Bir Gece Otel del Coronado’nun Lanetli Odasında: Kayıp Film Negatifleri ve İnkâr Eden Skeptik

Kapı koluna dokunduğum anda koridordaki ışıkların yaklaşık yüzde 30’u söndü. San Diego’daki Hotel del Coronado’nun üçüncü katında, “Ghost Kate” olarak adlandırılan odaya çantalarımı yere bıraktım ve anahtarımı çıkardığım an geri çekildim, başımı eğdim. Yanımdaki hayalet avcı arkadaşım Momo’ya döndüm, gözlerim koca kocaydı: “Bana da onu gördüğünü söyle!”

Momo bana kayık, ilgisiz bir bakışla baktı. “Öyle bir şey yapmadım, muhtemelen ışıklar zamanlayıcılıdır, güneş batıyor” diye alaya aldı. Bu, Kaliforniya’daki Hotel del Coronado’nun Ghost Kate odasında geçirdiğim kalabalık geceler serisinin ilk tanığıydı.

Süpernatürale inanan biri benim; bu macerada yanısımda olan Momo ise katı bir şüphecidir. Alman akademisyenin kızı olan Momo’nun takdir ettiğim bir şüpheciliği ve zarafeti var, ancak aynı zamanda ona inançlarını sorgulatmaya yetecek bir yer bulmak istiyordum. Kate ile geçirdiğimiz gecelerdeki olaylar, mantıklı açıklamalarını irrasyonel sınırlara kadar zorladı — lüks ve tarz içinde.

Dört Elmas statüsündeki bir tesiste koridor ışıklarının zamanlayıcısı var mıydı? Yerlilerin “The Del” olarak adlandırdığı otel, Amerika’nın en çarpıcı ve ünlü otellerinden biri. 1888’den beri açılan Hotel del Coronado, zengin ve ünlülerin oyun alanı, ikonik filmlerin sahnesi ve devlet başkanlarının buluşma noktası oldu. L. Frank Baum burada Oz serisinden en az üç kitap yazdı. Marilyn Monroe, Tony Curtis ve Jack Lemmon klasik “Some Like It Hot” filmini burada çektiler.

Ancak otelin misafirlerinden hiç check-out yapmayanlar da herhangi bir ünlü kadar meşhur oldu. Del düzenli olarak Amerika’nın lanetli otellerinden biri olarak gösterilir. Kesinlikle en meşhuru bu “kalıcı yerliler” Kate Morgan’dir.

Hayatta Kate, 1892 Thanksgiving günü tek başına sahte bir isimle otele giriş yapan, güzel 24 yaşında bir kadındı. Günlerini döneme uygun olarak siyah seyahat kıyafeti, peçe ve şapka giyerek zemin üzerinde yürüyerek geçirirdi; herhangi bir gün gelmesi gereken bir adamı beklerdi.

Beş gün sonra Kate, bir önceki gün satın aldığı tabancayla kurşunlanmış halde bulundu — siyah seyahat kıyafeti ıslanmış olarak, otelin plaja giden basamaklarında şafak vaktinde. Kate’in otel arazisini özellikle üçüncü kattaki odasında lanetlediğine inanılıyor; Del bu odayı Momo ve benim gecelememize fotoğraf çekerken Graflex 4×5 film kameramla kullanmamıza müsaade etti.

Güzellikle donatılmış odaya girdiğimizde valizlerimizi açtık ve akşam 7:30’da Ice House Müzesinde buluşacağımız Gece Turuna hazırlanmaya başladık. Girmeden önce idrar yapma ihtiyacı hissettim.

Tuvaletin önünde dururken (kapağı açık, ben hayvan değilim), yanımdaki duş camı sarsıldı ve kısa süre açıldı. “MOMO! Bunu sen mi yaptın?” diye bağırdım, idrar yaparken kendime ya da zemine ispatlamadan dönmeye çalışırken.

Yanıtı banyodan geldi: “Ne yaptığımı?” “Şaka yapmayalım” dedim. “Ne yaptığımı?” diye tekrarladı. “Duş kapısını sen mi açmadın?” diye mırıldandım. İfadesinden Momo’nun benim ona bir şaka yaptığıma inandığını anladım; bu son olayı nasıl işleyeceğimi bilmiyordum. Bu yüzden fermuarımı çektim ve Lanetli Olaylar Turuna çıktık.

Lanetli Olaylar Turu, otelin arazisinde raporlanan paranormal yoğunluğun belirli noktalarında duran, personel ve misafirlerce çekilen fotoğrafları ile güvenlik kamerası görüntülerini paylaşan eğlenceli ve bilgilendirici bir gece hayalet turuydu.

Şanlı arazi üzerinde yürürken zihnimiz Kate’in yıllar önceki ölüm gizemindeydi. Turu yaklaşık 9’da bitirdik ve otelin arazisindeki güzel, sürdürülebilir deniz ürünü restoranı Serẽa’da akşam yemeğine gittik. Patiyote oturduk; bu Çarşamba günü saat 9:30’da San Diego’da olduğumuz için patio boşaldıkça özel, inzivaya çekilmiş bir akşam yemeğinin keyfini çıkardık.

