Sanatçı Linda Lay, çocukluğunun geçtiği mobil evde atölye kuruyor ve hem geçmişle bağ kuruyor hem de sanatı aracılığıyla bu mekanı yeniden tanımlıyor.
Linda Lay, Marina, Kaliforniya
Ne kadar süredir bu mekanda çalışıyorsunuz?
Üç yıldır.
Günlük çalışma rutininizi nasıl tanımlarsınız?
Ortalama bir günde sabah 10 civarında çalışmaya başlarım, çünkü günün o saatlerinde daha üretkenim. Her ne kadar erken kalksam da, genellikle evdeki partnerimle birlikte kahve içtikten sonra atölyeye giderim. Çalışma alanlarımda, devam eden projeler için “istasyonlar” oluşturmuşum ve malzemeleri genellikle kolayca erişebileceğim şekilde konumlandırmışım. O anda bana doğal gelen herhangi bir şeyle başlamaya kendimi serbest bırakırım, çünkü bu beni genellikle son teslim tarihleri olan işlere yönlendirir.
Sanat okulunda, bir profesörüm “çalışmaya başlama” rutininin, köpeğin uykuya dalmadan önce yatağında dönerek rahat bir pozisyon bulmasına benzer olduğunu gözlemledi. Ben de hala o şekildeyim, tabii ki mecazi anlamda.
Atölyeye girdiğimde ilk yaptığım şey, havalandırma ve ışık için pencereleri açmak. Ardından, mekana ve bitkilere “merhaba” demek için etrafıma bakıyorum ve gerekirse tütsü yakıyorum. Her zaman tütsü yakarım çünkü bu bana günün “niyetini” belirlediğimi hissettiriyor. Çalışmaya başladıktan sonra genellikle podcast veya sesli kitap dinlerim (Bella Freud’un Fashion Neurosis’i favorim). Çocukluğumda ve gençlik yıllarımda yaşadığım müzikleri veya 1990’ların başında evden ayrıldığımda dinlediğim müzikleri dinleyerek, bu mobil evi sanat atölyesine dönüştürürken geçmişe bir yolculuk yaptım.
Bu mekan çalışmalarınızı nasıl etkiliyor?
Bu mekan çalışmalarıma iki farklı şekilde etki ediyor: Birincisi, evde veya ortak stüdyolarda geçirdiğim zamandan sonra ilk kez tam teşekküllü bir sanat atölyesine sahip oluyorum. Şu anda geçmişten getirdiğim birçok objeyi ve yeni projeleri birlikte sergileyebiliyorum. Bu, hem özel bir ortam olması açısından önemli. Odaklanmamı çok kolaylaştırıyor.
İkinci olarak, bu mekan çocukluğumun geçtiği bir yer ve geçmişte pek de olumlu deneyimler yaşamadığım bir yerdi. Bu mekanda değişiklik yapma özgürlüğüme sahip olmak, çocukken yapmak istediğim şeyleri gerçekleştirebilmem açısından çok önemliydi. Bu özel yerde olmak ve mükemmel inşaat veya geleneksel iç tasarım kurallarına bağlı kalmadan değişiklikler yapabilmek, bu mekanı kendisi için çok kişisel bir kavramsal sanat eserine dönüştürdü.
Çoğunlukla yoksulluk içinde büyüdüğüm dönemlerde kullanılan yöntemleri yansıtan el işi teknikleriyle çalışıyorum. Birçok sanatsal konseptim, mekanda ve zamanda meydana gelen senkronikliklerle ilgili. Bu nedenle, geçmişle çok doğrudan bir şekilde “iletişim” kuruyorum diyebiliriz.
Atölyenizin dışındaki ortamla nasıl etkileşimde bulunuyorsunuz?
