Matt Barats’ın yazıp yönettiği “Anchors Aweigh”, 2026 Toronto Uluslararası Film Festivali‘nin Midnight Madness bölümünde ve aynı yıl düzenlenen Oak Cliff Uluslararası Film Festivali’nde izleyiciyle buluştu. Filmin başrolünü, New York’ta geçimini zorlayan, daha zengin bir sevgilisiyle ayrılıktan sonra en ucuz konutlara sığınan bir yaratıcı yazar olarak canlandıran Barats, kendi hayatından esinlenen belgesel-izlek (hybrid documentary) yapısını izleyiciye sunuyor. 71 dakikalık film, yönetmenin 2023’te vizyona giren “Cash Cow” adlı ilk uzun metrajı ardından gelen ikinci yapıtı.
Ross McElwee’den Matt Barats’a Bir Yönetmen Persona Mirası
Filmin arka planını anlamak için 1986’da sinemaya adım atan Ross McElwee’nin izine bakmak gerekir. O dönemde yalnız olan yönetmen, Güney Amerika’ya serilen bir dizi buluşmaya katılırken ailevi ve ulusal tarihler üzerine düşünüyordu. “Sherman’s March” adlı bu filmin özenle kurgulanan, hafif bir uyanışa meyilli seslendirme anlatısı ile kameraya dönük monolojeleri izleyicinin beğenisini kazandı. Bu anlatım biçimi Michael Moore gibi belgeselcilerde ve daha son yıllarda John Wilson’un duraksayan anlatımıyla yeniden hayat buldu.
McElwee’nin bu kişisel anlatı geleneği, David Foster Wallace’ın komik non-fiksyon denemelerinde kurguladığı persona anlayışıyla da örtüşüyor. Yazar, yazdıkları metinlerden “biraz daha aptal ve cahil” gibi görünen bir kimlik perdesi kuruyordu. Barats’ın bu yönetmen-personası yaklaşımı ise baştan itibaren açıkça daha da aptal ve cahil bir tavrı benimsiyor.
“Vah, o kadar uzun süredir bir aptaldım!”
Matt Barats (filmdeki seslendirme)
Karakterin eski dijital video kayıtlarını izlemeye başlamasıyla birlikte daha da mutsuz hale geliyor. Eski kayıtları izledikçe kendisini uzun süredir bir aptal olarak tanımlıyor ve bu, filmin en keskin gözlemlerinden biri oluyor.
Toronto’dan ABD Dağıtımına Yolculuk
Abso Lutely Productions’un Tim Heidecker ve Eric Wareheim’in kurduğu yapımı, “Nathan For You” ve “Tim and Eric Awesome Show, Great Job!” gibi imza çalışmalarının yanı sıra bu alt-komedi geleneğine uygun bir ikinci uzun metraj olarak konumlandırılıyor. Filmin kurgusu, karakterin zamanla sıkışıp kaldığını hissetmesiyle paralel ilerliyor; günümüzde çekilen sahnelerin çoğu lo-fi dijital kameralarla, yalnızca bir tanesi yüksek çözünürlüklü kamerayla çekilmiş.
Kameraya dönük bölümler genellikle McElwee’nin filmindeki gibi büyük bir shotgun mikrofonu tutarak başlıyor. Barats, mikrofonu elinde sıkıp ses çıkararak konuşmaya geçiyor ve akıcı gözlemler paylaşıyor. Bu anlarda karakterin maaş düzeyinin çok üstünde duran bir film geleneğine yapılan çağrışıma olan taklidi bir kenara bırakılıyor.
Film, Toronto’da izleyiciyle buluşmasının ardından ABD dağıtımına açılmaya hazırlanıyor. Yönetmen, filmin 71 dakikada tam bir uzun metraj niteliği taşıyıp taşımayacağı konusunda endişelerini de dile getiriyor; ancak tekrarlanan şakalarla dolan bu kendini cezalandırma biçiminin komedilerin dokusuna da girdiğini savunuyor.
[name]
OKUR YORUMLARI (1)