The Weeknd’in “After Hours Til Dawn” turnesi, 14 Ağustos’tan itibaren beş gece boyunca Wembley Stadyumu’nda sahnelenecek. Bu gösteri, 2022’den beri devam eden ve sürekli olarak değişen bir dünya turunun en son versiyonu olacak. İsveç-Yunan sanatçı ve tasarımcı Alexander Wessely’nin önderliğinde, bu post-apokaliptik şehir manzarası, dört bölümden oluşan bir çöküş mimarisi haline geldi: fiziksel sahne, LED duvar, ışık ve dumanın bir araya gelerek şehrin yaşlandığı, parçalandığı ve sanatçısından daha uzun ömürlü olduğu bir dünya yaratıldığı bir konser.
“İlk şehir hala ayaktaydı. Bu şehir izlerken parçalanıyor,” diyor Wessely Wallpaper’a. “Çatlak sadece bir görünüm değil, mimari aracılığıyla anlatılan hikaye.”
Bu versiyonu ortaya çıkaran şey, gökyüzü, ekran düzenlemesi veya pop ikonografisi değil, Abel Tesfaye’nin karanlıkta kül yığından yükseldiği, yavaş flaşlarla yakalandığı anlardı: “Hiçlikten yükselen.” Buradan başlayarak Wessely, yıkıntıları, klasik parçaları ve arkeolojik kalıntıları düşünmeye başladı; tamamlanmamış şeylerin bile daha fazla etkiye sahip olduğu bir dünya.
“Stadyum, kazılmış bir gelecektir: kutsal, terk edilmiş ve onun ifadesiyle ‘bir sahneden çok bir katedral gibi’.
Wessely’nin tasarımında ışık merkezi bir rol oynuyor. Tasarım alanına fotoğrafçılık yoluyla giren Wessely, ışığı hala nesnelere sadece görünürlük sağlamakla kalmayıp aynı zamanda fiziksel bir etki yaratmak için bir araç olarak görüyor. “Ekran görüntüler oluşturur, ancak ışık kütle oluşturur,” diyor. “Bu, sahnedeki gerçek nesnelerin ağırlığını ve hacmini veren şeydir, dokunabileceğiniz bir şey gibi hissetmelerini sağlayan şeydir.” Burada hiçbir şey düz bir şekilde aydınlatılmamıştır. Her ışın, gölge ve yüzey, fiziksel dünyanın ekranın ölçeğiyle rekabet edebilmesi için şekillendirilmiştir.
Gösterinin bölümlerinde, sahne ve LED duvar birbirine karışana kadar sınırlar kayboluyor. Ekran, çelik, ışık ve mühendisliğin sınırlarını aşarak şehrin devam ettiği bir dünya haline geliyor. Ortada Hajime Sorayama’nın patinalı çelik heykelinin yer aldığı: krom vücutlu, makine tanrısı, medeniyetin kalıntısı, “makineyi tanrı olarak gören”.
The Weeknd’in Wembley tarihlerinden önce Wallpaper, Wessely ile stadyum ölçeğinde çöküşü tasarlamanın, ışığı mimari gibi davranmasını sağlamanın ve bir sanatçının kişisel yolculuğuna izleyicilerin içinde durabileceği bir şehir yaratmanın nasıl mümkün olduğunu konuştu.
Wallpaper: “After Hours Til Dawn” 2022’de post-apokaliptik bir şehir manzarasıyla başladı. Bu en son bölüm daha karanlık ve parçalanmış hissettiriyor. İlk yinelemeden bu yana sahne nasıl gelişti ve üçleme boyunca yaşlanması gerekiyor muydu?
Alexander Wessely: “Bu, kendini kaybeden bir adam hakkında bir üçleme. Bu nedenle dünya baştan sona aynı kalamaz; aynı hasarı taşımalıdır. Sahne, sanatçının yaşlandığı gibi yaşlanır. Bütünlüğüyle başlar ve küle dönüşür. İşte temel fikir bu. Çatlak sadece bir görünüm değil, mimari aracılığıyla anlatılan hikaye.”
Wallpaper: “Siz, Abel ve La Mar Taylor arasındaki yaratıcı süreç nasıl işliyor?”
Alexander Wessely: “La Mar, Abel ile birlikte XO’yu kurdu ve onun kreatif direktörü olarak uzun yıllardır onun yanında. O, bu dünyayı yıllardır onunla birlikte şekillendiriyor. O, gösterinin yönetmeni ve bu bizim ilk tam işbirliğimiz oldu, bir teslimat değil gerçek bir diyalog. La Mar ve ben 2022’deki Coachella ana sahne gösterisinden beri daha da yakınlaştık ve birlikte daha fazla çalışıyoruz. Gösterinin çoğu Abel’den geliyor, son birkaç yıldan gelen gerçek şeyler, şeytanlarıyla kişisel yollarla mücadele ediyor. O, duygusal gerçeği belirliyor ve biz de onu barındıran dünyayı inşa ediyoruz. En iyi anlar, tek başımıza ulaşamayacağımız anlardır. Benim işim, duygunun bir mimariye sahip olması, geçtiklerini deneyimleyen bir alana dönüştürmek.”
Wallpaper: “Seyircinin gösteriyi deneyimleme şeklini etkileyen önemli mimari kararlar nelerdi?”
Alexander Wessely: “Ölçek ve insanın nerede olduğunu bilmesi. Her şey, dünyanın büyüklüğünü hissetmeden önce insanı bulana kadar inşa edildi. Fiziksel mimarinin gözünüzün doğrulayamayacağı bir noktaya kadar devam etmesini sağlayan uzantılar kullandık ve o noktada stadyumun kendisi parçalanan bir yapı gibi hissedilmeye başlıyor.”
