NYC’deki 303 Gallery’de sergilenen HOWL, endüstriyel atıklardan yapılmış sanat eserleri aracılığıyla petrol bağımlı bir çöl kasabasının geleceğini sorguluyor.
Zamanda Asılı Kalmış Bir Petrol Kasabası
Doug Aitken’in şu anda New York’taki 303 Gallery’de görülebilen HOWL eseri, bizi petrol çıkarımı etrafında kurulmuş ücra bir çöl kasabasına götürüyor. Bu topluluk nesillerdir endüstriye bağımlı olsa da geleceği giderek daha belirsiz bir hal alıyor. Ana caddede kapıları kapatılmış dükkanlar sıralanırken, etraftaki arazide sondaj makineleri tekrarlayan işlerine devam ediyor.
Bir film enstalasyonu ve atık malzemelerden yapılmış heykeller aracılığıyla Aitken, burada yaşayan insanlar ile ayaklarının altındaki toprak arasındaki ilişkiyi inceliyor. Sergiyi gezerken sanatçı, designboom’a eserini şekillendiren sohbetlerden ve bu süreçte keşfettiği beklenmedik utopya fikirlerinden bahsediyor.

“Benim için HOWL bir nevi peyzajdır. Bir tür sınır peyzajı,” diyor Aitken. Kasabayla ilk kez pandemi sırasında karşılaşmış ve zaman içinde kaybolmuş gibi görünen bu yere tekrar tekrar dönmüş. “Mimarisi sanki The Last Picture Show filmindeki gibiydi. 1920’lerin Toz Kasırgası dönemindeki bir ana cadde gibi; sokakta yuvarlanan bir çöl otu, kapıları kapatılmış dükkanlar.” Bu görünüşte terk edilmiş sokakların ötesinde, hayatlarını petrol alanlarında çalışarak geçirmiş ve gelecekte ne olacağını hayal etmekte zorlanan bir toplulukla tanışmış.

Doug Aitken, HOWL, 303 Gallery, New York | görsel © designboom
Hayatta Kalma Üzerine Sohbetler
Doug Aitken kasabada daha fazla zaman geçirdikçe, sakinlerle yaptığı sıradan sohbetler projenin temelini oluşturdu. İnsanlara hayatları ve gelecek için hayalleri hakkında sorular sormaya başladı. Cevapları onda derin bir iz bıraktı. “Bu sohbetlerde tekrar tekrar ortaya çıkan şeylerden biri şuydu: Onlara bazı sorular sorduğumda bana şöyle diyorlardı: ‘Daha önce kimse benim görüşümü sormamıştı.’”
Karşılaştığı insanların daha iyi bir geleceğin nasıl olacağını düşündüklerini sorduğumuzda, Aitken onların endişelerinin derhal hayatta kalma ile ilgili olduğunu açıklıyor. “Hayatta kalma ile ilgiliydi ve bu konu siyasi görüşlerden, yani ‘kırmızı’ veya ‘mavi’ ayrımından tamamen öteydi.”

