığımız sürece.
Alamo’nun tarihi ve miti, kısmen kölelik arzusunun ve beyazların üstünlüğüne olan inancın tetiklediği bir savaşla ilgilidir. Alamo, güneydeki köleliğin batıya doğru yayılmasına ve Amerika’nın genişlemesiyle birlikte ırksal düzenin uygulanmasına yönelik kampanyaların sembolüdür.
Alamo’nun tarihi ve miti, aynı zamanda kimin ait olduğunu tanımlayan bir ölçüt haline gelmiştir. Tarihi bağlamıyla hatırlanmak yerine, Alamo, toplumsal katılım için bir sınavdır: Baskın miti kabul et veya dışlan.
Alamo, “kaderci” ideolojinin temel unsuru olan en geniş sömürgeci devletin sembolü haline geldi.
Benim için bu kişisel bir deneyimdi – Davey Crockett ile Alamo, 7 yaşındayken ABD savaş kültürüne girişimi oldu. Sahte kürk şapkam, “duman” çıkaran silahım vardı. Bu “oyuncak” bazen tehlikeli bir şekilde kapanabiliyordu ve birçok çocuk parmaklarını dikmek için hastaneye kaldırılıyordu.
Her çocuğun böyle bir hikayesi var, erken yaşta askeri propaganda ile tanışıyorlar. Savaş, bilinçaltımıza yerleşiyor. Ancak, Davey Crockett gibi savaşçı olmak yerine, genellikle kenarda kalmayı öğreniyoruz.
ABD’deki savaşlar, sivillere havadan saldırmayı hedefliyor. Çoğumuz için askeri vatanseverlik, “Hizmetiniz için teşekkürler” diyerek geçiştirebildiğimiz bir şeydir. Askerlik yapmayanlar, kişisel korkularını, en saf erdemin savaşta kendini göstermesi gerektiği düşüncesiyle dengeler.
Vietnam Savaşı, kamuoyunda gizli bir ambivalansı ortaya çıkardı – Amerikalıların büyük kayıplara tahammül etmediği, ancak yine de güçlü bir askeriye arzuladığı görülüyor.
Geçtiğimiz Şubat ayında yapılan Gallup anketine göre, ankete katılanların %64’ü ABD’nin dünyadaki en güçlü orduya sahip olmasının önemli olduğunu düşünüyordu. ABD’nin askeri bütçesi, diğer 9 ülkenin toplamından daha büyük olmasına rağmen, insanların sadece üçte biri harcamaların çok yüksek olduğuna dair endişe duyuyor.
Kamuoyu, medya kültürünün bir yansımasıdır. 2014 yılında William A. Galston, Barack Obama’nın askeri harcamalardaki küçük kesintilerini eleştirdi Brookings Institute’un web sitesindeki bir yazıda.
Senatör Bernie Sanders’ın (I-Vt.) askeri harcamaları %10 oranında azaltma önerisi, hem Cumhuriyetçi hem de Demokrat partilerin jingoistik eğilimlerine teslim olduğu 88-11 oyla reddedildi. Savaş, siyasi bir konu değil. Hepimiz birlikte askeriye için övgüde bulunuyor ve destek sağlıyoruz. ABD’deki siyasi gösteriler, askeri endüstriye olan bağlılığın bir yansıması olabilir.
Ancak, umut verici yeni gelişmeler var – Trump’ın savaşa getirdiği yaklaşım, savaş makinesinin iç işleyişini gözler önüne seriyor. İran’daki savaş, kamuoyunun %63’ünün onayını almamış durumda.
İran’a yapılan başarısız saldırının ekonomik sonuçları, önümüzdeki aylarda finansal çöküşe yol açabilir. Tüm benzin istasyonlarında dizel fiyatı 6 dolar ve bu durumun daha da kötüleşmesi bekleniyor. Bu durum, ticareti olumsuz etkileyebilir.
Aynı zamanda, Amerikan İsrail Kamu İşleri Komitesi’nin onay oranları rekor düşük seviyelerde ve Trump’ın onay oranları da düşüşte – bu durum, İran’daki savaşı tetikleyen faktörler arasında yer alıyor. ABD tarihinde, askeri harcamalara yönelik eleştirilerin bu kadar açık olduğu bir dönem nadirdir.
Savaş, insanlık için önemli bir rol oynamıştır. Ancak, 19. yüzyılın başlarında Ralph Waldo Emerson bile savaşın önemini tamamen reddetmedi:
“Öğrenci, erken tarihlerdeki bu kanlı olaylara katlanır, çünkü bunların geçici ve insanlığın gelişimine katkıda bulunduğu anlaşılır. Savaş, duyuları keskinleştirir, iradeyi harekete geçirir, fiziksel durumu geliştirir, insanları kritik anlarda yakın bir şekilde karşılaştırır. Bu, her atomun kendi ağırlığına göre yerini bulduğu bir süreçtir.”
Emerson, savaşın ortadan kalkacağını düşünmüştü, ancak 19. yüzyılda yaşayanların savaşın bu kadar yıkıcı olabileceğini hayal etmek zordu. Şimdi, savaşın sonuçlarını daha açık bir şekilde görüyoruz.
Savaş, petrol talebini artırıyor ve petrol endüstrisi, medya ve askeri güçler arasındaki bağlantıları güçlendiriyor. Savaş, kapitalist karlar ile toplumsal psikoloji arasındaki ilişkiyi ortaya koyuyor. Ancak, bu durum artık değişiyor. Kamuoyu, Trump’ın savaşı açık hale getirmesiyle birlikte değişiyor.
İklim değişikliği, savaşla uyumlu değil. İklim değişikliği durdurmak için savaşın önlenmesi gerekiyor. ABD, Trump yönetimi altında, iklim değişikliğine en büyük katkıyı sağlayan ülkelerden biri haline geldi.
Savaş, aynı zamanda fosil yakıt bağımlılığımızın bir göstergesi. ABD liderleri, uzun yıllardır petrolü elde etmek için milyonları öldürmüştür.
Herkesin kişisel hikayeleri var, Disney’in Alamo’su, domino teorisi, Saddam Hüseyin’in görünmeyen kitle imha silahları. Babalarımızın ve büyükbabalarımızın II. Dünya Savaşı üniformaları hala dolaplarda duruyor, ancak hepimiz Trump sayesinde savaş makinesinin iç yüzünü görme fırsatı bulduk.
Savaşın önlenmesi gerekiyor.
Phil Wilson, emekli bir ruh sağlığı uzmanıdır ve Common Dreams, Counterpunch, Resilience, Current Affairs, The Future Fire, The Hampshire Gazette gibi yayınlarda yazmıştır. Phil’in yazıları düzenli olarak Nobody’s Voice platformunda paylaşılmaktadır. Twitter’da @Phil_Will_Write adresinden takip edebilirsiniz.
