Do Ho Suh’un eserlerinden oluşan geniş kapsamlı solo sergi, Güney Kore’nin önde gelen sanat kurumlarından National Museum of Modern and Contemporary Art (MMCA) Seul’de düzenleniyor. Sergi, 20 yılı aşkın bir döneme ait 500’den fazla çizim, video ve enstalasyonu bir araya getirerek, sanatçının mekân, göç, anı ve kimlik gibi temalarla şekillenen sanatsal yolculuğunu gözler önüne seriyor (daha fazlası için burayı). MMCA sergisi, farklı dönemlere ait eserlerin tek bir mekânsal bütünlük içinde sunulmasıyla, bu gelişimin izini sürüyor. Müzenin ortak kullanım alanları, MMCA Stüdyosu ve Seul Box’ın yanı sıra, galeriler de serginin bir parçası haline dönüştürülerek, erken dönem ve güncel eserlerin, çizim ve enstalasyonların, iç mekânların ve insan figürlerinin etkileşimini sağlıyor. Nest/s, 2024, Polyester ve paslanmaz çelik, 410.1 x 2,148.7 × 375.4 cm Çocukluk Deneylerinden Taşınabilir Mekân Diline Sergi, sanatçının profesyonel kariyerinden önce “Seed Bank” adlı bir bölümle başlıyor. Müzenin galerilere giden koridorda yer alan bu bölümde, Suh’un çocukluğunda büyüdüğü hanok’un bahçesinde yaptığı ahşap deniz canlısı heykellerin yanı sıra, üniversite mezuniyet projesi, erken dönem enstalasyonlar ve sanatçının Amerika Birleşik Devletleri‘ne gitmeden önceki deneyimleri sergileniyor. Bu eserler, Suh’un kumaş mimarisiyle tanınmadan önce bile nesne ile mekân arasındaki sınırla ilgilendiğini gösterdiği için önemli. Erken dönemdeki çalışmalar bile iki ve üç boyutlu arasında geçişler yaparak, daha sonra odalar, eşikler, bedenler ve yapılar konusundaki ilginin nasıl ortaya çıktığını gözler önüne seriyor. Gallery 3’ün girişinde yer alan Small Gate (2017), Suh’un bir zamanlar yaşadığı Seongbuk-dong hanok’unun kapısını yeniden canlandırıyor. Bu eser, hem gerçek bir giriş noktası olarak işlev görüyor, aynı zamanda serginin mekânlar ve zamanlar arasındaki hareket konusuna odaklanmasını da vurguluyor. Bunu takip eden yaklaşık 190 çizim, sanatçının Singapore merkezli STPI baskı ve kağıt atölyesiyle yaptığı işbirliklerinden elde edilen eserleri içeriyor. Sanatçı, 2009’dan beri jelatin dokusu ve el yapımı kağıdı kullanarak, kağıt liflerine iplik yerleştiren bir teknik geliştirmiş. Bu sayede ortaya çıkan çizgiler, çizimin geleneksel düz yüzeyinden daha derinlikli bir ifadeye sahip oluyor. Apartment A, Corridors and Staircases, 348 West 22nd Street, New York, NY 10011, USA (Kanazawa Versiyonu), 2012 Polyester ve paslanmaz çelik, Apt A: 690 × 430 × 245 cm; Corridors and Staircases: 1,328 × 179 × 1,175 cm Bir Mekânın Kaybolmadan Önceki İzleri Gallery 4, “Rubbing/Loving” adlı bir eser grubuna odaklanıyor. Bu gruptaki eserler, mimarinin kaydı eylemini bir anı biçimine dönüştürüyor. Suh, yaşadığı veya yok olmaya başlayan yerlerin yüzeylerine Hanji ve kağıt geçirerek, üzerine grafit ve renkli kalemlerle sürtüyor ve böylece fiziksel izlerini kaydediyor. Eserin adı, “sürtmek” ve “sevmek” kelimelerinin fonetik benzerliğinden yola çıkarak, fiziksel bir eylemi duygusal bir bağa bağlıyor. “Rubbing/Loving: Seoul Home” (2013–2022), Suh’un kendisi ve babası arasındaki aile anısını bu sürece dahil ediyor. “Rubbing/Loving: Gwangju Tiyatrosu Şirket Konutları” (2012), aynı yöntemi