Robert Pattinson Avlanıyor: Yeni Gerilimde Yırtıcıları Takip Ediyor

• ABC Arts

• Konu:Sinema

Gönderildi

“[Hansen] neredeyse bir mimarmış, bir baş mimarmış; sanat ve gerçeğin sahiciliğinin büyük ustasıymış,” diyor Oppenheim, To Catch A Predator programının sunucusu hakkında.(Kaynak: A24)

Pop-kültür medyasını güvenilir bir çılgınlığa sevk eden bir şey varsa, bu da pedofili korkusudur; bu olgu çok sık gerçek bir adalet arzusuyla değil, tefeciliğe indirgenebilecek bir duyarsızlıkla beslenir — tıklanma ve reyting takibinin tükenmeyen peşinde koşmasıyla.

Bu tartışma, televizyonun 2000’lerin ortasındaki büyük başarısı To Catch a Predator için kesinlikle geçerlidir; gerçeklik dizisi ile polis tuzaklarının gerilimli ama çarpıcı bir sentezini sunan bu program, çevrimiçi suçluları gerçek dünyadaki tuzaklara çekmiş, alt yaşındaki kurbanlarını canlandırmak için genç yetişkin oyuncular kullanmıştır.

2004’ten 2007’ye kadar yayımlanan NBC dizisi büyük bir başarı yakaladı. İzleyiciler, Jimmy Kimmel’in “Pedofil’ler için Punk’d oldu” diye espri yaptığı şeye alaycı gülmeler ve bağırmalar eşlik ederken, sunucu Chris Hansen ulusal bir üste dönüştü: toplumun çöpünü temizleyen, dik çeneli Amerikan süper kahraman babası.

A24’ün yeni parlayan ismi Lance Oppenheim’in (yeni yapımı Elizabeth Holmes belgeselinin, Nathan Fielder ile ortak yönetmeni) elektrikli yeni gerilim filmi Primetime, bu kültürel anı ön plana çıkararak, başarılı dizinin perde arkası dramasına ve sunucusunun reyting hırsını besleyen lanetli güçlere bizi daldırıyor.

Hansen’i — Robert Pattinson tarafından pürüzsüz, acımasız bir keyifle canlandırılan — programdan önce sahne sözlerini tekrar ederken görüyoruz. “Nasıl göründüğünü düşünebiliyor musun, değil mi?” diyor, bir mantra gibi tekrarlayarak; ünlü “yakala” deyişinin etrafında sürüngen dudaklarını büzen. Birkaç saniye sonra, sonradan oldukça yansıtıcı çıkacak bir yakın plana hazır, kiralık bir evin merdivenlerinden aşağı iniyor, tıpkı Norma Desmond gibi.

Primetime, 2000’lerin başındaki kutu şeklinde televizyon ekranlarını taklit eden 4:3 en-boy oranında sunuluyor.(Kaynak: A24)

Primetime’in ter içindeki, aşırı doygunluğa ulaşmış görüntülerinde gözenekler sarımtırak ciltte dev gibi belirir, kılcal damarlar patlamaya hazır olur ve renkler soyut bir aşırıma doğru akar. Aslında Tony Scott’ın o gösterişli, sürrealist gerilim filmlerinden birinde olabiliriz — Man On Fire veya Domino gibi.

Bu, 2006’nın bir humma rüyasından çok, Fergie’nin müziğiyle seslendirilmiş, görüntü yönetmeni David Bolen tarafından eski dijital video ve bir noktada bir tıbbi endoskop dahil, çeşitli kameralarla çekilmiş bir cehennem haberciliğidir. Etki, yarı unutulmuş bir fantazi olarak dönem esinti verir; çocukluklarının CRT televizyonlarına özlem duyan bir nesil için yeniden kurgulanmış medya.

Bu patlamış üslup, o anın çılgın enerjisini yakalar.

To Catch a Predator’ın hızla yükselen popülaritesiyle güçlenen ağ, programı Çarşamba akşamı prime time slotuna taşır. Hansen, hızla puan savaşında Lost programına karşı zafer kazanacak olan nihai pedofili avına takılmaya takıntı eder.

