Rusya Ukrayna’yı işgal ettiğinde, dünyanın en büyük—ya da damak zevkinize göre en kötü—pop-kültür kutlamalarından biri olan Eurovision’dan kısa sürede kovuldu. İsrail Gazze‘deki soykırım kampanyasını başlattığında ise yarışmaya devam etmesine izin verildi. Ve çok iyi bir performans sergiledi. Lisa Dorst, renkli Eurovision canavarının atık kalbine inerek yarışmanın politikalarını sorguluyor:
Eurovision estetiğini tanımlamaya yönelik girişimlerde sık sık karşımıza çıkan tek bir var: “camp.” London Review of Books‘e yazdığı bir blog yazısında Andrew O’Hagan, Eurovision 2009’ı “şimdiye kadar gelmiş geçmiş en büyük, en camp Karnaval” olarak nitelendirdi. Bir yıl sonra Anthony Lane, The New Yorker‘da yarışmayı “istemeli ya da istemsiz, her koşulda camp’ın güvenilir kullanımı” ile tanımladı. Vişna’ya giderken Sontag hakkında bilgilerimi tazelemiştim ve Carl Wilson’un Let’s Talk About Love adlı eserinde Eurovision’a “Cheeseball Olympics” (Kaşar Topları Olimpiyatları) dediğini düşünerek, sahicilik için, ucuza kaçan şeyler için ve Carl Wilson’un gözden çıkardığı o dengesiz tiyatroculuk ve post-disco duygusallığı yığını için kendimi hazırlamıştım.
Ancak “Ferto” şarkısının kancası zihnimde daha derinlere kazındıkça ve Eurovision’un fiziksel varlığı müdahale etmeye devam ettikçe, bunların hepsini düzgün bir şekilde göz kırpan, zeki ve Sontag’ın Camp Üzerine İkinci Notu’nda belirttiği gibi “kopuk, politizasyondan arındırılmış—ya da en azından apolitik” olarak görmek zorlaştı. Stadthalle’den yayılan şey, daha çok “kitsch’e” benziyordu; camp için zeka olmadan kullanılan o alçakgönüllü Almanca ödünç kelime. Kitsch aslında politizasyondur ve arta kalan tarih tarafından şekillenir; Clement Greenberg 1939’da, tepeci rejimlerin kitlesel çekiciliği hedefine ulaşmak için yeniden kullanabileceği tanıdık formüllere sahip, “tam olgunluğuna ermiş bir kültürel geleneğin elverişli biçimde önünde bulunması” koşulunu öne sürdüğü için.
Müzik hakkında daha fazla hikaye
Freddie Mercury’nin Anlatılmayan Olağanüstü Öyküsü: Mary Austin, En İyi Arkadaşı ve Hayatının Aşkı Üzerine
Simon Hattenstone | The Guardian | 1 Eylül 2026 | 6.522 kelime
“Kraliçe’nin göz alıcı solistiydi. O da evlilik hayalleri kuran utangaç sevgilisiydi; ancak ikisi de onun aslında erkekleri tercih ettiğini fark edene kadar.”
Sesinin Tınısı
Hrishikesh Hirway | The Bitter Southerner | 19 Ağustos 2026 | 3.230 kelime
“Şarkı fikirlerim olması, üstelik bunları kaydettiğim bir yerin bile olması önemliydi. Son albümümü yayımladığımdan bu yana 15 yıl geçmişti.”
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
Yanıt yok