Halloween’in Tatlı Hikayesi: Kelt Şölenlerinden Modern ‘Şeker ya da Sapan’a

Halloween, aydınlatan kabakları ve kostümlere doyan sokaklarıyla bugün neredeyse yalnızca şeker bulmak için kapıdan kapıya koşan çocuklarla özdeşleştiriliyor. Ancak bu şekerli kutlamanın ardında, toplumların ölümü, bolluğu ve misafirperverliği nasıl anladığını yansıtan uzun bir tarımsal ritüel, dini dönüşüm ve gastronomik alışkanlık tarihi yatar.

Çünkü Halloween gastronomisi XX. yüzyılın şeker fabrikalarında değil, İrlanda ve İskoçya’nın Celtic ateşlerinde ve köy mutfaklarında doğdu.

Ölülere saygı için yemek

Halloween’den önce, 31 Ekim gecesi Samhain’di; Celtik bu kutlama hasatın sonunu ve kışın başlangıcını işaretliyordu. Bu zaman eşiğinde, atalar canlılar dünyasıyla ölüler dünyasının birbirine dokunduğuna inanırdı. Yemeğin sembolik ve temel bir işlevi vardı: yalnızca ruhları yatıştırmak için sunulmakla kalmaz, aynı zamanda canlılar arasında bir topluluk işareti olarak paylaşılırdı.

Samhain sırasında, taze hasat edilen bolluğu kutlayan yiyecekler hazırlanırdı: yulaf ekmekleri, karnabahar, turp, fırında elmalar ve şarap. Mevsimselliğe ve muhafazaya dayalı bir mutfaktı. Örnekle elmalar ölümszlüğün sembolüydü ve en azından XVIII. yüzyıldan beri günümüze ulaşan bobbing for apples oyunlarında kullanılırdı.

Takvimin Hristiyanlaştırılmasıyla Samhain, Her Şeyin Günü (1 Kasım) ve Ölüler Günü (2 Kasım) tarafından içine çekildi. Bu birleşmeden, arınma için ölülerin ruhları için dua isteyen evden eve dolaşan yoksullara ve çocuklara soul cakes (küçük tereyağı ve baharatlı pastalar) verme ortalaması doğdu. Alınan her pasta bir dua karşılığıydı. souling olarak adlandırılan bu uygulama, günümüzün trick or treat (“truco o trato”) uygulamasının doğrudan öncüsü sayılır.

Şekirin ruhu: souling‘den trick or treat‘e

Paso del souling religioso al trick or treat laico no fue inmediato. Durante siglos, la víspera de Todos los Santos siguió siendo una fecha para compartir alimentos y recordar a los muertos, pero la función de los visitantes se transformó. En Escocia y el norte de Inglaterra surgió el guising: niños y jóvenes disfrazados que recorrían las casas recitando canciones o poemas a cambio de frutas, pasteles o monedas.

A weekly email for Europeans by European scholars

Cuando los inmigrantes irlandeses y escoceses llevaron estas costumbres a América del Norte en el siglo XIX, el contexto cambió. Las ciudades industriales crecían y con ellas la necesidad de domesticar las celebraciones populares, que a menudo degeneraban en travesuras y vandalismo. En ese proceso de “civilización de Halloween”, los adultos y las escuelas empezaron a promover actividades seguras: fiestas en casa, desfiles y, sobre todo, la costumbre de dar dulces a los niños para evitar gamberradas. La idea era simple: si das algo dulce, evitas el “truco”.

Al fin y al cabo, Halloween no siempre fue una fiesta de dulces: fue, y puede seguir siendo, una celebración del vínculo que une a los vivos con su memoria, servida en la mesa entre sombras, risas y manzanas caramelizadas. Un banquete entre dos mundos.

• gastronomía

Author

1. Catedrático de Nutrición y Bromatología del Departamento de Medicina Preventiva y Salud Pública, Universitat de València

Catedrático de Nutrición y Bromatología del Departamento de Medicina Preventiva y Salud Pública, Universitat de València

Disclosure statement

José Miguel Soriano del Castillo hiçbir şirket veya kuruluş için çalışmamaktadır, danışmanlık yapmamaktadır, hissesi bulunmamaktadır ve bu makaleden yararlanacak herhangi bir kuruluşdan fon almamaktadır; akademik görevi dışında herhangi bir ilgili bağlantı açıklamamıştır.

Ortaklar

Universitat de València, The Conversation ES’in kurucu ortağı olarak finansman sağlamaktadır.

Universitat de València, The Conversation CATALAN üyesi olarak finansman sağlamaktadır.

Universitat de València, The Conversation EUROPE üyesi olarak finansman sağlamaktadır.