Wallpaper: “Her bölüm için renk, hız, ışık, atmosfer gibi görsel ipuçları nelerdir ve bunlar izleyiciyi hikayenin içinden nasıl geçiriyor?”
Alexander Wessely: “Her bölümde kendi çöküş durumu ve sıcaklığı var. Zirvede altın rengi, anıtsal, yavaş, en yüksek seviyede ibadet var. Ortada çatlaklar açılıyor, daha soğuk, daha hızlı, görüntü parçalanıyor. Sondaki her şey tek bir figüre indirgeniyor, neredeyse sessizlik. Renk ve hız düşüşü taşıyor, böylece izleyiciye hikayenin neresinde olduklarını söylemenize gerek kalmıyor. Düşüşü ışıkta hissedecekler.”
Wallpaper: “Fiziksel sahne ne zaman sona eriyor ve dijital dünya ne zaman başlıyor? LED duvar bir yüzey mi, bir ufuk mu yoksa ikinci bir sahne mi? Fiziksel sahne yapamadığı şeyleri ekran nasıl ifade edebilir? Ve tam tersi?”
Alexander Wessely: “Amaç, bunun ayrılabildiğinden emin olmamak. Bu beni heyecanlandıran şey, gerçek ile sahte arasındaki bu bulanıklık. Ben de Sphere Las Vegas’ta aynı şeyi aradım. Fiziksel sahne, ekrana karışacak şekilde inşa edildi, böylece sınır kayboldu ve ufuk yok oldu. Ekran sadece bir arka plan değil, inşa edebileceğinizden daha fazlasını ifade ediyor. Ekranın yapamadığı şey, çelik ve ışığın yapabildiği şey, saniyeler içinde ölçeği değiştirebilmesidir. Abel’i devasa gösterebilir ve sonra toza çevirebilir. Fiziksel şeyler gerçeklik ve ağırlık verir. Ekran dönüşüm sağlar. İkisi de gerekiyor, aksi takdirde düşüş gerçek hissetmez.”
Wallpaper: “Gösteri, parçalanması gereken bir şehir manzarası üzerine kurulu. Parçalanacak bir şehri nasıl tasarlarsınız?”
Alexander Wessely: “Aşamalar halinde inşa edersiniz. Şehir, gece boyunca farklı çöküş durumlarından geçiyor, böylece izleyici sadece bir çöküşü izlemiyor, bir çöküşün içinden geçiyor. Önemli olan, kaybolmasının önemli olduğu kadar büyük bir şeyden başlamasıdır. Eğer şehir ilk başta yeterince büyük hissettirilmezse, parçalanmasını görmek hiçbir şey ifade etmez. Bu nedenle erken aşamalarda çok fazla çalışma, şehrin gerçek ve somut hissetmesini sağlamaktı, böylece daha sonra parçalanmaya başladığında kayıp gerçekten hissedilebilsin.”
Wallpaper: “Mimari, ışıklandırma ve efektler, Abel’in vücuduna nasıl bir etki yaratıyor? O, dünyanın içinde mi, onu yönlendiriyor mu yoksa hayatta kalmaya mı çalışıyor?”
Alexander Wessely: “Üçü de, sırayla. Başlangıçta devasa, kendi ibadetinin zirvesinde, altın rengi, dokunulmaz. Sonra dünya ona dönüyor ve o hasar görüyor, kendi görüntüsünü kontrol edemiyor. Ve sonunda tek başına kalıyor, bir figür olarak, sonra kayboluyor. Bu vücudun mimariyle olan yolculuğu benim için hikaye.”
Wallpaper: “Müzikle nasıl bir ilişki var? Müzik, görsel dünyayı nasıl etkiliyor ve bazı şarkılar kendi görsel dünyalarına sahip olmayı mı gerektiriyor?”
Alexander Wessely: “Tüm ortam müziğe göre tasarlanmıştır, onun arkasında değil, onunla birlikte nefes alır. Bazı anlarda daha geniş hikayeden tamamen ayrılarak izleyicinin bir dakika başka bir yerde kalmasını sağlar. Bu kadar uzun bir gösteride, düşüşün devam etmesi için izleyiciye ara vermeniz gerekiyor. Abel’in kataloğu bunu kolaylaştırıyor, çünkü müzik zaten hayatını anlatıyor, bu yüzden görsel olarak onunla çalışmak zor.”
Wallpaper: “Hajime Sorayama’nın heykeli gösterinin görsel kimliğinin merkezinde yer alıyor. Aynı anda fütüristik, yıpranmış, şehvetli ve neredeyse arkeolojik hissettiriyor. Makine, kalıntı ve vücut arasındaki bu gerilim ne kadar önemliydi?”
Alexander Wessely: “Bu gerilim her şeydir. Sorayama’nın çalışması benimkiler gibi, makine ile vücut arasında, gelecek ile yıkım arasında yer alıyor. Onun heykeli, bir medeniyetin tanrı olarak gördüğü makineye ibadet ettiği bir kalıntı gibi okunuyor. Ben onunla [bir yerde] tanıştım ve dilimiz hemen ortak oldu; ikimiz de aynı soruyu soruyoruz: insan ne zaman inandığını bilmediğinde neye ibadet ediyor? Gösterinin merkezinde yer alan krom vücut, bu soru.”
Kaynak: Wallpaper
