Anıtlara layık dev bir sahne tasarımı: Céline Dion sahnede geri döndü

Céline Dion, nadir görülen bir sinir hastalığı olan Tutulma Sendromu (Stiff-Person Syndrome) ile mücadelesi nedeniyle uzun süre sahneye ara vermişti; şimdi Avrupa‘nın en büyük kapalı spor salonunda hayranlarıyla tekrar buluştu. Fransız-kanadalı şarkıcı, 45.000 kişilik kapasiteye sahip ve dünya yıldızlarının konserlerine, rugby maçlarına ve canavar araba yarışları gibi gösterişli organizasyonlara ev sahipliği yapan Plenitude Alanı’nda sahne aldı. Dion’un bu dönüş performansı, sahne tasarımından aydınlatmaya kadar her yönüyle özenle kurgulanmış bir prodüksiyonun parçasıydı.

Şarkıcı son kez Paris’teki Eyfel Kulesi’nin üzerinde performans sergilemişti. Bu aralıkda, aynı yıl yayımlanan ve hastalığına dair çırılçıkan bir bakış sunan I AM: Céline Dion adlı belgeselinde durumunu ifşa etmişti. Tutulma Sendromu, ses ve strese karşı aşırı duyarlılıkla karakterize nadir görülen bir sinir hastalığıdır.

Sahnedeki dev taş bloklar

Dönüş gösterisinin yaratıcı yönünü yöneten Willo Perron’a göre, sahne tasarımı Céline ile yapılan görüşmelerin ürünüydü. Üç adet dokunulabilir, kocaman “taş” monolit, performansın merkezinde yer alıyor ve sahne boyunca zarifçe kayarak şarkıcının müzisyenlerini ortaya çıkarıyor ya da gizliyor; bunların arasında canlı bir ritim grubu ve bir gospel korosu bulunuyor. Bloklar her bölümde sürekli yeniden yapılandırılabiliyor.

Bu gösteri için tasarlanan her şey, Céline ile yapılan ve aslında istediği show’u hiç gerçekleştirememiş olması gerçeğine odaklanan görüşmelerden doğdu. Onu tanıdığınızda, hayatı büyüten bir kişiliğe sahip olduğunu görürsünüz; güç ve enerjiyle doludur. Show’unu yansıtacak şekilde anıtsal ve tiyatral bir tasarımın onu desteklemesi gerektiğini hissettik.

Willo Perron — Tasarımcı

Işık, gölge ve kristallerin oyunu

Perron, vizyonu hayata geçirmek için şarkıcının yetenekler ekosistemiyle çalıştı; bunlar arasında Emmy ödüllü aydınlatma tasarımcısı Rob Sinclair da vardı. Sinclair, monolitleri hem içeriden hem dışarıdan aydınlatan dramatik bir ışık-gölge oyunu salonu kapladı. Sahnenin ortasında, kalın kuvars kristalleri bloklarına benzeyen özel bir avize sahne üzerinde aşağı indi; dakikalar sonra brutalist yapı dönmeye ve parlamaya başladı, bu aygıt göz kamaştırıcı bir disco topuna dönüşerek izleyicileri ışıkla sarstı.

Gösterinin dört bölümü boyunca, sahnenin iki yanındaki kocaman LED ekranlarda ünlü Fransız yaratıcı Thibaut Grevet’in çektiği ve yönettiği genişletici görüntüler yansıdı. Görseller, brutalist formları doğrudan yankılayarak fiziksel monolitleri genişlettinin yanı kısa anlatı motifi de içeriyordu. Bu filmler, yalnız çöl dünlerinden bir müzisyen topluluğuna doğru ilerledi; bu da onun kariyerinin bölümleri ve sahneye dönüşünün tam bir halka kapanışı için bir metafordu.

Son bölümde sahnenin gerçek yapısı

Gösterinin son bölümünde LED ekranlar yavaşça kenara ayrılarak, prodüksiyonun kendi asma ve kaldırma sisteminin (rigging) yapısal içini ortaya çıkardı. Dördüncü duvarı kaldıran ve monolitleri ham ışıkla kuşatan bu sahne, onların kahraman formunu güçlendirdi. Céline sahnenin tam ortasında durdu; seslendiği kadar güçlü ve zaferli görünüyor, gecenin kapanışını yalnızca yükselen, süslenmemiş vokalleriyle tamamladı ve karşılığında gök gürültüsüne eşlik eden alkış aldı.