İçeriğe geç
KÜLTÜRÜN, SANATIN VE İNSANIN HAFIZASI
RSS
İNSANATLASIKÜLTÜR · SANAT · İNSAN
Forum
Sanat & Mimari / 17.11.2026

Marlot Meyer’in Dev Şişirilebilir Yaratıkları Wadden Denizi’nin Gelgitleriyle Birlikte Nefes Alıyor

Yayın:

Mikroskobik alglerden esinlenen bu nefes alan heykeller, gelgit hareketlerini etkileşimli bir deneyime dönüştürüyor. Amsterdam 'daki bir galeride…

· 5 dk okuma
Marlot Meyer’in Dev Şişirilebilir Yaratıkları Wadden Denizi’nin Gelgitleriyle Birlikte Nefes Alıyor

Mikroskobik alglerden esinlenen bu nefes alan heykeller, gelgit hareketlerini etkileşimli bir deneyime dönüştürüyor.

Amsterdam‘daki bir galeride, Hollandalı sanatçı Marlot Meyer’in Pneuma (2025) adlı eseri, devasa şişirilebilir yaratıklardan oluşan ilginç bir topluluğu bir araya getiriyor. Bazıları ziyaretçilerin üzerinde yükselirken, parlak renkli gövdeleri sanki nefes alıyorlarmış gibi şişip iniyor. Hareketleri, Hollanda kıyısındaki Wadden Denizi’nin gelgitlerini takip ederken, ziyaretçiler de kendi nefesleriyle bu heykelleri etkileyebiliyor.

Bu etkileşimli enstalasyon, çok farklı ölçeklerde işleyen iki ritmi birbirine bağlıyor. Böylece, bütün bir kıyı ekosisteminin hareketi, insanların kendi bedenleri aracılığıyla deneyimleyebileceği bir şeye dönüşüyor.

İnsan Atlası sitesini Google’da tercih edilen kaynak olarak seç

Ziyaretçiler, kendi nefeslerini kaydeden sensörlerle donatılmış daha küçük şişirilebilir varlıkları kucaklamaya davet ediliyor. Bu sinyaller, daha büyük heykellerin içindeki hareketlere dönüştürülerek insan nefesi ile denizin hareketleri arasında tuhaf bir alışveriş yaratılıyor. Yaratıklar sanki kendi yaşamlarına sahipmiş gibi görünüyor: Uzak bir çevreye tepki verirken aynı zamanda etraflarındaki insanlara da duyarlı kalıyorlar.

a gallery view of marlot meyer's pneuma installation, with multiple large, colorful inflatable sculptures on an orange and gray floor

Marlot Meyer, Amsterdam’daki bir galeriyi ‘nefes alan’ şişirilebilir eserlerle doldurdu | görseller © Sophie van Veen, Loods6

Bedene denizi hissetmeyi öğretmek

Pneuma’yı geliştirmeden önce sanatçı Marlot Meyer, Hollanda’nın kuzeyindeki Frizland’da üç ay geçirdi ve insanların değişen gelgitleri fiziksel olarak algılamayı öğrenip öğrenemeyeceğini araştırdı. Het Lage Noorden’deki sanat ikametliği sırasında Wadden Denizi yakınlarındaki çamur düzlüklerine nem sensörleri yerleştirdi. Bu sensörler, çevresel verileri radyo sinyalleri aracılığıyla giyilebilir cihazlara aktarıyordu. Bu çalışmayı Proje Gelgit olarak adlandırdı. Amacı, bedenin suyun hareketini görmeye gerek kalmadan tanıyabilmesini sağlayacak yeni bir duyusal farkındalık yaratmaktı.

İlk deneylerde cilde takılan küçük titreşimli motorlar kullanıldı ve sudaki değişiklikler farklı titreşimlere dönüştürüldü. Meyer sonunda, denizin yavaş hareketlerini daha doğal bir şekilde yansıttığını düşündüğü şişirilebilir giyilebilir cihazlarla çalışmaya başladı. Su seviyesi yükseldikçe hava dolu bir cihaz karnına doğru genişliyor, gelgit çekildiğinde ise bu basınç azalıyordu.

a woman in a green shirt wears a small, beige, inflatable device strapped to her torso with tubes and wires visible

Bu hissin zamanla tanıdık hale gelmesi ve belki de bedenin kendi farkındalığının çevresindeki manzaraya kadar uzanmasını sağlaması hedefleniyordu.

Şişirilebilir giyilebilir cihazlar, çamurun ‘nemliliğine’ bağlı olarak şişip iniyordu

Araştırma öngörülemeyen sonuçlar doğurdu. Sensörler bağlantısını kaybetti, piller bitti ve değişen koşullar tutarlı veri toplamayı zorlaştırdı. Bir noktada, özellikle güçlü bir ilkbahar gelgiti Meyer’in ekipmanını su altında bıraktı; elektronik parçalar suyla doldu ve haftalarca süren kayıtlar kesildi. Bu deneyim onu, yakalamaya çalıştığı denizin en temel özelliğine geri döndürdü: sürekli hareketi ve kontrol edilemezliği.

