Bu Sonbahar Okunacak 5 Harika Sıcacık Korku Kitabı

Güz, ürkütücü sezon kapıyı çalırken bile samimi ve nostaljik bir hava verir. Korku, soğuk aylarda beklenmedik bir rahatlık kaynağı olabilir ve samimi korku kitapları da buna istisna değildir. “Samimi” tanımı öznel olsa da, bu kitaplar genellikle ürkütücü öğelerini düşük riskli olaylarla ve (çoğunlukla) mutlu sonlarla dengeler.

Bu hikayeler aynı zamanda çocukluk nostaljisine (literatürde herhangi bir Goosebumps kitabı gibi) ya da küçük bir kasabanın tanıdık ortamına da yaslanabilir. Bazıları hafif ve komedik; bazıları ise korkularını hoş öğeler, karanlık mizah ya da zeka ile yumuşatır. İşte bu güz okumak için en iyi beş sam korku kitabı.

Ekle

Polygon.com

Google’da

Tercihli Kaynak olarak ekle

Google Discover’da takip et

Her Zaman Şatoda Yaşadık (1962) – Shirley Jackson

Shirley Jackson’in kitapları geleneksel olarak sam korku ile özdeşlendirilmez, ancak Her Zaman Şatoda Yaşadık bu hissi uyandırır. Yine de konu başlığı karanlıktır. Mary Katherine Blackwood, agorafobik kız kardeşi Constance ve hastamı amcası Julian ile birlikte köy toplumundan izole dev bir konakta yaşar. Korku, “biz dünyaya karşı” zihniyetinin yavaş yavaş tırmanmasında yatar; karakterler kusurlarıyla yüzleşmek ya da dışarıdaki dünyadan yardım almak yerine bu yalnız ortamda sığınak bulur. Tanıdık rutinler sayesinde Constance ve kız kardeşi her gün takıntılı bir şekilde takip ettiği için mülk hem ürkütücü hem de rahatsız edici bir his verir.

Bu sakin ritim, Jackson’in yazısını Hill House’un Laneti‘nden büyük ölçüde ayırır; bu eser Hill House’u bilinçli bir varlık olarak ele alan daha dışa dönük rahatsız edici bir yaklaşım benimsler. Bu kitapta canavar harap olmuş bir konak ya da bir hayalet değildir. Bunun yerine, bu karakterleri kendi kesintisiz düşmanlıklarıyla dört duvarın içine kilitmeye zorlayan kişilerdir. Romanın ilk yarısında yaratılan sam baloncğu aniden patlar ve Blackwood ailesi hakkında bildiğiniz her şeyi sorgulamanızı sağlayan tatmin edici bir altüst oluş yaratır.

Mieruko-chan (2018) – Tomoki Izumi

Sam korku mangalarında eksiklik yoktur, ancak Tomoki Izumi’nin Mieruko-chan bu türün en iyi yönlerini benimsler. Hikaye iğrenç canavarlar içerse de, samimiyet lise hayatının günlük yaşam öğelerinden gelir. Miko Yotsuya sıradan bir lise öğrencisi gibi görünür, ancak etrafındaki insanları haşlayan en ürkütücü hayaletleri görebilme yeteneğine sahiptir. Lise hayatını arkadaşları gibi yaşamaya kararlı olan Miko, bu tehditleri görmezden gelmek için elinden geleni yapar, ancak sık sık gerçekten ürkütücü durumların içine sürüklenir.

Mieruko-chan, sıradan ile ürkütücüyü karşılaşturan hikayeleri seven herkes için uygundur. Ergenliğin önemli bir yönü sosyal algı ve kendini ifade etme yeteneğidir; bu yüzden Miko “uyumak” ve arkadaşları gibi öngörülebilir bir yaşam sürmek için çaresince ister. Ne yazık ki, süsmağazasında alışveriş yaparken gölgede saklanan bu kadim varlığı tamamen görmezden gelse bile, bu yetenek bunu imkânsız kılar. Bu eğlenceler doğaları gereği karanlık komiktir ve Hana ve Yuria gibi karakterlerle samimi dostluklarla dengelenir. Miko, canavarlardan hakkıyla korksa da, hikayenin çerçevesi içinde riskler çok ciddi değildir.

