Alessandra Sanguinetti, 1990’ların sonlarında Arjantin Pampasları’nda tanıştığı Guillermina ve Belinda adlı iki kuzeni konu alan iki kitap yayınladı. Ä°lk kitap, kızların çocukluktan gençliÄŸe geçiÅŸini görsel olarak anlatırken; ikinci kitap, bu süreci mid-yirmili yaÅŸlarına kadar takip ediyor. Sanguinetti’nin ilk belgeseli olan “Ebede Bir Yazın Ä°lüzyonu”, önceki çalışmalardan alınanlara ek olarak yeni çekimlerle zenginleÅŸtirilmiÅŸ, kızların orta yaÅŸlarına uzanan samimi bir portre sunuyor. Belgesel, kuzenlerin iliÅŸkisini, Sanguinetti ile aralarındaki özel bağı ve zamanın kaçınılmaz akışını merkeze alıyor.
“Ebede Bir Yazın Ä°lüzyonu”nun ilk yarısı, kızların yaklaşık dokuz ila gençliklerinin baÅŸlarına kadar olan dönemini canlı bir ÅŸekilde yansıtıyor. Bu dönemde, kızlar enerjik ve çekingen olmadıkları, daha çok oyun oynadıkları ve kendilerini rahatça ifade ettikleri bir döneme ait anılar sunuyor. Birlikte dans ediyor, kostümler hazırlıyor, nehirde yüzüyor ve eski fotoÄŸraflara göz atıyorlar. Bir sahnede, Guillermina kederli bir eÅŸ rolünü üstlenirken, Belinda ise cenaze töreninde hutbeleri okuyan bir rahip olarak karşımıza çıkıyor (bu sahneyi gülmeden tamamlayamıyorlar). Sanguinetti, bu doÄŸaçlama oyunları teÅŸvik ediyor ve hatta onları yönlendirerek, paylaÅŸtıkları anlara teatral bir hava katıyor.
Kırsal yaÅŸamın gerçekleri de zaman zaman kızların gençliklerinin sahnelerinde beliriyor. Kızlar, sessiz erkek çiftçilerin ve avcıların egemen olduÄŸu izole bir toplulukta yaşıyorlar. Sanguinetti, belgeselinde, geleneksel deÄŸerlerin hala güçlü olduÄŸu bu ortamda, modern yaÅŸamın etkilerini de gözler önüne seriyor. Guillermina ve Belinda’nın varlığı, bu dünyada neÅŸeli bir müdahale olarak yorumlanırken, oyun ve eÄŸlencenin iÅŸ hayatıyla iç içe geçtiÄŸi bir atmosfer yaratılıyor. Kızların enerjik halleri, geniÅŸ açık arazileri kendi özgür ruhlarıyla ÅŸekillendiriyor.
Ancak, kızlar tamamen çevrelerinin etkisinden kaçamıyorlar. Guillermina, erkeklerin doğal olarak güçlü ve kadınların ise zayıf olduğunu düşünürken, evlenip çocuk sahibi olmak istiyor ancak bir ilişkide terk edilme korkusu yaşıyor. Belinda ise oyunculuk ve dansla ilgilenirken, aynı zamanda kırsalı terk etmek istemiyor. Ailesi, burada kalmak için ya tarım işlerine girmesi ya da bir çiftçiyle evlenmesi gerektiğini söylüyorlar; ancak bu türden erkeklerin sayısı giderek azalıyor.
Bu düşünceler, “Ebede Bir Yazın Ä°lüzyonu”nun ikinci yarısında daha belirgin hale geliyor ve kızların hayatındaki yirmi yılı aÅŸkın süreci etkiliyor. Sanguinetti ve editör Andrés Tamborino, kızların geliÅŸim aÅŸamalarını doÄŸrudan göstermekten kaçınıyorlar. Bir sahnede Belinda bir erkekle birlikteyken, sonra hamile kalıp ailesinin yanına dönüyor. Daha sonra Guillermina, birbirlerini sıkça görmediklerinden dolayı üzüntüsünü dile getiriyor. Kısa süre sonra, her iki kızın da çocukları oluyor ve bu çocuklar, Sanguinetti’nin çekimlerine baÅŸladığı zamandaki yaÅŸlarına yakın bir yaÅŸa geliyorlar.
Sanguinetti, çektiÄŸi görüntülerin gücüne güvenerek, genellikle belgesellerde görülen aşırı duygusal anlardan kaçınıyor. Kızların yavaşça birbirinden uzaklaÅŸtıklarını ve zamanla nasıl deÄŸiÅŸtiÄŸini görmek, kendi başına dokunaklı bir deneyim sunuyor. Belinda’nın evli yaÅŸamına uyum saÄŸladıkça daha mesafeli ve çekingen hale gelmesi, izleyici üzerinde derin bir etki bırakıyor. Guillermina ve Belinda’nın yetiÅŸkinliklerinde Paris’te düzenlenen bir sergide yeniden bir araya gelmeleri ise, “Ebede Bir Yazın Ä°lüzyonu”nun en etkileyici anlarından biri olarak karşımıza çıkıyor. Bu sahnede, kızlar çocukluklarındaki kostüm oyunlarının daha profesyonel bir versiyonunu sergiliyor ve bu durum, bilinçli bir iÅŸbirliÄŸinin meyvesi olduÄŸu izlenimi yaratıyor.
“Ebede Bir Yazın Ä°lüzyonu”, fotoÄŸrafçının kariyerine yakışır ÅŸekilde etkileyici kompozisyonları, samimi bir “vérité” tarzıyla birleÅŸtiriyor. Belgeselin temposu zaman zaman yavaÅŸlayabiliyor ve bazı uzun sahneler izleyiciyi sıkabilirken, genel olarak çocukların ritmine uygun bir akış sunuyor. Ancak, bu yavaÅŸlık, belgeselin amacına hizmet ediyor: çocukluk döneminin uzayan hissiyatını ve yetiÅŸkinlikteki hızlı geçiÅŸi yansıtıyor.
Sonuç olarak, “Ebede Bir Yazın Ä°lüzyonu”, profil çizen ile öznesi arasındaki etkileÅŸimli bir diyalog sunuyor. Sanguinetti’nin kamerası, hem kayıt yapan hem de hayatları ÅŸekillendiren bir araç görevi görüyor. Guillermina ve Belinda sıradan insanlar olsalar da, Sanguinetti’nin gözünden bakıldığında olaÄŸanüstü hale geliyorlar ve hayatları, sinematik bir yüceliÄŸe ulaşıyor.
“Ebede Bir Yazın Ä°lüzyonu”, 2026 yılında Locarno Uluslararası Film Festivali’nde gösterilmeden önce Telluride Film Festivali’nde de yer aldı. Åžu anda ABD dağıtımı için çalışmalar devam ediyor.
OKUR YORUMLARI (1)