“Muhteşem olandan lazım,” diye söyler silah üreticisi Andy’ye (her zaman harika olan Merritt Wever), tıpkı NBA taslağında pedofiller için seçim yapıyormuş gibi. “En iyilerin en iyisi.”

Hansen’in kanıtlayacak çok şeyi var. NBC’deki hiçbir meslektaşı onu gerçek bir gazeteci olarak görmez ve ağ, programını ancak o gürültücü popülaritesi sayesinde tolere eder gibi görünür. Daha da kötüsü, Ulusal Enquirer tarafından karalanıyor; ona eş dışı bir buluşmanın fotoğraflarını çekmişler.

Bu arada, programın yeni işe alımı Dan (Skyler Gisondo), yükselen bir SoCal aktörü, bir ‘yem’ rolünü oynama zorluğuyla uğraşır — programın jailbait olarak cast ettiği yetişkinler. “Kendini korumanın yollarını bulmalısın,” diye nasihat eder aynı yem Del (Phoebe Bridgers), kargo şortlarıyla bazen bir tür Orlando gibi ergen kız ile skater oğlan arasında şekil değiştirebilen.

Her şey, programın potansiyel nihai puan bileti olan Texas yardımcı savcısı Bill Conradt (Bill ve Ted’in Alex Winter’i) ortaya çıktığında doruğa ulaşır; intiharı — ve ardından gelen yıkım — dolaylı olarak programın 2008’deki iptaline yol açar.

Ne kadar gerilimli ve kasıtlı biçimde stilize edilmiş olsa da, Primetime’in biraz yüzeysel, hatta kabaca bir yapım olduğu; ahlaki bir zorunluluk gibi maskelenmiş, derinden rahatsız edici ve karmaşık bir kitle iletişim medyası olayının A24 estetiği süzgecinden geçirildiği kolayca söylenebilir. Pattinson aynada Taxi Driver tarzı Travis Bickle kıyafetleri giyerken ya da 2001’in yıldız kapısına yapılan süslenmiş bir ödemeye gömülürken, filmin kendi aşırılığına teslim olmuş gibi hissettirmesi olağan dışı değildir.

Robert Pattinson, To Catch A Predator sunucusu Chris Hansen rolünde başrolü paylaşmanın yanı sıra Primetime’in yapımcılarından biriydi. (Sağlanan: ABC News)

Yapımla hiçbir ilgisi olmayan gerçek hayat Hansen’i, filmin kendisini delüzyonel bir narsist olarak betimleyen ve mağdurları kurtarma çabasına odaklanamayan bir saldırı yazısı olduğu gerekçesiyle reddetti.

Haksız değil, ancak Primetime konusunun doğru bir betimlemesi olmayı göze almıyor.

Filmin anlatısında Hansen ve bir Dallas haber muhabirinin onlara göre “seyir treni” dediği yolcu ekibi; bir kültürün kolektif ve potansiyel olarak tehlikeli takıntısının simgeleri olarak karşımıza çıkıyor — ahlaki bir zorunluluk gibi maskelenmiş sansasyonelilik ve daha da fazlası, adalete yönelik aktif bir engel.

Bu, provokasyon yaratmak için tasarlanmış, gerçek ile kurgu arasında gezinen ve izleyicisini medya ile çılgınlığa daldırarak sarsmak isteyen bir yapım.

“Dünyayı kadim bir kötülükten arındırıyoruz,” diyor Hansen bir noktada; Pattinson bu sözü neredeyse dişlerinin arasından sıkıştırarak, öfkeyle ve bu mitik abartının tadını çıkararak söylüyor. (Bu ile The Drama arasında, adam çok iyi bir yıl geçiriyor.)

Sahne saçma, hatta komik, ancak aynı zamanda masumlarını korumaya yemin etmiş bir toplumun kalbine doğru keskin bir şekilde kesiyor; üstelik onları düzenli olarak cinselleştiriyor ve sistematik istismarlarını meşrılaştırıyor.

Ne kadar kusuru olursa olsun, Primetime o şeyin gürültü ve boş ürkütme içinde kaybolduğunda ne olacağını hatırlatıyor.

Primetime şimdi sinemalarda.