Amerikan banliyölerinin ücra köşelerinde büyüyen pek çok çocuğun kalbinde, New York Şehri’ne karşı kalıcı bir özlem filizlenebilir. Genellikle bu çocuklar, erken yaşta yabancılaşmayı hisseden tuhaf ve sanatsal tiplerdir. Bazen mevcut ortamlarına karşı şiddetli bir direniş geliştirir ve şehre yönelerek oraya “kaçarlar”. Şehre ulaştıklarında ise, sürekli uzaklaşan bir mekana duydukları yurtsuzluk hissiyle yoğrulmuş New York temalı sanat eserleri yaratırlar. Philip Hartman da bu çocuklardan biriydi ve No Picnic de tam olarak bu tür eserlerden biri: 1986’da Doğu Köyü’nde yaşanan özlem ve yerinden oluşmanın acımasız bir portresi. Yakın zamanda restore edilen film, dağılmak üzere olan bir mahallede gizemli bir kadını arayan hüzünlü bir müzik kutusu operatörü Mac’in hikayesini anlatıyor.
Phil ile Doğu Köyü’ndeki dairemde buluşuyoruz; burası sadece No Picnic filminin mekanı değil, aynı zamanda ruhunu da barındıran yer. O, Cleopatra Jones’un —1973 yapımı ikonik blaxploitation filminin adını taşıyan kahramanının— resmedildiği bir kamyoncu şapkasıyla ve Two Boots adlı pizzacının onun adını taşıyan pizza dilimiyle geliyor. Ona bunun Two Boots’ün en sevdiğim dilimi olduğunu söylediğimde, “Bu aynı zamanda Tarantino’nun da favorisi,” diye karşılık veriyor. Röportaja başlamadan önce, beni New York’a çeken şeyin ne olduğunu sormak istiyor. Ben de 1978’de annemle Times Square’e yaptığım çocukluk gezimden, o kaosun ve kaba gücün beni nasıl kendine çektiğinden bahsediyorum. İkimiz de “kaçmış” çocuklardık; şehre yönelip ona aşık olanlar. Brooklyn’de doğan Phil, bebekken Long Island’a taşınmış ve sonunda pek de harika olmayan Great Neck’e yerleşmişti. “Orada yabancılaşmak için çok fazla neden var,” diyor.


Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.





1 yanıt
[…] Çekebilir: Doğu Köyü Aşkı: Philip Hartman ile Bir Sohbet → Kaynak: HyperallergicKaynak yazarı: Phillip Pyle 💬 Topluluk Masası & […]