24 Eylül’de 260 Madison sergisinin açılışından birkaç saat önce, Midtown’daki bu adrese, küratörlerle buluşmak için gittim. Bir güvenlik görevlisi beni 1950’lerden kalma ofis binasının 14. katına yönlendirdi. Orada, alçak tavanlar, açıkta kalan HVAC sistemi ve kurumsal kıyafetler giymiş, sergi organizatörleri olduğunu düşündüğüm iki kişi beni karşıladı. Ancak kısa sürede onların organizatör olmadıklarını açıkladılar: Onlar, bu 23.000 metrekarelik terk edilmiş ofis alanını sanatçılara ücretsiz olarak veren ve aynı zamanda diğer üç boş katı da yeni kurumsal kiracılarına hazırlayan emlak şirketi AmTrustRE’den geliyordu.
Sanatçıdan küratöre dönüşmüş üç isim —Shaina Tabak, Dayana Matasheva ve Edson Niebla Rodríguez (son ikisi DemonLovers Inc. ikilisini oluşturuyor)— 260 Madison sergisini, kendi kendine öğrenmiş ve geleneksel olmayan eğitim geçmişine sahip sanatçıların da aralarında bulunduğu 50’den fazla sanatçının eserlerini içeren, nesiller arası ve “her şeyle bağlantılı” bir sergi olarak tasarladı. 22 Kasım Pazar gününe kadar görülebilecek bu sergi, tam da Whitney Museum of American Art’ın artport: A History of Internet Art sergisinin açıldığı bir dönemde geliyor. Bu da internetten doğan sanatın kurumsal olarak tanınmasında yeni bir dönemin başladığını gösteriyor. 260 Madison sanatçılarından Maya Man, Rachel Rossin ve Eva ve Franco Mattes’in de Whitney’in internet sanatı platformu için düzenlenen 25. yıl sergisine dahil edilmesiyle, Midtown’daki bu sergi özellikle aciliyet kazanıyor; zira sanat dünyasında yaşanmakta olan paradigm değişiminin tam eşiğinde gerçekleşiyor.

260 Madison sergisinden bir kurulum görünümü

Soldaki ilk odaya girer girmez, sanatçı Jon Kessler’in dokuz fit yüksekliğindeki heykeliyle karşılaştım. Adidas eşofmanlı dört plastik erkek bebek, bir karnaval oyuncağı ile bir işkence aleti arasında bir yerlerde duran ağırlıklı bir mekanizmadan sarkıyordu. Filozof Marshall McLuhan’ın 1960’ların başındaki, bilgi çağı teknolojisinin “dünyayı küresel bir köy imajında yeniden yarattığı” teorisinden esinlenen “It Takes a Global Village Idiot” (2018) adlı bu eser, izleyicileri teknolojinin sunduğu geçici eğlencelerin, sistemik şiddetin temelini oluşturan veri sömürüsü yöntemlerine nasıl dayandığıyla yüzleşmeye zorluyor. Bu, serginin girişinde rahatsız edici bir atmosfer yaratıyor; zira sergideki eserler, daha esprili, sanrısal komplo teorileriyle dolu veya büyüleyici anlarında bile, her zaman bir rahatsızlık hissi barındırıyor.

“Kaçışçılık yapmaya çalışan bir sergi ya da sanat yapmak istemiyoruz,” dedi Rodríguez, açılıştan bir hafta sonra Hyperallergic ile yaptığı röportajda. “Bu, [Werner Herzog]’un ‘Şair gözlerini kaçırmamalıdır’ sözü gibi. Eğer sergideki bazı eserler depresif görünüyorsa, bu, depresif bir çağda yaşadığımızın bir yansımasıdır.”
Jon Kessler, “It Takes a Global Village Idiot” (2018) (fotoğraf: Phillip Pyle/Hyperallergic)
Aynı zamanda bir çift olan Rodríguez ve Matasheva, yedi yıl önce Montreal’de film eğitimi alırken birlikte çalışmaya başladılar. Video sanatı ikilisinin adı, Olivier Assayas’ın 2002 yapımı Demonlover filminden geliyor. Filmde, çok sayıda küresel şirket, yeni bir immersif Japon hentai şirketi için casusluk, sömürü ve şantaj gibi aşırı yöntemlerle yarışıyor.
“DemonLovers, libidinal ekonomi ve algoritmaların en temel içgüdülerimizi ve arzularımızı nasıl silah haline getirdiğiyle ilgili,” dedi Matasheva, Rodríguez’in “finansal Freud” olarak adlandırdığı, dijital sermaye akışlarının psikanalitik boyutuyla ilgili ilgisini yansıtarak Hyperallergic’e.