Atölyemin fiziksel olarak bulunduğu yer, çocukluğumda oyun oynadığım mobil evler parkı. Orası harika bir yerdi ve harika arkadaşlarım vardı. Bir oyun alanı vardı ve gün boyu dışarıdaydık. Live Aid konserinin televizyonda yayınlandığı dönemde, arkadaşlarımla birlikte gülerek etrafta dolaşırken televizyonumuzu açıp o anları izlediğimizi hatırlıyorum. Bazen, yaz tatili için ailesini ziyaret eden yakışıklı bir çocuğa göz kırpmaya çalıştığımız zamanlar da oldu. Bu anıları sanatımla ilişkilendirmek çok güzel. Hala orada yaşayan ve çocukluk arkadaşım olan iki kadın var. Onlar da anneleri gibi çalışan, benim annem gibi immigrant kadınlar. Bazen kapıma gelip yemek getiriyorlar ve halimi soruyorlar. Bu çok sıcak ve samimi bir ortam.
Monterey Yarımadası’ndaki sanat camiasıyla bağlantılıyım ve son üç yıldır özel bir aylık sanat salonu düzenliyorum. Herkesin sanatını sadece bir hobi olarak değil, daha fazlası olarak görmesi gerektiğini düşünüyorum.
Camiamda sanata odaklanmış birçok insan var. Farklı kavramları keşfediyorlar, çeşitli uygulamalar ve teknikler kullanıyorlar. Yıllar önce Los Angeles’ten buraya taşındım ve salonumu düzenleyerek ve yerel sanat ve edebiyat etkinliklerine katılarak bu camiayı buldum. Burada “yalnızca turistlere sanat satma” mentalitysini aşmak biraz zor, ancak daha fazlasını keşfetmek mümkün.
Atölyenizi ne kadar sevdiniz?
Bu mekanda geçmişimle bağlantılı olmaktan ve onu özel bir yere dönüştürmekten memnunum. Atölyeyi düzenlerken malzeme alımında tasarruflu davranmaya özen gösterdim. Yerel bir yardım kuruluşundan ücretsiz olarak sağlanan boyaları kullanarak birçok harika renk elde ettim!
Aileme ait objeleri, bitkileri ve diğer eşyaları çalışma alanlarımda sergilemek bana keyif veriyor. Atölyenin kendisinin de bir sanat eseri olması ve bir hikayesi olması çok güzel.
Çalışmalarımı sergileyebilecek kadar alana sahip olmaktan ve belirli bir estetiğe sahip olmaktan dolayı mutluyum, çünkü bu her zaman kolay olmuyor.
Son olarak, artık atölye ziyaretleri yapabiliyorum.
Neler farklı olmasını isterdiniz?
Park alanının daha fazla olması dileğiyle. Sadece bir park yeri var ve genellikle sokaklarda yer yok.
En sevdiğiniz yerel müze hangisi?
John Steinbeck ile ilgili her şey, erken California tarihi ve Monterey Bay Akvaryumu dışında çok fazla seçenek yok. Bu nedenle Monterey Sanat Müzesi’ni seçiyorum. Orada hem California sanatını sergiliyorlar, hem de küçük bir kasaba için David Hockney’in iPad ile yaptığı Yosemite tablolarının sergisini 2019 yılında düzenlediler. Yerel sanatçıları destekliyorlar, toplulukla etkileşimde bulunuyorlar ve bazen beklentilerimizi zorluyorlar.
En sevdiğiniz sanat malzemesi hangisi?
El işi malzemeleri benim favorim.
Bağımsız Sanat Haberlerini Destekleyin
Eleştirel ve bağımsız haberlere ulaşmak giderek zorlaşıyor. Ancak, bunun ortadan kalkmasını engelleyebilirsiniz.
Ücretli bir üye olarak Hyperallergic topluluğuna katılarak sadece ışıklarımızın yanmasını sağlamakla kalmıyorsunuz, aynı zamanda kalemlerimizin (ve gazetelerimizin) de özgür olmasını sağlıyorsunuz.
Hyperallergic, büyük şirketlere veya milyarderlere bağımlı değil. Gazeteciliğimiz, okuyucular tarafından finanse ediliyor: Bireyler, giderek daha adaletsiz zamanlarda bütünlük ve adalet için mücadele ediyorlar.
Sizin gibi (ayda sadece 6,67 TL) destek yaparak, bağımsız gazeteciliği değer veren ve daha fazla şeffaflık arayan bir topluluğa katılıyor olacaksınız. Ayrıca bazı avantajlarınız da olacak…
Umarız siz de bize katılacaksınız.
Kaynak: Hyperallergic