Aitken başlangıçta HOWL’u bir belgesel olarak ele almış, birkaç ziyaret sırasında sakinleri ve çevrelerini filme çekmişti. Ancak geleneksel formatı çok katı buldu ve başka bir fikirle geri dönmeden önce projeyi bir kenara bıraktı. “Belki de buna bir müzik kompozisyonu gibi yaklaşmalıyım,” diyor sanatçı. Kısa süre sonra, kısa sohbet parçaları değişen sesler ve peyzajlardan oluşan bir diziye dönüştü.
Doug Aitken, HOWL (film kareleri), 303 Gallery, New York | görsel sanatçının izniyle
303 Gallery’de ziyaretçiler karanlık bir odaya giriyor; burada iskelet ahşap yapılar üzerine monte edilmiş ekranlarda yansıyan görüntüler hareket ediyor. İnsan sesleri sondaj makinelerinin ritimleriyle iç içe geçerken, enstalasyonun içinde oturmak için yerleştirilmiş yersiz bir otobüs durağı da bulunuyor.
Film, kasabada yaşayan insanlar ile etraflarındaki jeolojik peyzaj arasında gidip geliyor. Aitken ortaya çıkan kompozisyonu şöyle tanımlıyor: “Bu, bir tür bilinç akışı gibi; farklı bakış açıları ve seslerin sürekli değişip dönüştüğü bir nehir.”
Doug Aitken, Microcosmos (Buz Makinesi), 2026 | görsel sanatçının izniyle
Malzemelerin Kendi Hikayeleri Var
Peyzaj ile sakinleri arasındaki bağ, filmin etrafındaki heykellere de uzanıyor. Aitken, şehir ortamlarından topladığı malzemeleri kullanıyor; bunlar arasında kıyılarına yıkanan mikroplastikler ve otoyollar boyunca atılmış kauçuklar da var.
Dairesel duvar eserleri hedefleri andırıyor; koyu, granüler malzemelerden oluşan konsantrik halkalar yansıtıcı merkezleri çevreliyor. Başka bir yerde ise parlak metal harfler WILD LIFE yazısını oluşturuyor, ancak parlak yüzeyleri düzensiz parçalarla kesintiye uğruyor. Bu eserler, endüstriyel faaliyetlerin fiziksel kalıntılarını galeriye taşıyor; dokuları ve kökenleri de deneyimin bir parçası haline geliyor.
“Bu proje üzerinde çalışırken, malzeme tarihiyle, peyzajla ve buradan çıkan hikayelerle çok derin bir bağ kurduğumu fark ettim,” diyor Aitken.
Doug Aitken, HOWL, 303 Gallery, New York | görsel © designboom
Kauçuğun, parçalanmış araba lastiklerinden geldiğini ve hedef heykellerinin bir parçası haline geldiğini anlatıyor. Bu süreçte, daha önce hapiste kalmış insanları istihdam eden bir kuruluşla işbirliği yaparak malzemeyi otoyol kullanımı için işledi.
Bu işbirliği, eserin fiziksel şekli oluşmadan önce ona yeni bir insan hikayesi ekledi. Şöyle diyor: “Esere daha şekil verilmemiş, hikayesi oluşmadan önce bile neredeyse DNA seviyesinde gerçekten ilginç işbirlikleri veya kesişimler oluyor.”
Doug Aitken, HOWL, 303 Gallery, New York | görsel © designboom
Çürüme ve Değişim İçin Tasarım
Aitken’in malzemelerin tarihiyle ilgisi, gelecekteki projeleri için hayallerini de etkilemeye başladı. Stüdyosunda şu anda geliştirilmekte olan heykel eserlerinden bahsediyor; bu eserlerde zamanın geçişi yapının aktif bir parçası olacak. “Zaman döngüsüne sahip heykel eserleri yapıyoruz,” diyor Aitken. ‘Yani, belirli bir süre içinde aşınarak başka bir şeye dönüşmeleri veya büyümeleri amaçlanıyor.’
Sohbetimiz entropiye ve aşınmanın sadece yıkıcı değil, aynı zamanda üretken de olabileceği olasılığına dönüyor. Mimarlık ve tasarımın geleneksel olarak direnmeye çalıştığı bu güçler karşısında Aitken, bir eserin onlarla birlikte değişmesine izin verilirse ne olabileceğiyle ilgileniyor gibi görünüyor.
“Bu fikirlerden bazılarını nasıl daha ileriye taşıyabiliriz,” diyor merakla, ‘ve belki de entropiyi, değişimi, çürümeyi veya zaman içinde büyümeyi kucaklayan, statik olmayan eserler veya projeler yaratabiliriz?’ Sergideki Microcosmos (Buz Makinesi) eseri bu ilişkinin alışılmadık bir görüntüsünü sunuyor: Ticari bir buz makinesi, canlı kaktüslerden oluşan parlak bir ekosisteme açılıyor.
Petrol kasabasının sakinlerine geri döndüğümüzde, Aitken’e gelecek hakkındaki sohbetlerinde herhangi bir iyimserlikle karşılaşıp karşılaşmadığını soruyoruz. Yirmili yaşlarında, bir otoparkta arabasında oturan ve utopya hakkında konuşmaya başlayan genç bir kadını hatırlıyor. “Şöyle dedi: ‘Utopya diye bir şey olduğunu düşünmüyorum. Alabileceğimiz en iyi şey kontrollü kaos olacaktır.’”
Bu söz onda derin bir iz bırakarak HOWL’u anlamak için aydınlatıcı bir yol sundu. Filmdeki insanlar belirsiz bir gelecekle yaşıyor ve kendi ömürleri öngörülemeyen bir endüstriyel peyzajla çevrili. Aitken’in gözlemlediği gibi, kasaba yirmi yıl daha devam edebilir ya da belki de yüz yıl. “Genel resme bakıldığında, bu da geçici bir durum.”
Soruyu Aitken’e geri döndürüp ona utopyanın ne anlama geldiğini sorduğumuzda, bir an duraksıyor. “Utopya’nın bir tür kurgu olduğunu düşünüyorum. Her birimizin hayal gücünde sahip olduğu çok kişisel bir alan olduğunu düşünüyorum.”
Doug Aitken, HOWL, 303 Gallery, New York | görsel © designboom
Parçalar İçinde Keşfedilen Bir Gelecek
Utopya’yı müzik notalarıyla karşılaştırıyor: Bazılarını hayatımızın farklı anlarında duyuyoruz, ancak nadiren hepsini aynı anda. Bu düşünce bizi HOWL’un değişen seslerine ve içinde yaşayan insanlar tarafından sürekli dönüşen bir peyzaja geri getiriyor.
“Arzularımız ve vizyonlarımız var ve her zaman bir şeye doğru ilerlediğimizi hissetmek istiyoruz,” diyor. ‘Aslında sahip olduğumuz şey, ekmek kırıntılarından oluşan bir hayat; ve biz bu kırıntıları takip ediyoruz.’
Aitken’e göre utopya bu yolculuk boyunca var oluyor ve etrafımızdaki dünya değişirken parçalar halinde keşfedilebiliyor.
Doug Aitken, HOWL, 303 Gallery, New York | görsel © designboom Doug Aitken, HOWL, 303 Gallery, New York | görsel © designboom Doug Aitken, HOWL, 303 Gallery, New York | görsel © designboom Doug Aitken, New York, Kasım 2026 | görsel © designboom
sanatçı: Doug Aitken | @dougaitkenworkshop
sergi: HOWL
galeri: 303 Gallery
konum: 555 West 21st Street, New York, NY, ABD
tarihler: 13 Kasım — 19 Aralık 2026
fotografi: Doug Aitken ve 303 Gallery’nin izniyle, © designboom
Her designboom editoryal serisi, mimari, tasarım, sanat ve teknoloji alanlarında projeler, röportajlar, makaleler ve haberler aracılığıyla tek bir temayı derinlemesine inceler. Daha fazla bölümü burada keşfedin ve bir hikaye göndermek veya iletişim formumuz aracılığıyla ulaşmak isterseniz bizimle iletişime geçin.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔



1 yanıt
[…] Çekebilir: Petrol Alanları, Endüstriyel Atıklar ve Çürüme Arasında Doug Aitken’in Utopya Söylemi → Kaynak: DezeenKaynak yazarı: Christina Yao 💬 Topluluk Masası & […]