DemonLovers Inc., “Autofiction III” (2026)
Hem DemonLovers’ın sergideki iki eseri hem de küratörlük yaptıkları eserler, ister kendinden, ister fiziksel altyapıdan, isterse de mecazi küresel köyden sömürüyle ilişkili çöküntülerden kaçınmıyor. Kessler’in eserinin yakınında, Theresa Tomi Faison’un “The Long Tail” (2026) adlı eseri binanın taşıyıcı kolonlarından birine tırmanıyor. Eğri şeklindeki heykelin altı ekranında, memler, forum ekran görüntüleri ve çağdaş sermaye akışları üzerine düşünen ifadeler birikip sonra akıp gidiyor. Bu dijital spam nehri, izleyicinin ayaklarının dibinde son buluyor ve hem izleyiciyi hem de küratörlerin “junkspace” olarak tanımladığı, mimar Rem Koolhaas’ın “modernleşme bittikten sonra geride kalan” bir alan terimini yansıtan mekanı etkiliyor.
Anthony Discenza’nın “Offers” (2026) eserindeki açılmamış kredi kartı ve kredi mektuplarının pencere pervazındaki yığını ile Eva ve Franco Mattes’in şişirilmiş takside edilmiş kedisi “Longcat” (2026) gibi hazır nesnelerden veya formun tarihini yeniden yorumlayan eserler arasında, kurumsal kalıntıları sanatsal müdahalelerden ayırmak zor olabiliyor. Bir noktada, Champion logosu olan birkaç metrekarelik duvar kağıdını yeni bir eser sandım. Küratörler daha sonraki bir konuşmada bunun aslında ofisin önceki kiracısı olan ve Champion’ın sahibi HanesBrands’ten kalma bir parça olduğunu açıkladı.
Anthony Discenza, “On Certainties (streetlight)” (2026) (fotoğraf: Phillip Pyle/Hyperallergic)
Alanın boşaltılmış banyolarını, kırık alçıpan duvarlarını ve soyulmuş beton zeminlerini de miras alan küratörler, 260 Madison sergisini “mekana duyarlılığın katmanları” üzerinden ele aldıklarını belirttiler. Bazı eserlerde bu bağlantı, kurulumun son anlarında ortaya çıktı. Diğerlerinde ise mekan, eserin kendisini doğurdu. Ivana Dama, “The Air Was Already Here” (2026) adlı ses eserinde, havanın odadaki görünmez ve duyulmaz ritimlerini, sanatçının “heykelsel bir varoluş” olarak tanımladığı bir şeye dönüştürmek için havalandırma kanallarını kullandı. Pictures Generation sanatçısı Matt Mullican ise 47 fitlik boş bir duvar alanını, temsil ve algı sistemlerini büyük ölçüde sözsüz sembollerle inşa etme, sökme ve sınıflandırma üzerine kurulu elli yıllık pratiğini yansıtmak için bir fırsat olarak değerlendirdi.
“Burada üç gün boyunca tüm pratiğini duvara çizdi, başlangıcından sonuna kadar,” dedi Matasheva, Mullican’ın devasa grafit eseri “Representing The Work” (2026) hakkında. “Bu eser hakkında bir ders vereceğini ve bunun kendisi için çok önemli bir çalışma olduğunu söyledi. Pratiğinin bir tür sonucu niteliğinde.”
Matt Mullican, “Representing The Work” (2026)
Bu arada, sergideki video eserleri kırık kolonlara, tavan boşluklarına, geçiş alanlarındaki arka odalara, banyo tesisatına, soyut resimlere ve hatta asılı pembe bir boks torbasına yerleştirilmiş durumda. Bu, son on yılın post-internet sanat hareketlerinin bir buluşması gibi. Joshua Citarella’nın Do Not Research yayın platformundan, New Museum’a bağlı Rhizome’dan ve gezici video ve film gösterim serisi Open Secret’ten gelen Faison, Dana Dawud, Yehwan Song ve Ruba Al-Sweel gibi sanatçılar eserlerini sergiliyor. Birçoğu gözetim, internetin yarattığı komplo teorileri ve sosyal medya performansı gibi temaları, ayrıca bu alanları tanımlayan teknolojik ve genellikle yapay zeka destekli üretim yöntemlerini işliyor.
Rachel Rossin, “Geists and demons” (2026) (fotoğraf: Phillip Pyle/Hyperallergic)
Luke Murphy, “FilePile 3.0” (2024–26) (fotoğraf: Phillip Pyle/Hyperallergic)
Yine de, bu eserlerin çoğu maddi olmayan ve spekülatif bilgi akışını ele alsa da, 260 Madison aynı zamanda teknolojinin uzun ve zanaat odaklı bir geçmişine de odaklanıyor. Mobilya tasarımı geçmişi olan heykeltıraş Tabak, serginin bu yönünün arkasındaki itici güç; aynı zamanda bununla birlikte gelen kehanet, büyü ve hatta yücelik duygularının da öncüsü.