bireysel sınırların ötesine taşıyarak, kolektif bir tarihin kaybolan izlerini de belgeleyen bir arşiv oluşturuyor. Perfect Home: London, Horsham, New York, Berlin, Providence, Seoul, 2024, Polyester ve paslanmaz çelik, 455 × 1,237 × 575 cm Mimari Bir Otobiyografi Haline Geliyor Gallery 5, Suh’un iç mekânları keşfetmesiyle tanınan eserleri bir araya getiriyor. “Perfect Home: London, Horsham, New York, Berlin, Providence, Seoul” (2024), sanatçının şu anda yaşadığı Londra apartmanının mimari detaylarını, daha önce yaşadığı evlerden alınan unsurlarla birleştirerek yeniden canlandırıyor. “The Bridge Project”, 1999’da Seul ve New York arasında hayali bir bağlantı olarak başlayan ve daha sonra Londra’yı da kapsayan bir proje, Suh’un iç mekânlara olan ilgisini daha geniş küresel bağlantılar, birlikte yaşama, toplum ve çevre gibi konulara yöneltiyor. Galerinin diğer bölümlerinde yer alan “Who Am We?” (2000), 15 metrelik yüksekliğe sahip bir alana yerleştirilmiş, okul yıllıkları ve diğer kaynaklardan elde edilen minyatür portrelerden oluşuyor. Uzaktan bakıldığında yüzler bir desen oluştururken, yakından incelendiğinde bireysel kimlikler ortaya çıkıyor. “Floor” (1997–2000) ise, şeffaf bir platformu sayısız minyatür figürün üzerine yerleştirerek, birey ile kolektif arasındaki ilişkiyi ziyaretçilerin üzerinde yürüdüğü bir deneyime dönüştürüyor. MMCA Seul, Do Ho Suh, Enstalasyon Görünümü Mekânların Birleştiği Şehir Sergi, Gallery 5’in dışındaki alanda yer alan “Nest/s” adlı enstalasyonla doruğa ulaşıyor. Bu 22 metrelik uzunluğa sahip enstalasyon, Suh’un şu anda yaşadığı ve daha önce yaşadığı konutların ve stüdyoların mimari unsurlarını bir araya getirerek, tek bir gerçek yapıya ait olmayan sürekli bir mekânsal bütünlük oluşturuyor. Ziyaretçiler, bu kompozit yapının içinden geçerek, hatırlanan adresleri ortak bir mekânsal deneyime dönüştürüyorlar. Sanatçı, eserlerinde mekânın kaybolurken bile anısının nasıl varlığını sürdürdüğünü vurguluyor. Bu özellik, Archigram ve Cedric Price’tan günümüzdeki esnek ve yeniden yapılandırılabilir mekân fikirlerine kadar geniş bir mimari tarihe bağlanıyor. MMCA Seul, Do Ho Suh, Enstalasyon Görünümü MMCA Seul, Do Ho Suh, Enstalasyon Görünümü Memory of Love (RE;CODE işbirliği), 2026, Yün ve naylon kumaş, 93 x 45 x 30 cm MMCA Stüdyosu’nda Aile ve Baba Figürleri MMCA Stüdyosu’nda, sanatçının daha büyük enstalasyonlarına ait minyatür modellerin yanı sıra, aile ve baba figürlerine odaklanan eserler de sergileniyor. Bu bölümde, burada ilk kez sergilenen “Memory of Love” adlı eser de yer alıyor. Bu eserde, Suh’un kendi paltosunun iç kısmına dikilmiş, aileden kalan kumaş parçaları bulunuyor ve bu parçalar, değerli nesneleri vücuda yakın tutuyor. Bu eylem, sanatçının sıkça kullandığı temalardan olan giysinin bir kapsama dönüşmesi, kapsamanın bir eve dönüşmesi ve evin tekrar bedene taşınması gibi unsurları bir araya getiriyor. Bu mekân-beden-giysi-anı hareketi, Suh’un pratiğinin temelini oluşturuyor. Sanatçının kumaş evleri, mimari uzantılar olarak düşünülebilirken, “Memory of Love” gibi eserler, giysinin bir anı mimarisine dönüşmesini sağlıyor. MMCA Seul, Do Ho Suh, Enstalasyon Görünümü MMCA Seul, Do Ho Suh, Enstalasyon Görünümü