Cackle (2021) – Rachel Harrison

Rachel Harrison’in Cackle‘i, içinde bir cadı karakteri barındırdığı için korku olarak kabul edilir, ancak çoğunlukla sam türde bir fantezi ve sihirli gerçekçiliktir. Küçük kasabanın güz korku estetiğini mükemmel bir şekilde yakalayan Cackle, sevgilisinden süratle ayrıldıktan sonra küçük bir köyde yeni bir başlangıç yapmak isteyen Annie’i izler. Yöre halkı yardımcı ve sıcakkanlı olsa da, Annie ile arkadaş olmak istediğini belli eden yerel bir cadı olan Sophie’den korkuyor gibi görünür.

Sophie’in yaşam tarzı biraz ürkütücü; ormanın ortasında yaşıyor ve gizli bir tür mistik gücü varmış gibi görünüyor. Annie ise Sophie’nin utançsız doğasına çekiliyor, bilinçaltında onun gibi daha konuşkan olmaya çalışıyor. Kitaptaki riskler oldukça düşük; üstelik Annie, duygusal bir kapanış sunmayan acılı bir ayrılıktan sonra zorlu bir öz-kşf yolculuğuna çıkıyor. Korku çoğunlukla cadılıkla ilgili şakıncalar ve Annie’nin yaşamını daha ilginç kılan tuhaf hayvan dostları biçiminde ortaya çıkıyor. Cackle, cozy horror’ın tanımı sayılır, ancak ton olarak Coraline’den çok Practical Magic’a yakındır.

Something Wicked This Way Comes (1962) – Ray Bradbury

Ray Bradbury, gerçekçi kurgu dahil çeşitli türlerle uğraşmış olsa da Something Wicked This Way Comes, özel bir nostalji uyandıaran karanlık bir fantezi korku eseridir. Kitap, genç arkadaşları Jim Nightshade ve William Halloway ile kasabalarına gelen bir firkete dolaşmasının ürkütücü deneyimini anlatır. Gece yarısı firketi bastırcı bir kötülük atmosferi yaratmasıyla supernatural korku kuşkusuz ürkütücüdür, ancak bu yönü fazla ürkütücü değildir. Aynalar Salonu gibi hayaletli firketlerle ilişkilendirilen klasik ögeler ve kötülüğün kişileşmesi Mr. Dark gibi klasikleşmiş ögeleri bekleyin.

Something Wicked This Way Comes’ın samimiyeti, çocukların Halloween’i özlemle beklediği bukey ortamda yatar. Kasabanın kamusal alanları bir güvenlik hissi verir; bu da firketin ürkütücü alanlarıyla çelişerek mekanı başka dünyaya ait hissettirir. Bu aynı zamanda büyüme kaygısı çeken iki çocuk hakkında samimi bir ergenlik öyküsüdür. Ne kadar ekşi-tatlı olursa olsun çocukluk, bilinmez gelecekle karşılaştırıldığında geri alınamaz derecede altın bir değerdir. Sonda iyimserlik ve umut kötülüğü yener; karakterlerin (ve okuyucunun) rahatlık ve neşeye geri dönmesini sağlar.

My Best Friend’s Exorcism (2016) – Grady Hendrix

Büyüme sancıları hakkında başka bir ergenlik korku eseri olan My Best Friend’s Exorcism, 1980’lerin ortamıyla rahatlatıcıdır. Genç Abby Rivers ve Gretchen Lang’ın yaşamı, sonbaharda dev kaykay partileri ve E.T. temalı doğum günü partileri gibi ‘80’ler pop kültürü referanslarıyla örülüdür. Kitap, küçük bir kasabada büyümenin sıradanlığını da içeren Abby ve Gretchen’in dostluğunun ayrıntılarına iner. Ne var ki Gretchen ormanda kaybolup şeytana kapılmış gibi belirtiler göstererek döndüğünde işler kötüleşir.

Yazar Grady Hendrix, My Best Friend’s Exorcism’deki ürkütücülüğü işlemek için abartılı bir yol izler; Satanic Panic’i hicveder ve lise korku öyküleriyle ilişkili ögeleri eğlenceli biçimde altüst eder. Tonu biraz hafif olsa da Hendrix, bu ürkütücü öyküyü büyüme ve bunun bu karakterler için ne ifade edebileceğine dair düşünceli bir muhaseyeye dönüştürür. Herkes, gerçekten eve benzeyen bir kasabanın güvenliğini geride bırakmak istemiyor. Büyüme, insanların kaçınılmaz biçimde büyüttüğü çocukluk bağlarını risate atmak anlamına da gelebilir. My Best Friend’s Exorcism bu rahatsız edici duyguları, karşılıklı bir tatmin hissiyle araştırır.