“Pratiğim çok el yapımı ve materyal odaklı, bu yüzden küratöryel vizyona ne katkıda bulunacağımı her zaman biliyordum,” dedi Tabak Hyperallergic’e. “Ayrıca Midtown’da olmak, bir sergiyi etrafında olup bitenlerden ayırmamak gerektiğini gösteriyor.”
Brian Oakes, “Vessel 9” (2025) (fotoğraf: Phillip Pyle/Hyperallergic)
Tabak özellikle “el ile teknoloji arasındaki çizgiyi bulanıklaştıran” eserleri küratörlük yapmakla ilgileniyordu. Bu nedenle, “sanat bağlamlarında sergilenme fırsatı bulamamış, ister tasarım dünyasından gelsinler isterse de dokuz-beş işleri olsun” sanatçıları sergiye dahil etti. Teknolojinin ve kullanımının kavramını karmaşıklaştıran birçok sanatçıdan bahseden Tabak, Brian Oakes’in 3D modellemiş devre kartlarını asılı bir “teknolojik-Gotik” avizeye dönüştüren “Vessel 9” (2025) eserini ve Ryan Decker’in motorlu, dümen benzeri bir aletle bir su kabını sallayarak bir uzay gemisine benzeyen yapıyı oluşturan “The Wavemaker Falters” (2026) eserini örnek gösterdi.
“Teknolojiyi 20. yüzyılda ortaya çıkan bir şey olarak değil, insanlığı mümkün kılan bir şey olarak görüyoruz,” dedi Matasheva, Tabak’ın yorumunu genişleterek. “Dil bir teknolojidir, bir keskende bir teknolojidir; her şey bir teknolojidir.”
Gregory Kalliche, “Black-tailed gull nest; Ring-necked Pheasant Nest; Mallard Nest” (2016)
Sergideki zanaat odaklı eserlerin birçoğu antropolog Alfred Gell’in sanatın büyüleyen bir teknoloji olduğu ve aynı zamanda büyülendiği fikrini çağrıştırırken, diğerleri teknolojiyi bakım hizmetinde kullanıyor. Kylie Mitchell, ışığa duyarlı bir güneş enerjili robotu ve atılmış elektronik parçaları yeniden kullanarak, bulunan bir kuş yuvasını ve yumurtasını yaşamı destekleyen bir ısı lambasına doğru hareket ettiriyor. Birkaç düzine fit uzakta, Gregory Kalliche’nin “Black-tailed gull nest; Ring-necked Pheasant Nest; Mallard Nest” (2016) adlı kurulumu, LED bir ışığı kuş yumurtası yuvaları resmedilmiş üç metal katlanır sandalyenin üzerine asıyor. Ben Gould’un “Ark II” (2026) eseri ise bir hastane sedyesini sekiz alüminyum iskeletle güçlendirerek, spiral şeklindeki cam şişelerin içinde taze kırmızı güller barındırıyor. Shakespeare’in Hamlet’indeki “bu ölümlü dolanım” ifadesinin somut bir tezahürü olan bu heykel, steril altyapısıyla çiçeklerin geçici görsel rahatlığıyla çatışarak, özelleştirme, optimizasyon ve teknolojik otomasyonun tıbbın bakım, iyileşme ve empati vaatlerini sadece estetik bir görünüşe indirgediği bir sağlık ekosistemini yansıtıyor.
Ben Shirken, “41.0894, -74.1485” (2026)
260 Madison’daki birçok eserin teknolojiyi hem bir patojen hem de çağımızın kültürel sorunlarına bir çare olarak konumlandırması tesadüf değil. Aslında, emlak geliştiricileri Columbia Üniversitesi Sanat Okulu’nu ilk kez temas ettiklerinde, binanın zemin katındaki 36.000 metrekarelik boşaltılmış bir Duane Reade mağazasını “aktif hale getirmeleri” için sanatçıları davet etmişlerdi. Ancak geliştiriciler sonunda tekliflerini geri çekip sergiyi 14. kata taşıdılar ve devam eden inşaat çalışmalarını gerekçe gösterdiler. Bu arada,260 Madison’ın orijinal planı olan Duane Reade’in kalıntılarını kullanma fikri, gelecek ay farklı bir formda gerçekleşecek. Şimdi binanın yeni geçici lobisi olarak hizmet veren eski eczane, Tabak tarafından bağımsız olarak küratörlüğü yapılan farklı bir grup sergisine ev sahipliği yapacak.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔



1 yanıt
[…] Çekebilir: Kapitalizmin “Junkspace”inde Sanatçılar: Midtown’da Bir Serginin Hikayesi → Kaynak: DesignboomKaynak yazarı: Angelo Renna 💬 Topluluk Masası & […]