Sanatçı, araştırma günlüğünde teknolojik kesinlik ile sürekli değişen bir çevrede bulunmanın deneyimi arasındaki gerilim üzerine düşünüyor. ‘Bilgi ile anlam arasında denge nasıl bulunur?’ diye soruyor. Bu soru, projenin gelgit verilerini toplamaktan öteye geçip bunları deneyimlemenin yollarını aramaya başlamasıyla Pneuma’nın gelişiminde merkezi bir rol oynadı.

Gelgit ne kadar yüksekse, kara o kadar ıslanır ve şişirilebilir cihaza o kadar fazla basınç uygulanır

Mikroskobik organizmalar dev şişirilebilir yaratıklara dönüşüyor

Pneuma’nın alışılmadık formları, Meyer’in Wadden Denizi’nin çamurlu tortularında karşılaştığı diatomlar adlı mikroskobik alglerden ilham alıyor. Bu küçücük organizmalar gelgit döngülerine tepki vererek su yükseldikçe çamurun daha derinlerine çekiliyor ve koşullar izin verdiğinde yüzeye geri dönüyor. Bazı türler, doğal ortamlarından uzaklaştırıldıklarında bile içsel gelgit ritimlerini koruyabiliyor.

Diatomlar, fotosentez yoluyla besin ağlarını destekleyerek deniz ekosistemlerinde önemli bir rol oynuyor. Silikadan oluşan karmaşık hücre duvarları, mikroskop altında şaşırtıcı derecede ayrıntılı şekiller sergiliyor. Meyer bu küçücük organizmaları, yuvarlak çıkıntılar ve parlak renkli yüzeylere sahip devasa, şişkin heykellere dönüştürüyor. İnsan bedeninin ölçeğine büyütülmüş bu yaratıklar, normalde gözden kaçan varlıklardan odanın baskın sakinlerine dönüşüyor.

Heykeller, Wadden Denizi’nin gelgit ritimlerine tepki olarak genişleyip daralıyor

Teknoloji yeni bir duyu geliştirmemize yardımcı olabilir mi?

Pneuma adı, antik Yunanca’da hem nefesi hem de ruhu ifade eden kelimeden geliyor. Enstalasyonda nefes almak, galerinin çok ötesinde devam eden bir çevresel ritme katılmanın bir yolu haline geliyor. Bir ziyaretçinin nefesi şişirilebilir bir yaratığın şeklini değiştirebilirken, gelgitler aynı heykel ortamını kendi temposunda etkiliyor.

Meyer’in çalışması, doğal dünyayla nasıl bir ilişki kurabileceğimize dair ilginç bir olasılık sunuyor. Çevresel değişiklikleri izlemek için zaten teknoloji kullanıyoruz ve bunları genellikle sayılara ve grafiklere dönüştürüyoruz. Pneuma ise fiziksel algının, normalde algılamadığımız güçlerle daha doğrudan bir ilişki kurup kuramayacağını araştırarak bu bilgiyi bedene taşıyor.

Enstalasyon, izleyicileri merak uyandıran bir soruyla baş başa bırakıyor: Eğer denizin hareketini hissetmeyi öğrenebilseydik, çevremizdeki yerimizi farklı bir şekilde deneyimlemeye başlar mıydık?

Şişkin heykeller, diatomlar olarak bilinen mikroskobik alglerden ilham alıyor

Sensörler, insan nefesini daha büyük şişirilebilir formların içindeki hareketlere dönüştürüyor

Enstalasyon, insan nefesinin ritimlerini kıyı gelgitleriyle birleştiriyor

Sanatçı: Marlot Meyer | @marlotmeyer

Her Designboom editoryal serisi, mimari, tasarım, sanat ve teknoloji alanlarından projeler, röportajlar, makaleler ve haberler aracılığıyla tek bir temayı derinlemesine inceler. Daha fazla bölümü burada keşfedebilir ve gönderim portalımız veya iletişim formumuz aracılığıyla bir hikâye sunmak isterseniz bizimle iletişime geçebilirsiniz.

İlginizi Çekebilir: Aiza Ahmed, Brooklyn Müzesi ile birlikte düzenlenen ilk Artsy Vanguard Edinme Ödülü’nü kazandı →
Kaynak: DesignboomKaynak yazarı: kat barandy I designboom
💬 Topluluk Masası & Tartışma

Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.

Foruma Katıl & Yanıtla ➔
Forumda sor / tartış
EDİTORYAL NOT

İnsan Atlası içerikleri kültürel bağlam, erişilebilir anlatım ve kaynak şeffaflığı gözetilerek yayımlanır.

1 yanıt

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

HIZLI KEŞİF

Atlas içinde ara

ESC
HIZLI ROTALAR

Aramak için en az 3 karakter yazın.

İNSANATLASI KEŞİF MENÜSÜ
GÖRÜNÜM

Atlas rengini seçin

Seçiminiz bu cihazda korunur ve bütün sayfalara uygulanır.

Ağ Bağlantıları:E-Kitap Okuyucu • Tarih • Doğa & Gezi • Uzay & Astronomi • Soru Cevap
\n\n