“Yoğun saatlerde araba kullanmak. Yollarda çok daha az araba var.” Miami merkezli sanatçı, eğitimci ve organizatör misael soto’nun dün, 19 Kasım’da, Grand Theft Auto VI’nın piyasaya sürülmesinden birkaç saat sonra gönderdiği bu mesaj, uzun zamandır beklenen oyun hakkındaki karmaşık duygularımı özetliyordu. Böylece bir döngü tamamlanmıştı: Bir zamanlar evim olan Miami’nin aşırı kalkınma, iklim değişikliği ve yetersiz altyapı nedeniyle meşhur hale gelen trafik cehennemi, insanları evlerinde, aynı şehrin zaman içinde donmuş bir simülasyonunda tutan bir video oyunu sayesinde hafifliyordu.
GTA VI’nın önermesi yüzeysel olarak basit. Oyun, Güney Florida’dan esinlenilmiş kurgusal bir eyalet olan Leonida’nın suç dünyasında Lucía Caminos ve Jason Duval’ı takip ediyor: Miami, Vice City’ye; Everglades ise Grassrivers’e dönüşüyor. Ancak gerçek hayattaki zorlukların, sosyoekonomik eşitsizliğin ve hatta Lucía ile Jason’ın aşk hikayesinin tasviri, giderek bulanıklaşan dijital ve fiziksel dünyalarımızda derin düşüncelere ve tepkilere yol açtı.
Bu gerilimleri anlamaya yardımcı olmak için, çalışmalarını takdir ettiğim iki Miami merkezli sanatçıyla telefonla görüştüm: soto ve Leo Castañeda. Castañeda, Latin Amerika Sürrealizmini dijital çağda keşeden bir sanatçı ve video oyunu tasarımcısı; soto ise işçi hakları, kamusal altyapı ve kavramsal sanat alanlarında faaliyet gösteren Artists for Artists: Miami’nin eş liderlerinden biri ve Art Basel boykotunun öncüsü.

Sohbetimiz netlik için düzenlenip özetlendi. Umarım keyif alırsınız.

Solda: Leo Castañeda’nın GTA VI oynarken çekilmiş fotoğrafı; oyunda yer alan Ahol Sniffs Glue’nun duvar resmi de görünüyor. Sağda: misael soto’nun Assisi’deki saat kulesinin önünde çekilmiş selfie’si (fotoğraflar sanatçıların izniyle)
Hyperallergic: GTA’ya geçmeden önce, her birinizin Miami ile olan ilişkisi hakkında biraz bilgi vermesini istiyorum. Ne kadar süredir oradasınız? Şu an orada yaşamak hakkında ne düşünüyorsunuz?
Leo Castañeda: 11 yaşımda Miami’ye taşındım. Ailem önce New York’a [Kolombiya’dan] gelmiş, sonra oranın çok soğuk olduğunu düşünüp Miami’ye yerleşmişlerdi. Ortaokul ve liseyi burada okudum, ardından üniversite için New York’a gittim ve 2015’te geri döndüm. Üniversiteden sonra ilk dönüşüm, esasen New York’taki yaşam maliyeti yüzündendi. Ancak buraya geldiğim on yıl içinde, Florida maaşlarıyla New York ile aynı yaşam maliyetine ulaştı.
Yine de Bakehouse Art Complex’in bir parçası olduğum için minnettarım; orada uygun fiyatlı bir stüdyom var. North Beach bölgesinde yaşıyorum ve sürdürülebilir bir kira bulabildim. Zamanla Miami’deki birçok sanatçı odaklı kâr amacı gütmeyen kuruluş yardımcı oldu. Sanat ekosisteminin karmaşık olmasına rağmen oldukça destekleyici olduğunu düşünüyorum. Ama aynı zamanda, buraya gelen ve sanatı domine eden çeşitli para katmanlarıyla da bağlantılı.
misael soto: Üniversiteyi bitirir bitirmez buraya geldim. Güney Florida’da büyüdüm, aslen Porto Rikoluyum ve Miami her zaman la locura, yani çılgınlık merkeziydi. Zaman zaman kuzenlerimizi ziyaret ederdik. Kendi sanat pratiğimi başlatmaya daha çok ilgi duymaya başladığımda buraya taşındım ve sürekli olarak geri çekildim. Ayrılmaya çalışıyorum ama bir şekilde buraya geri dönüyorum. COVID’den beri denemedim; her şey değişti, Miami birçok yönden dönüştü. Ülkenin en pahalı ikinci şehri haline geldi. Bu akın çok belirgindi: Birdenbire Teksas, Kaliforniya ve New York plakalı arabalar, şehirde hızla dolaşan Tesla’lar belirdi ve kiralar fırlamaya başladı. Daha fazla sel oluyor. Ama aynı zamanda burası harika ve özel. Mid-Beach’te yaşıyorum. Denize gidebiliyorum, biraz deniz havası alabiliyorum ve aynı anda on farklı dil duyabiliyorum.

Miami ile ilişkim gerçekten karmaşık. Özellikle ikimizin de karmaşık sanatlar yaptığını düşünüyorum — geleneksel olmayan ve belki de koleksiyon yapılması zor olan eserler.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔



Yanıt yok