Momo ve ben calamari, patatas bravas ve tahtada kemiksiz olarak servis edilen ağaç ateşinde ızgara edilmiş bütünüyle kırmızı çupra üzerinde Kate’in son günlerindeki gizemler hakkında teorilerimizi tartıştık.

Yemeğin ardından, sessiz patio ve tuzlu havanın keyfini çıkarırken Momo arkasına baktı; sonra başını kocakoca bir bakışla bana çevirdi — o akşam benim için ayrılan geniş gözlerle: “Bana az önce kulağımda ‘affedersiniz’ diyen biri süpürdü!” dedi.

“Orada kimse yok, Momo.”

Birbirimize bakar durduk. Yemeğin ardından Momo odaya çekildi; onu terk etme endişeme rağmen iyi olduğunu ve yorgun olduğunu söyledi ve bana hayalet avında başarılar diledi. Otel arazisinde dolaştım, sessiz koridorlarda ve avlularda film kameramla uzun pozlamalı fotoğraflar çektim gece yarısına kadar.

Odaya döndüğümde Momo’nun yatakte uyuduğunu gördüm. Odanın uzağından geçerken hafif ama net biçimde tütünü andıran bir koku aldım; San Diego’daki Dört Elmas tesiste 2026 yılında bu, neredeyse pencerenin yanındaki sandalyede oturan biriyle “Dungeon Crawler Carl” kitabını okurken bulmak kadar beklenmedikti.

Kameramı sessizce kurup uyurkenki yatağın ve odanın uzun pozlamalı fotoğraflarını çektim; karartma levhasını çektim, obtüratörü açtım ve yatağa gittim. İki saat sonra beni uyandıracak bir zamanlayıcı kurmuştum ki obtüratörü kapatıp yeni bir film şeridi yükleyeyim — 2’den sabaha kadar pozlandıracağımı düşündüğüm.

Ertesi gün kalktım ve ikinci çekim için obtüratörü kapattım; aşağıda Eno Market’te kahve içtik. Momo’ya sigara kokusunu anlattım ve onun o gecenin kendisini ikna edip etmediğini sordum. Gülüp hayır dedi.

Restoranda duyduğu ses ve yanından geçen ama orada olmayan kişi hakkında açıklama yapmasını istedim; bir an durdu ve yalnızca horladığını ve kulağının tıkanıp birden daha iyi duyabildiğini, o anda biraz uzağındaki biri “affedersiniz” demiş olmalıydığını ve sesin ani değişiminin onu korkutup yakındaymış gibi hissettirdiğini açıkladı.

Yaşadığımız tüm tuhaf ve açıklanamayan olayların arasında, kulağımda bir sesi duymaya dair Momo’nun rasyonelleştirmesi bana en garip geleniydi.

Bilmem gerekiyordu: Otelde koridor ışıklarında dimmer var mı? Özgü kablolama kaldı mı yoksa her şey modern mi? Kate burada neden vardı? Kimle karşılaşacaktı? Başkaları hangi deneyimleri raporladı? Ve tabii ki Kate içiyor muydu?

Gina sabırla o günü sorularımı yanıtladı ve Del’in ilginç tarihinin daha fazlasını ortaya çıkardı.

Kate’in odasına geri döndüm, yerin havasını emmek için son 30 dakikayı geçirmek ve Gina’nın yanıtlarının bana göre çıkarımları üzerinde düşünmek için.

Otelde ışıklarda zamanlayıcı yok; koridorlar sönmüyor. Bir lüks tesis olması beklenen elektrik sistemi modern ve yenilenmiş.

Kate’in odası diğer modern odayla uyumlu biçimde süslenip özenle döşenmişti; ancak düzen, ilk kez giriş yaptığından beri büyük ölçüde değişmedi. İçtiğini bilmiyoruz ama başkaları tütünü yaygın bir deneyim olarak raporladı.

Önemli olan, birkaç yıl önce ünlü bir medium otelde bir seans yönetti ve Kate’in odasına iki küçük grubu götürmeyi kabul etti; ilk grubun ziyaretinde medium odayı terk etmek istediğini ve ikinci grubu almayacağını, çünkü çok rahatsız hissettiğini belirtti.

Ne kadarıyla, oda içinde hiçbir zaman rahatsız hissetmedim. Güzel ışığı, rahat bir yatağı ve banyosu olan güzel bir oydu (hatta bizle paylaştırdığı güzel bir hayalet olsa bile).

Açıklayamadığım sebeplerden dolayı Kate’e yüksek sesle kaldırdığım kalabalık kalmaya ve misafirperverliğine teşekkür etme ihtiyacı hissettim. Aynı zamanda öğrendiklerime göre zor bir hayatı olduğunu duyduğum için ona üzgün olduğumu söyledim. Odaya çok güzel olduğunu, ancak orada kalmak kötü bir yer olmayacağını hayal edebileceğimi belirttim.

Sonra ayağa kalktım ve bagajlarıma yardım etmesi için concierge’ı aramak amacıyla telefon aldım; bir porteri talep ettim. Çalmadı. Bunu iki kez daha tekrarladım. Dördüncü denemede bağlandık ve yine concierge’