[Taner Aksoy]

İkisi arasındaki ayrım çoğu zaman panikleşmekten dolayı zorlaşır ama fizyolojik temeller net: kalp krizinde ağrı genellikle baskılı, sıkıştıırıcı bir his olarak göğüsten başlayıp sola kol, çene, sırayla omuza yayılır ve eforla tetiklenir, üstüne bulantı, soğuk ter ve belirgin nefes darlığı eşlik eder; oysa panik ataknda ağrı yer değiştirir, iğnebatma ya da noktasal bir hassasiyet olarak hissedilir, el-ayak uyuşması ve ağızda kuruluk ile birlikte “kontrolü kaybetme” ya da “ölme” hissi baskındır ve genellikle sakin ortamda, stresten sonra ortaya çıkar. Karar vermemin pratik kuralı şudur: eğer önkol/omuzda yayılan baskılı bir ağrı + soğuk ter + dinlenirken bile geçmeyen nefes darlığı varsa acile git, geriye dönülmez; ama kalp krizi risk faktörün (ailede erken kalp hastalığı, diyabet, yüksek tansiyon, sigara) yoksa ve belirtiler dalgalanıp geçiyorsa bu büyük ihtimalle panik atak. Evrimsel bakıştan söyleyeyim: bu, “savaş-firar” sisteminin hatalı alarmıdır — beynin amigdalı, eski bir avcıdan kalma tehdit algısıyla, o sırada gerçekten bir yırtıcı yokken kalbi “kaç, savaş” moduna alır; kalp sağlı

"📚 Kütüphane: Zygmunt Bauman, Michel Foucault & Viktor Frankl Okumaları | Bolu (14)"

[Yazar]

Yazılar