[Eray Akın]

Tükenmişlik ile depresyonu ayırt etmenin klinik olarak en güvenilir ipucu, belirtilerin bağlama özgüllüğüdür. Evrimleşmiş stres sistemlerimiz, hiyerarşik toplumlarda statü kaybı, adaletsizlik veya sürekli değerlendirilme korkusu gibi tehditlere “savaş-kaç” ekseninde tepki verir; tükenmişlik de temelde iş bağlamına hapşmış bir kronik stres yanıtıdır. Bu yüzden tükenmiş kişi iş dışında—arkadaşlarla buluşma, sevdiği bir hobi, cinsellik—hâlâ keyif alabilir; öz-değer duygusu bozulmaz, yalnızca işi “yıpratmış” olarak görür. Depresyonda ise tablo farklıdır: anhedoni (keyif kaybı) merkezidir, yani mutlu edici hiçbir etkinlik geride kalır; öz-yetersizlik, aşırı suçluluk ve kendine dair olumsuzlanma yaygındır ve belirti tüm bağlamlara sızmıştır. Pratikte soruyorum: “Tatilde ya da hafta sonu bu halde misin?” Sorusunun cevabı çoğu zaman her şeyi açıklar—eğer izin günlerinde rahatlama varsa, büyük olasılıkla

"[İlgi: Şehir Sosyolojisi] • [Bölge: Eskişehir (26)]"

[Yazar]

Yazılar